ਏष ਸੇਤੁਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਃ ਕਰੋਤੁ ਮਯਿ ਵਾਨਰਃ। ਤਮਹਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਹ੍ਯੇष ਪਿਤਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਪਿਓ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਦਧਿਰ੍ਨष੍ਟਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨਲਸ੍ਤਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਹਂ ਸੇਤੁਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਮਕਰਾਲਯੇ। ਪਿਤੁਃ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਹ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਦਣ੍ਡ ਏਵ ਵਰੋ ਲੋਕੇ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਧਿਕ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਕृਤਜ੍ਞੇषੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਾਂ ਉੱਤੇ ਧੀਰਜ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਾਗਰੋ ਭੀਮਃ ਸੇਤੁਕਰ੍ਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਦਦੌ ਦਣ੍ਡਭਯਾਦ੍ ਗਾਧਂ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੁਲ ਬਣਦੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਰਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਮਮ ਮਾਤੁਰ੍ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਦਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਯਾ ਤੁ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ।'
ਔਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਸਦृਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਸ੍ਮਾਰਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮੇਤੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਹ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮਨੁਕ੍ਤੋ ਵਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਯਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਗੁਣਾਨ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ। ਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਪੁੱਛਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸਦਾ।
ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਸੇਤੁਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯੈਵ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤੁ ਸੇਤੁਂ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅੱਜ ਹੀ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਣ।
ਤਤੋ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਰਾਮੇਣ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਰ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰ ਗਏ।
ਤੇ ਨਗਾਨ੍ ਨਗਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣਰ੍षਭਾਃ। ਬਭਞ੍ਜੁਃ ਪਾਦਪਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚਕਰ੍षੁਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਸਿਪਾਹੀ, ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਸਾਲੈਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਧਵੈਰ੍ਵਂਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਕੁਟਜੈਰਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਿਲਕੈਸ੍ਤਿਨਿਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਧਵਾ, ਬਾਂਸ, ਕੁਟਜ, ਅਰਜੁਨ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਤੇ ਤਿਨੀਸ਼ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਲ੍ਵਕੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਚੂਤੈਸ਼੍ਚਾਸ਼ੋਕਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਂ ਸਮਪੂਰਯਨ੍
ਬਿਲਵਾ, ਸਤਪਰਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਆਮ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੂਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਮੂਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੂਨਿਵੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਜਹ੍ਰੁਰ੍ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਰੂਨ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਜੜਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਤਾਲਾਨ੍ ਦਾਡਿਮਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰਿਕੇਲਵਿਭੀਤਕਾਨ੍। ਕਰੀਰਾਨ੍ ਬਕੁਲਾਨ੍ ਨਿਮ੍ਬਾਨ੍ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਰਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਤਾਲ, ਦਾਡੀਮ ਦੇ ਗੁਲਮ, ਨਾਰੀਅਲ, ਵਿਭੀਤਕ, ਕਰੀਰ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਨਿੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਹਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪਾषਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਰਚਲੈਃ ਸਹਸਾ ਜਲਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਪ ਚਾਕਾਸ਼ਮਵਾਸਰ੍ਪਤ੍ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਪੈਂਦੇ, ਪਾਣੀ ਅਚਾਨਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੂਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਾਯਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਲੰਬੀਆਂ ਰੱਸੀਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਾਈਆਂ।
ਨਲਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਸੇਤੁਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਸ ਤਦਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੇਤੁਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਘੋਰਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਨਲ ਨੇ ਦਰਿਆ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੇਤੁ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਦਣ੍ਡਾਨਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਥਾਪਰੇ। ਵਾਨਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਲਾਠੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੋਜਿਆ; ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੇਘਾਭੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਭੈਸ਼੍ਚ ਤृਣੈਃ ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਬਬਨ੍ਧਿਰੇ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਰੁਭਿਃ ਸੇਤੁਂ ਬਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ।
ਪਾषਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਨ੍ ਗਿਰੀਣਾਂ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਯ ਦਾਨਵਸਂਨਿਭਾਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹੋਦਧੌ
ਜਦੋਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੇਨਾਹ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਰ੍ਗਜਸਂਕਾਸ਼ੈਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੈਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤਥੈਵਾਹ੍ਨਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਤੁ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਲਵਗੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੀਮਕਾਯੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਅਹ੍ਨਾ ਤृਤੀਯੇਨ ਤਥਾ ਯੋਜਨਾਨਿ ਤੁ ਸਾਗਰੇ। ਤ੍ਵਰਮਾਣੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯੈਰੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵ ਚ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕਵੀਹ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਨ ਤਥਾ ਚਾਹ੍ਨਾ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਥਾਪਿ ਵਾ। ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਹਾਵੇਗੈਃ ਕृਤਾਨਿ ਤ੍ਵਰਿਤੈਸ੍ਤਤਃ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਬਾਈਂ ਯੋਜਨ ਬਣਾਏ।
ਪਞ੍ਚਮੇਨ ਤਥਾ ਚਾਹ੍ਨਾ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਭਿਃ। ਯੋਜਨਾਨਿ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤ੍ ਸੁਵੇਲਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਵੈ
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਵੇਲ ਤੱਕ ਤੈਈਂ ਯੋਜਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ।
ਸ ਵਾਨਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ। ਬਬਨ੍ਧ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਾਨਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਨਲੇਨ ਕृਤਃ ਸੇਤੁਃ ਸਾਗਰੇ ਮਕਰਾਲਯੇ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਤੀਪਥ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਨਲ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਜੋ ਪੂਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਤੀ ਤਾਰੇ ਦੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਸਜਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਗਗਨੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।