ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਵ੍ਯੂਹਾ ਮਹਾਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਨੀਕਿਨੀ ਸਾ ਵਿਬਭੌ ਯਥਾ ਦ੍ਯੌਃ ਸਾਭ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਮਹਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਆਸੇਦੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮਿਮਰ੍ਦਯਿषਵੋ ਰਣੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਿਕਿਰਾਮੈਨਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਵਾ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਦਧਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਾਂਸਿ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਸਨ, 'ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗੇ।'
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਕ ਏष ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੈਨਾ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦੂਤਂ ਸ਼ੁਕਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੂਤ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ੁਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਿਮਿਮੌ ਤੇ ਸਿਤੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਵਣ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਚਿੱਟੇ ਕਿਉਂ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਉਡ ਗਏ ਹਨ?'
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਾਨੇਕਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ। ਤਤਃ ਸ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ? ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਡਰ ਤੇ ਉਕਤਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇऽਬ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਥਾ। ਯਥਾ ਸਂਦੇਸ਼ਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਠੰਡੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਸ੍ਤੈਰਹਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ। ਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਪਿ ਚਾਰਬ੍ਧੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਲੋਪ੍ਤੁਂ ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਤੇ ਪੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨ ਤੇ ਸਂਭਾषਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਕੋਪਨਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਸਭਾਵ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਹਨ੍ਤਾ ਵਿਰਾਧਸ੍ਯ ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਖਰਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤੋ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਦਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਰਾਧ, ਕਬੰਧ ਤੇ ਖਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਲਵਣੋਦਧਿਮ੍। ਏष ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਧਨ੍ਵੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰਾਘਵ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਸਙ੍ਘਾਨਾਮਨੀਕਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਗਿਰਿਮੇਘਨਿਕਾਸ਼ਾਨਾਂ ਛਾਦਯਨ੍ਤਿ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿੱਛ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬਲੌਘਸ੍ਯ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਨੈਤਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਂਧਿਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਿਵ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਕਤਰਂ ਕੁਰੁ। ਸੀਤਾਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਉਹ rampart ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਰੰਤ ਫੈਸਲਾ ਕਰ; ਜਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ।
ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰੋषਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਦ੍ਧੇਰਨ੍ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਨੈਵ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਦਪਿ
ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕਦਾ ਸਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤ ਮਾਮਕਾ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਰਾਃ। ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਮਤ੍ਤਾ ਭ੍ਰਮਰਾ ਇਵ ਪਾਦਪਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਦੌੜਣਗੇ, ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ?
ਕਦਾ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਵਿਚ੍ਯੁਤੈਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਦੀਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਉਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਕੇ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸਾੜਾਂਗਾ?
ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਲਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਿਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਮੁਦ੍ਯਨ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵੇਗੋ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੇਵ ਮੇ ਬਲਮ੍। ਨ ਚ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਵੇਦ ਤੇਨ ਮਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਪਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਤੂਣੀਸ਼ਯਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਸਵਿषਾਨਿਵ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਰਾਮਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤੇਨ ਮਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਤੂਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਪੁਰਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਮਮ ਚਾਪਮਯੀਂ ਵੀਣਾਂ ਸ਼ਰਕੋਣੈਃ ਪ੍ਰਵਾਦਿਤਾਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਅਜੇ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਧਨੁ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਵਜਾਈ ਹੋਈ ਵੀਂਨਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਤੁਮੁਲਾਂ ਘੋਰਾਮਾਰ੍ਤਗੀਤਮਹਾਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਨਾਰਾਚਤਲਸਂਨਾਦਾਂ ਨਦੀਮਹਿਤਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਮਹਾਰਙ੍ਗਂ ਵਾਦਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ
ਉਸ ਦੀ ਡੋਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੀਕਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਹਾਉਣੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂਰਣ ਵਿੱਚ ਵਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਵਾਸਵੇਨਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਰੁਣੇਨ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਯਮੇਨ ਵਾ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਸ਼ਰਾਗ੍ਨਿਨਾ ਮਹਾਹਵੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਹੀ ਖੁਦ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਯਮ ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਬੇਰ, ਟੱਕਰ ਦੇ ਸਕਦੇ।
thumb|ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੱਚਵੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਬਲੇ ਸਾਗਰਂ ਤੀਰ੍ਣੇ ਰਾਮੇ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੇ। ਅਮਾਤ੍ਯੌ ਰਾਵਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛੁਕਸਾਰਣੌ
ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਾਗਰਂ ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਵਾਨਰਂ ਬਲਮ੍। ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਦੁਆਰ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਂ ਤਂ ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯਾਂ ਕਥਂਚਨ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸਂਖ੍ਯੇਯਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਵਾਨਰਂ ਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਨੀ ਪਏਗੀ।
ਭਵਨ੍ਤੌ ਵਾਨਰਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਪਰਿਮਾਣਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਯੇ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਕਰੋ।