ਘੋषੇਣ ਮਹਤਾ ਘੋषਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਭੀਮਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਭੀਮਾ ਤਰਨ੍ਤੀ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੀ ਸ਼ੋਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਪਾਰ ਲੰਘੀ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਹਿ ਸਾ ਤੀਰ੍ਣਾ ਵਾਹਿਨੀ ਨਲਸੇਤੁਨਾ। ਤੀਰੇ ਨਿਵਿਵਿਸ਼ੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਲ ਦੇ ਪੂਲ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਉਸ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਰਾਘਵਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਹ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ। ਉਪੇਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਹਸਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿ- ਸ੍ਤਮਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ ਸੁਸ਼ੁਭੈਰ੍ਜਲੈਃ ਪृਥਕ੍
ਰਾਘਵ ਦਾ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਭਾਵੰਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਜਯਸ੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਰਦੇਵ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸਸਾਗਰਾਂ ਪਾਲਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਇਤੀਵ ਰਾਮਂ ਨਰਦੇਵਸਤ੍ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਚੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪੂਜਯਨ੍
“ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਰਾਜਾ! ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲੰਬੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਭਾਵੰਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੇਈਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਜਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯੋਦਕਂ ਸ਼ੀਤਂ ਵਨਾਨਿ ਫਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਬਲੌਘਂ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯੇਮਂ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਆਓ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਲੈ ਲਈਏ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੰਡ ਲਈਏ ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਈਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ।
ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਭੀਮਂ ਭਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਬਰ੍ਹਣਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾਣਾਮृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਡਰਾਉਣਾ ਖਤਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰੀਛਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰਕਟ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕਲੁषਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਕਮ੍ਪਤੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵੇਪਨ੍ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਃ
ਹਵਾ ਮੈਲੀ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੇਘਾਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਪਰੁषਾਃ ਪਰੁषਸ੍ਵਨਾਃ। ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਬੱਦਲ ਕਠੋਰ ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਰੂਣ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਕਾਸ਼ਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪਰਮਦਾਰੁਣਾ। ਜ੍ਵਲਤਃ ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਯੇਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਦਗ੍ਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸਾਂਝ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚਕਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੀਨਾ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਿ ਜਨਯਨ੍ਤੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਜਨ੍ਯਾਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਂਤਾਪਯਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਕृष੍ਣਰਕ੍ਤਾਂਸ਼ੁਪਰ੍ਯਨ੍ਤੋ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਚੰਦ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋऽਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵੇषਸ੍ਤੁ ਲੋਹਿਤਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਵਿਮਲੇ ਨੀਲਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਾਫ ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਛੋਟਾ, ਰੁੱਖਾ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਲਾਲ ਚਕਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਨੀਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਜਸਾ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਹਤਾਨਿ ਚ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਵੱਡੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਢੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਵੇਖ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਕਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ੍ਤਥਾ ਨੀਚਾ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਪਰਿਪਤਨ੍ਤਿ ਚ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਨਾਦਾਨ੍ ਨਦਨ੍ਤਿ ਸੁਮਹਾਭਯਾਨ੍
ਕਾਂ, ਬਾਜ ਤੇ ਗਿੱਧ ਥੱਲੇ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੀਤਲ ਭੈੜੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਃ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਾਵृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ-ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਮਾਸ-ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯੈਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਅਭਿਯਾਮ ਜਵੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰਾਵृਤਾਃ
ਆਓ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰਖੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨ੍ਵੀ ਸ ਰਾਮਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਧਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪੁਰਤੋ ਰਾਮੋ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖੋ ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਡਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਰਾਮ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸਵਿਭੀषਣਸੁਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਵਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਧृਤਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਧੇ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਤਰਾਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਹਰੀਣਾਂ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਾਭਿਸ੍ਤੁਤੋष ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ-ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਵੀਰਸਮਿਤੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਰਰਾਜ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਵ ਸ਼ਾਰਦੀ
ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਜਮਾਈ ਹੋਈ, ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ, ਚੰਗੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਚ ਵੇਗੇਨ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਚੈਵ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲੌਘੇਨ ਤੇਨ ਸਾਗਰਵਰ੍ਚਸਾ
ਧਰਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬੀ ਤੇ ਡਰ ਗਈ, ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰਾਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਸਂਘੁष੍ਟਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਡੰਗ-ਡੰਗ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਰੌਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇਨ ਘੋषੇਣ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਦ੍ ਘੋषਂ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਘੋषਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਰੌਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਗਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਨਰ੍ਦਤਾਮਿਵ ਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮੇਘਾਨਾਮਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨੀਮ੍। ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸੀਤਾਂ ਦੂੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਸਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਵਣੇਨੋਪਰੁਧ੍ਯਤੇ। ਅਭਿਭੂਤਾ ਗ੍ਰਹੇਣੇਵ ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗੇਨ ਰੋਹਿਣੀ
ਇਥੇ ਉਹ ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਿਤ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰਾ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਵੀਰਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।