ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ। ਜ੍ਵਲਤਃ ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਯੇਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਦਗ੍ਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸਾਂਝ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚਕਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੀਨਾ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਿ ਜਨਯਨ੍ਤੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਜਨ੍ਯਾਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਕृष੍ਣਰਕ੍ਤਾਂਸ਼ੁਪਰ੍ਯਨ੍ਤੋ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਚੰਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋऽਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵੇषਸ੍ਤੁ ਲੋਹਿਤਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਵਿਮਲੇ ਨੀਲਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਾਫ ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਛੋਟਾ, ਰੁੱਖਾ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਲਾਲ ਚਕਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਨੀਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਜਸਾ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਹਤਾਨਿ ਚ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਵੱਡੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਢੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਵੇਖ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਕਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ੍ਤਥਾ ਨੀਚਾ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਪਰਿਪਤਨ੍ਤਿ ਚ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਨਾਦਾਨ੍ ਨਦਨ੍ਤਿ ਸੁਮਹਾਭਯਾਨ੍
ਕਾਂ, ਬਾਜ ਤੇ ਗਿੱਧ ਥੱਲੇ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੀਤਲ ਭੈੜੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਾਵृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ-ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਮਾਸ-ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯੈਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਅਭਿਯਾਮ ਜਵੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰਾਵृਤਾਃ
ਆਓ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰਖੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨ੍ਵੀ ਸ ਰਾਮਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਧਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪੁਰਤੋ ਰਾਮੋ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖੋ ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਡਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਰਾਮ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸਵਿਭੀषਣਸੁਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਧृਤਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਧੇ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਤਰਾਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਹਰੀਣਾਂ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਾਭਿਸ੍ਤੁਤੋष ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ-ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਵੀਰਸਮਿਤੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਰਰਾਜ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਵ ਸ਼ਾਰਦੀ
ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਜਮਾਈ ਹੋਈ, ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਚੰਗੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਚ ਵੇਗੇਨ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਚੈਵ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲੌਘੇਨ ਤੇਨ ਸਾਗਰਵਰ੍ਚਸਾ
ਧਰਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬੀ ਤੇ ਡਰ ਗਈ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰਾਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਸਂਘੁष੍ਟਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਡੰਗ-ਡੰਗ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਰੌਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇਨ ਘੋषੇਣ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਦ੍ ਘੋषਂ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਘੋषਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਰੌਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਨਰ੍ਦਤਾਮਿਵ ਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮੇਘਾਨਾਮਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨੀਮ੍। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸੀਤਾਂ ਦੂੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਵਣੇਨੋਪਰੁਧ੍ਯਤੇ। ਅਭਿਭੂਤਾ ਗ੍ਰਹੇਣੇਵ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗੇਨ ਰੋਹਿਣੀ
ਇਥੇ ਉਹ ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਿਤ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰਾ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵੀਰਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਆਲਿਖਨ੍ਤੀਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਮਨਸੇਵ ਕृਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਗਾਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖ ਕਿ ਲੰਕਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਰਚਿਤਾ ਪੁਰਾ। ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਛਾਦਿਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਭਿਰ੍ਘਨੈਃ
ਲੰਕਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹਲ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਫਿੱਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਵਨੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥੋਪਮੈਃ। ਨਾਨਾਪਤਗਸਂਘੁष੍ਟਫਲਪੁष੍ਪੋਪਗੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਲੰਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਚਿਤਰਰਥ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਨ ਤੇ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮਤ੍ਤਵਿਹਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਲੀਨਭ੍ਰਮਰਾਣਿ ਚ। ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਖਣ੍ਡਾਨਿ ਦੋਧਵੀਤਿ ਸ਼ਿਵੋऽਨਿਲਃ
ਵੇਖ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪੰਛੀ ਤੇ ਭੰਨੇ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੋਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਹਨ ਤੇ ਹੌਲੀ, ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮਭਾषਤ। ਬਲਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭਜਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਕਪਿਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਬਲਾਦਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਙ੍ਗਦਃ ਸਹ ਨੀਲੇਨ ਤਿष੍ਠੇਦੁਰਸਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ ਨੇ ਨੀਲ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਤੇ ਅੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾ ਵਾਨਰੌਘਸਮਾਵृਤਃ। ਆਸ਼੍ਰਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮृषਭੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਮ ਦਾ ਵਾਨਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤੀਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਗੜਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਵੇਗਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਾਨਰਃ
ਮੈਂ ਖੁਦ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਾਮਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਮੁਖ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ। ਜਘਨਂ ਕਪਿਸੇਨਾਯਾਃ ਕਪਿਰਾਜੋऽਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ। ਪਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਮਿਵ ਲੋਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵृਤਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਭਾਲੂ ਮੁਖੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੱਧ ਨੂੰ ਰੱਖਣ; ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।