ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਤਰਾਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਹਰੀਣਾਂ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਾਭਿਸ੍ਤੁਤੋष ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ-ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਵੀਰਸਮਿਤੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਰਰਾਜ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਵ ਸ਼ਾਰਦੀ
ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਜਮਾਈ ਹੋਈ, ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਚੰਗੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਚ ਵੇਗੇਨ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਚੈਵ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲੌਘੇਨ ਤੇਨ ਸਾਗਰਵਰ੍ਚਸਾ
ਧਰਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬੀ ਤੇ ਡਰ ਗਈ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰਾਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਸਂਘੁष੍ਟਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਡੰਗ-ਡੰਗ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਰੌਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇਨ ਘੋषੇਣ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਦ੍ ਘੋषਂ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਘੋषਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਰੌਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਨਰ੍ਦਤਾਮਿਵ ਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮੇਘਾਨਾਮਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨੀਮ੍। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸੀਤਾਂ ਦੂੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਵਣੇਨੋਪਰੁਧ੍ਯਤੇ। ਅਭਿਭੂਤਾ ਗ੍ਰਹੇਣੇਵ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗੇਨ ਰੋਹਿਣੀ
ਇਥੇ ਉਹ ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਿਤ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰਾ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵੀਰਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਆਲਿਖਨ੍ਤੀਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਮਨਸੇਵ ਕृਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਗਾਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ ਕਿ ਲੰਕਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਰਚਿਤਾ ਪੁਰਾ। ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਛਾਦਿਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਭਿਰ੍ਘਨੈਃ
ਲੰਕਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹਲ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਫਿੱਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਵਨੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥੋਪਮੈਃ। ਨਾਨਾਪਤਗਸਂਘੁष੍ਟਫਲਪੁष੍ਪੋਪਗੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਲੰਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਚਿਤਰਰਥ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਨ ਤੇ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਿਹਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਲੀਨਭ੍ਰਮਰਾਣਿ ਚ। ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਖਣ੍ਡਾਨਿ ਦੋਧਵੀਤਿ ਸ਼ਿਵੋऽਨਿਲਃ
ਵੇਖ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪੰਛੀ ਤੇ ਭੰਨੇ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੋਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਹਨ ਤੇ ਹੌਲੀ, ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮਭਾषਤ। ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭਜਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਕਪਿਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਬਲਾਦਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦਃ ਸਹ ਨੀਲੇਨ ਤਿष੍ਠੇਦੁਰਸਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ ਨੇ ਨੀਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਤੇ ਅੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾ ਵਾਨਰੌਘਸਮਾਵृਤਃ। ਆਸ਼੍ਰਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮृषਭੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਮ ਦਾ ਵਾਨਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤੀਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਗੜਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਵੇਗਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਾਨਰਃ
ਮੈਂ ਖੁਦ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਾਮਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਮੁਖ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ। ਜਘਨਂ ਕਪਿਸੇਨਾਯਾਃ ਕਪਿਰਾਜੋऽਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ। ਪਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਮਿਵ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵृਤਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਭਾਲੂ ਮੁਖੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਰੱਖਣ; ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਵ੍ਯੂਹਾ ਮਹਾਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਅਨੀਕਿਨੀ ਸਾ ਵਿਬਭੌ ਯਥਾ ਦ੍ਯੌਃ ਸਾਭ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਮਹਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍। ਆਸੇਦੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮਿਮਰ੍ਦਯਿषਵੋ ਰਣੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰ੍ਵਿਕਿਰਾਮੈਨਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਵਾ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਦਧਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਾਂਸਿ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਸਨ, 'ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗੇ।'
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਨਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਕ ਏष ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੈਨਾ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦੂਤਂ ਸ਼ੁਕਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੂਤ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ੁਕਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ। ਕਿਮਿਮੌ ਤੇ ਸਿਤੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਵਣ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਚਿੱਟੇ ਕਿਉਂ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਉਡ ਗਏ ਹਨ?'
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਾਨੇਕਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਃ। ਤਤਃ ਸ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ? ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਡਰ ਤੇ ਉਕਤਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇऽਬ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਥਾ। ਯਥਾ ਸਂਦੇਸ਼ਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਠੰਡੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਸ੍ਤੈਰਹਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ। ਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਪਿ ਚਾਰਬ੍ਧੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਲੋਪ੍ਤੁਂ ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਤੇ ਪੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨ ਤੇ ਸਂਭਾषਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਕੋਪਨਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਸਭਾਵ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ।