ਪਾषਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ ਗਿਰੀਣਾਂ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਯ ਦਾਨਵਸਂਨਿਭਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੋਦਧੌ
ਜਦੋਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੇਨਾਹ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਰ੍ਗਜਸਂਕਾਸ਼ੈਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੈਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤਥੈਵਾਹ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਤੁ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਲਵਗੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀਮਕਾਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਅਹ੍ਨਾ ਤृਤੀਯੇਨ ਤਥਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਤੁ ਸਾਗਰੇ। ਤ੍ਵਰਮਾਣੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯੈਰੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵ ਚ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕਵੀਹ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਤਥਾ ਚਾਹ੍ਨਾ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਥਾਪਿ ਵਾ। ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਕृਤਾਨਿ ਤ੍ਵਰਿਤੈਸ੍ਤਤਃ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਬਾਈਂ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਪਞ੍ਚਮੇਨ ਤਥਾ ਚਾਹ੍ਨਾ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਭਿਃ। ਯੋਜਨਾਨਿ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤ੍ ਸੁਵੇਲਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਵੈ
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਵੇਲ ਤੱਕ ਤੈਈਂ ਯੋਜਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ।
ਸ ਵਾਨਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ। ਬਬਨ੍ਧ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਾਨਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਨਲੇਨ ਕृਤਃ ਸੇਤੁਃ ਸਾਗਰੇ ਮਕਰਾਲਯੇ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਤੀਪਥ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਨਲ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਜੋ ਪੂਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਤੀ ਤਾਰੇ ਦੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਸਜਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਗਗਨੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨਲਸੇਤੁਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਨਲ ਦਾ ਪੂਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਆਪ੍ਲਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਸਹ੍ਯਂ ਚ ਹ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਵਾਨਰ ਉੱਛਲਦੇ, ਤੈਰਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਅਜੋਬਾ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਸਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਤਾਨਿ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੂਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਃ ਸੁਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਭੂਮਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੂਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪੂਲ ਚੌੜਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਨ੍ ਸੇਤੁਃ ਸੀਮਨ੍ਤ ਇਵ ਸਾਗਰੇ। ਤਤਃ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੂਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰੇषਾਮਭਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮਤਿष੍ਠਤ੍ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਾਰੋਹ ਅਙ੍ਗਦਂ ਤ੍ਵਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਯਂ ਹਿ ਵਿਪੁਲੋ ਵੀਰ ਸਾਗਰੋ ਮਕਰਾਲਯਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ।
ਵੈਹਾਯਸੌ ਯੁਵਾਮੇਤੌ ਵਾਨਰੌ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਇਹ ਦੋ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਨੋ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਣਗੇ।
ਜਗਾਮ ਧਨ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋऽਨ੍ਯੇ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ।
ਸਲਿਲਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵੈਹਾਯਸਗਤਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਇਵ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਃ
ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਛਲੇ।
ਘੋषੇਣ ਮਹਤਾ ਘੋषਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਭੀਮਮਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਭੀਮਾ ਤਰਨ੍ਤੀ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੀ ਸ਼ੋਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਪਾਰ ਲੰਘੀ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਹਿ ਸਾ ਤੀਰ੍ਣਾ ਵਾਹਿਨੀ ਨਲਸੇਤੁਨਾ। ਤੀਰੇ ਨਿਵਿਵਿਸ਼ੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਲ ਦੇ ਪੂਲ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਉਸ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਰਾਘਵਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਹ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ। ਉਪੇਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਹਸਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿ- ਸ੍ਤਮਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ ਸੁਸ਼ੁਭੈਰ੍ਜਲੈਃ ਪृਥਕ੍
ਰਾਘਵ ਦਾ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਭਾਵੰਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਜਯਸ੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਰਦੇਵ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸਸਾਗਰਾਂ ਪਾਲਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਇਤੀਵ ਰਾਮਂ ਨਰਦੇਵਸਤ੍ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਚੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪੂਜਯਨ੍
“ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਰਾਜਾ! ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲੰਬੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਭਾਵੰਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੇਈਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਜ੍ਞੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਜਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯੋਦਕਂ ਸ਼ੀਤਂ ਵਨਾਨਿ ਫਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਬਲੌਘਂ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯੇਮਂ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਆਓ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਲੈ ਲਈਏ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੰਡ ਲਈਏ ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਈਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ।
ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਭੀਮਂ ਭਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਬਰ੍ਹਣਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾਣਾਮृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਡਰਾਉਣਾ ਖਤਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰੀਛਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰਕਟ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕਲੁषਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਕਮ੍ਪਤੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵੇਪਨ੍ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹੀਰੁਹਾਃ
ਹਵਾ ਮੈਲੀ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੇਘਾਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਪਰੁषਾਃ ਪਰੁषਸ੍ਵਨਾਃ। ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਬੱਦਲ ਕਠੋਰ ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਰੂਣ ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ।