ਤੇ ਸਾਲੈਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਧਵੈਰ੍ਵਂਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਕੁਟਜੈਰਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਿਲਕੈਸ੍ਤਿਨਿਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਧਵਾ, ਬਾਂਸ, ਕੁਟਜ, ਅਰਜੁਨ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਤੇ ਤਿਨੀਸ਼ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਲ੍ਵਕੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਚੂਤੈਸ਼੍ਚਾਸ਼ੋਕਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਂ ਸਮਪੂਰਯਨ੍
ਬਿਲਵਾ, ਸਤਪਰਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਆਮ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੂਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਮੂਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੂਨਿਵੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਜਹ੍ਰੁਰ੍ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਰੂਨ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਜੜਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਤਾਲਾਨ੍ ਦਾਡਿਮਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰਿਕੇਲਵਿਭੀਤਕਾਨ੍। ਕਰੀਰਾਨ੍ ਬਕੁਲਾਨ੍ ਨਿਮ੍ਬਾਨ੍ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਰਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਤਾਲ, ਦਾਡੀਮ ਦੇ ਗੁਲਮ, ਨਾਰੀਅਲ, ਵਿਭੀਤਕ, ਕਰੀਰ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਨਿੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਹਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪਾषਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਰਚਲੈਃ ਸਹਸਾ ਜਲਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਪ ਚਾਕਾਸ਼ਮਵਾਸਰ੍ਪਤ੍ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਪੈਂਦੇ, ਪਾਣੀ ਅਚਾਨਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੂਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਾਯਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਲੰਬੀਆਂ ਰੱਸੀਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਾਈਆਂ।
ਨਲਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਸੇਤੁਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਸ ਤਦਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੇਤੁਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਘੋਰਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਨਲ ਨੇ ਦਰਿਆ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੇਤੁ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਦਣ੍ਡਾਨਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਥਾਪਰੇ। ਵਾਨਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਲਾਠੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੋਜਿਆ; ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੇਘਾਭੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਭੈਸ਼੍ਚ ਤृਣੈਃ ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਬਬਨ੍ਧਿਰੇ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਰੁਭਿਃ ਸੇਤੁਂ ਬਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ।
ਪਾषਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ ਗਿਰੀਣਾਂ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਯ ਦਾਨਵਸਂਨਿਭਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੋਦਧੌ
ਜਦੋਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੇਨਾਹ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਰ੍ਗਜਸਂਕਾਸ਼ੈਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੈਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤਥੈਵਾਹ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਤੁ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਲਵਗੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀਮਕਾਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਅਹ੍ਨਾ ਤृਤੀਯੇਨ ਤਥਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਤੁ ਸਾਗਰੇ। ਤ੍ਵਰਮਾਣੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯੈਰੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵ ਚ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕਵੀਹ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਤਥਾ ਚਾਹ੍ਨਾ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਥਾਪਿ ਵਾ। ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਕृਤਾਨਿ ਤ੍ਵਰਿਤੈਸ੍ਤਤਃ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਬਾਈਂ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਪਞ੍ਚਮੇਨ ਤਥਾ ਚਾਹ੍ਨਾ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਭਿਃ। ਯੋਜਨਾਨਿ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤ੍ ਸੁਵੇਲਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਵੈ
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਵੇਲ ਤੱਕ ਤੈਈਂ ਯੋਜਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ।
ਸ ਵਾਨਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ। ਬਬਨ੍ਧ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਾਨਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਨਲੇਨ ਕृਤਃ ਸੇਤੁਃ ਸਾਗਰੇ ਮਕਰਾਲਯੇ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਤੀਪਥ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਨਲ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਜੋ ਪੂਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਤੀ ਤਾਰੇ ਦੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਸਜਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਗਗਨੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨਲਸੇਤੁਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਨਲ ਦਾ ਪੂਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਆਪ੍ਲਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਸਹ੍ਯਂ ਚ ਹ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਵਾਨਰ ਉੱਛਲਦੇ, ਤੈਰਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਅਜੋਬਾ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਸਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਤਾਨਿ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੂਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਃ ਸੁਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਭੂਮਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੂਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪੂਲ ਚੌੜਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਨ੍ ਸੇਤੁਃ ਸੀਮਨ੍ਤ ਇਵ ਸਾਗਰੇ। ਤਤਃ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੂਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰੇषਾਮਭਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮਤਿष੍ਠਤ੍ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਾਰੋਹ ਅਙ੍ਗਦਂ ਤ੍ਵਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਅਯਂ ਹਿ ਵਿਪੁਲੋ ਵੀਰ ਸਾਗਰੋ ਮਕਰਾਲਯਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ।
ਵੈਹਾਯਸੌ ਯੁਵਾਮੇਤੌ ਵਾਨਰੌ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਇਹ ਦੋ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਨੋ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਣਗੇ।
ਜਗਾਮ ਧਨ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋऽਨ੍ਯੇ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ।
ਸਲਿਲਂ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਕੇਚਿਦ੍ ਵੈਹਾਯਸਗਤਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਇਵ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਃ
ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਛਲੇ।