ਤੇਨ ਤਨ੍ਮਰੁਕਾਨ੍ਤਾਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਸ਼ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਮਰੁਕਾਂਤਾਰ ਨਾਂ ਦੀ ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਜੀ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਿਆ।
ਨਨਾਦ ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਧਾ ਸ਼ਲ੍ਯਪੀਡਿਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵ੍ਰਣਮੁਖਾਤ੍ ਤੋਯਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਰਸਾਤਲਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਉਥੇ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ, ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਸ ਜ਼ਖਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਸ ਬਭੂਵ ਤਦਾ ਕੂਪੋ ਵ੍ਰਣ ਇਤ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸਤਤਂ ਚੋਤ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਖੂਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਘਾਅ' ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਥੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਵਦਾਰਣਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ ਬਾਣਪਾਤੇਨ ਅਪਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿष੍ਵਸ਼ੋषਯਤ੍
ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚੀਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕ ਗਿਆ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਰੁਕਾਨ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ। ਸ਼ੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਮਰੂਕਾਂਤਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੱਕਾ ਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਪਾ ਲਈ।
ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਰਵੇऽਮਰਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਰੂਥਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼ਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਰੋਗਸ਼੍ਚ ਫਲਮੂਲਰਸਾਯੁਤਃ। ਬਹੁਸ੍ਨੇਹੋ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਰ੍ਵਿਵਿਧੌषਧਿਃ
ਉਥੇ ਪਸ਼ੂ ਹੋਣਗੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇਗੀ, ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਾਫ਼ਰ ਮਿਲਣਗੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਵਧੇਗਾ, ਦੁੱਧ ਵਧੇਗਾ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਏਵਮੇਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਯੁਤੋ ਮਰੁਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਮਰੂਥਲ ਇਹਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਰਸਤਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਗ੍ਧੇ ਤਦਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਰਾਘਵਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਸੜ ਗਈ, ਤਦ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਯਂ ਸੌਮ੍ਯ ਨਲੋ ਨਾਮ ਤਨਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਨਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਏष ਸੇਤੁਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਃ ਕਰੋਤੁ ਮਯਿ ਵਾਨਰਃ। ਤਮਹਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਹ੍ਯੇष ਪਿਤਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਪਿਓ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਦਧਿਰ੍ਨष੍ਟਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨਲਸ੍ਤਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਹਂ ਸੇਤੁਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਮਕਰਾਲਯੇ। ਪਿਤੁਃ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਹ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਦਣ੍ਡ ਏਵ ਵਰੋ ਲੋਕੇ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਧਿਕ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਕृਤਜ੍ਞੇषੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਾਂ ਉੱਤੇ ਧੀਰਜ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਾਗਰੋ ਭੀਮਃ ਸੇਤੁਕਰ੍ਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਦਦੌ ਦਣ੍ਡਭਯਾਦ੍ ਗਾਧਂ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੁਲ ਬਣਦੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਰਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਮਮ ਮਾਤੁਰ੍ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਦਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਯਾ ਤੁ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ।'
ਔਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਸਦृਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਸ੍ਮਾਰਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮੇਤੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਹ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮਨੁਕ੍ਤੋ ਵਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਯਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਗੁਣਾਨ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ। ਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਪੁੱਛਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸਦਾ।
ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਸੇਤੁਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯੈਵ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤੁ ਸੇਤੁਂ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅੱਜ ਹੀ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਣ।
ਤਤੋ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਰਾਮੇਣ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਰ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰ ਗਏ।
ਤੇ ਨਗਾਨ੍ ਨਗਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣਰ੍षਭਾਃ। ਬਭਞ੍ਜੁਃ ਪਾਦਪਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚਕਰ੍षੁਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਸਿਪਾਹੀ, ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਸਾਲੈਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਧਵੈਰ੍ਵਂਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਕੁਟਜੈਰਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਿਲਕੈਸ੍ਤਿਨਿਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਧਵਾ, ਬਾਂਸ, ਕੁਟਜ, ਅਰਜੁਨ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਤੇ ਤਿਨੀਸ਼ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਲ੍ਵਕੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਚੂਤੈਸ਼੍ਚਾਸ਼ੋਕਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਂ ਸਮਪੂਰਯਨ੍
ਬਿਲਵਾ, ਸਤਪਰਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਆਮ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੂਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਮੂਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੂਨਿਵੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਜਹ੍ਰੁਰ੍ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਰੂਨ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਜੜਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਤਾਲਾਨ੍ ਦਾਡਿਮਗੁਲ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰਿਕੇਲਵਿਭੀਤਕਾਨ੍। ਕਰੀਰਾਨ੍ ਬਕੁਲਾਨ੍ ਨਿਮ੍ਬਾਨ੍ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਰਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਤਾਲ, ਦਾਡੀਮ ਦੇ ਗੁਲਮ, ਨਾਰੀਅਲ, ਵਿਭੀਤਕ, ਕਰੀਰ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਨਿੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਹਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪਾषਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਰਚਲੈਃ ਸਹਸਾ ਜਲਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਪ ਚਾਕਾਸ਼ਮਵਾਸਰ੍ਪਤ੍ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਪੈਂਦੇ, ਪਾਣੀ ਅਚਾਨਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸੂਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਾਯਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਲੰਬੀਆਂ ਰੱਸੀਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਾਈਆਂ।
ਨਲਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਸੇਤੁਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਸ ਤਦਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੇਤੁਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਘੋਰਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਨਲ ਨੇ ਦਰਿਆ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੇਤੁ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਦਣ੍ਡਾਨਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਥਾਪਰੇ। ਵਾਨਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪੁਰਃਸਰੈਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਲਾਠੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੋਜਿਆ; ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਉਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੇਘਾਭੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਭੈਸ਼੍ਚ ਤृਣੈਃ ਕਾष੍ਠੈਰ੍ਬਬਨ੍ਧਿਰੇ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਰੁਭਿਃ ਸੇਤੁਂ ਬਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੇਤੁ ਬਣਾਇਆ।