ਆਲਿਖਨ੍ਤੀਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਮਨਸੇਵ ਕृਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਗਾਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ ਕਿ ਲੰਕਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਰਚਿਤਾ ਪੁਰਾ। ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਛਾਦਿਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਭਿਰ੍ਘਨੈਃ
ਲੰਕਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹਲ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਫਿੱਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਵਨੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥੋਪਮੈਃ। ਨਾਨਾਪਤਗਸਂਘੁष੍ਟਫਲਪੁष੍ਪੋਪਗੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਲੰਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਚਿਤਰਰਥ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਨ ਤੇ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਿਹਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਲੀਨਭ੍ਰਮਰਾਣਿ ਚ। ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਖਣ੍ਡਾਨਿ ਦੋਧਵੀਤਿ ਸ਼ਿਵੋऽਨਿਲਃ
ਵੇਖ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪੰਛੀ ਤੇ ਭੰਨੇ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੋਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਹਨ ਤੇ ਹੌਲੀ, ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮਭਾषਤ। ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭਜਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਕਪਿਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਬਲਾਦਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦਃ ਸਹ ਨੀਲੇਨ ਤਿष੍ਠੇਦੁਰਸਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ ਨੇ ਨੀਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਤੇ ਅੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾ ਵਾਨਰੌਘਸਮਾਵृਤਃ। ਆਸ਼੍ਰਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮृषਭੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਮ ਦਾ ਵਾਨਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤੀਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਗੜਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਵੇਗਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਾਨਰਃ
ਮੈਂ ਖੁਦ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਾਮਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਮੁਖ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ। ਜਘਨਂ ਕਪਿਸੇਨਾਯਾਃ ਕਪਿਰਾਜੋऽਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ। ਪਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਮਿਵ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵृਤਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਭਾਲੂ ਮੁਖੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਰੱਖਣ; ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਵ੍ਯੂਹਾ ਮਹਾਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਨੀਕਿਨੀ ਸਾ ਵਿਬਭੌ ਯਥਾ ਦ੍ਯੌਃ ਸਾਭ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਮਹਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਆਸੇਦੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮਿਮਰ੍ਦਯਿषਵੋ ਰਣੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਿਕਿਰਾਮੈਨਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਵਾ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਦਧਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਾਂਸਿ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਸਨ, 'ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗੇ।'
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਕ ਏष ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੈਨਾ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦੂਤਂ ਸ਼ੁਕਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੂਤ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ੁਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਿਮਿਮੌ ਤੇ ਸਿਤੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਵਣ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਚਿੱਟੇ ਕਿਉਂ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਉਡ ਗਏ ਹਨ?'
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਾਨੇਕਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ। ਤਤਃ ਸ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ? ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਡਰ ਤੇ ਉਕਤਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇऽਬ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਥਾ। ਯਥਾ ਸਂਦੇਸ਼ਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਠੰਡੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਸ੍ਤੈਰਹਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ। ਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਪਿ ਚਾਰਬ੍ਧੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਲੋਪ੍ਤੁਂ ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਤੇ ਪੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨ ਤੇ ਸਂਭਾषਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਕੋਪਨਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਸਭਾਵ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਹਨ੍ਤਾ ਵਿਰਾਧਸ੍ਯ ਕਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਖਰਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤੋ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਦਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਰਾਧ, ਕਬੰਧ ਤੇ ਖਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਲਵਣੋਦਧਿਮ੍। ਏष ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨਿਰ੍ਧੂਯ ਧਨ੍ਵੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਰਾਘਵ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਸਙ੍ਘਾਨਾਮਨੀਕਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਗਿਰਿਮੇਘਨਿਕਾਸ਼ਾਨਾਂ ਛਾਦਯਨ੍ਤਿ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿੱਛ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬਲੌਘਸ੍ਯ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਸ੍ਯ ਚ। ਨੈਤਯੋਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਂਧਿਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰਿਵ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਕਤਰਂ ਕੁਰੁ। ਸੀਤਾਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਉਹ rampart ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਰੰਤ ਫੈਸਲਾ ਕਰ; ਜਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ।
ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰੋषਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯੁਦ੍ਧੇਰਨ੍ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਨੈਵ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਦਪਿ
ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕਦਾ ਸਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤ ਮਾਮਕਾ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਰਾਃ। ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਮਤ੍ਤਾ ਭ੍ਰਮਰਾ ਇਵ ਪਾਦਪਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਦੌੜਣਗੇ, ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ?
ਕਦਾ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਵਿਚ੍ਯੁਤੈਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਦੀਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਉਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਕੇ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸਾੜਾਂਗਾ?
ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਲਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਿਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਮੁਦ੍ਯਨ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।