ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਪੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਸ੍ਵਭਾਵੇ ਸੌਮ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਯਦਗਾਧੋऽਹਮਪ੍ਲਵਃ। ਵਿਕਾਰਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦ੍ ਗਾਧ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਹੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਬਦਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਚ ਲੋਭਾਦ੍ ਵਾ ਨ ਭਯਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜ। ਗ੍ਰਾਹਨਕ੍ਰਾਕੁਲਜਲਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਘੜਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯੇ ਯੇਨ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਵਿषਹਿष੍ਯੇऽਪ੍ਯਹਂ ਤਥਾ। ਨ ਗ੍ਰਾਹਾ ਵਿਧਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸੇਨਾ ਤਰਿष੍ਯਤਿ। ਹਰੀਣਾਂ ਤਰਣੇ ਰਾਮ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਲੰਘਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਮਗਰਮੱਛ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਹੇ ਰਾਮ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਂਗ ਠੋਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਰੁਣਾਲਯ। ਅਮੋਘੋऽਯਂ ਮਹਾਬਾਣਃ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ: ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ?'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍। ਮਹੋਦਧਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣਾਵਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਤਰੋ ਮਮ। ਦ੍ਰੁਮਕੁਲ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਡਰੁਮਕੁਲਿਆ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਉਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਰ੍ਮਾਣੋ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਸ੍ਯਵਃ। ਆਭੀਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪਾਪਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸਲਿਲਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਡਾਕੂ, ਆਭੀਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖੀ, ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਤੈਰ੍ਨ ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਪਂ ਸਹੇਯਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਅਮੋਘਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਰਾਮ ਅਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮੈਲ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਵਰਤ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਰਂ ਸਾਗਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਿਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਤਨ੍ਮਰੁਕਾਨ੍ਤਾਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਸ਼ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਮਰੁਕਾਂਤਾਰ ਨਾਂ ਦੀ ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਜੀ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਿਆ।
ਨਨਾਦ ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਧਾ ਸ਼ਲ੍ਯਪੀਡਿਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵ੍ਰਣਮੁਖਾਤ੍ ਤੋਯਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਰਸਾਤਲਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਉਥੇ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ, ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਸ ਜ਼ਖਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਸ ਬਭੂਵ ਤਦਾ ਕੂਪੋ ਵ੍ਰਣ ਇਤ੍ਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਸਤਤਂ ਚੋਤ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਖੂਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਘਾਅ' ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਥੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਵਦਾਰਣਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਦ੍ ਬਾਣਪਾਤੇਨ ਅਪਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿष੍ਵਸ਼ੋषਯਤ੍
ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚੀਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੱਕ ਗਿਆ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਰੁਕਾਨ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ। ਸ਼ੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਮਰੂਕਾਂਤਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੱਕਾ ਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਪਾ ਲਈ।
ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਰਵੇऽਮਰਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਰੂਥਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼ਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਰੋਗਸ਼੍ਚ ਫਲਮੂਲਰਸਾਯੁਤਃ। ਬਹੁਸ੍ਨੇਹੋ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਰ੍ਵਿਵਿਧੌषਧਿਃ
ਉਥੇ ਪਸ਼ੂ ਹੋਣਗੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇਗੀ, ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਾਫ਼ਰ ਮਿਲਣਗੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਵਧੇਗਾ, ਦੁੱਧ ਵਧੇਗਾ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਏਵਮੇਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਭਿਃ ਸਂਯੁਤੋ ਮਰੁਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਮਰੂਥਲ ਇਹਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਰਸਤਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਗ੍ਧੇ ਤਦਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਰਾਘਵਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਸੜ ਗਈ, ਤਦ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਯਂ ਸੌਮ੍ਯ ਨਲੋ ਨਾਮ ਤਨਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਨਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਏष ਸੇਤੁਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਃ ਕਰੋਤੁ ਮਯਿ ਵਾਨਰਃ। ਤਮਹਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਹ੍ਯੇष ਪਿਤਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਪਿਓ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਦਧਿਰ੍ਨष੍ਟਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨਲਸ੍ਤਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਹਂ ਸੇਤੁਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਮਕਰਾਲਯੇ। ਪਿਤੁਃ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਹ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਦਣ੍ਡ ਏਵ ਵਰੋ ਲੋਕੇ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਧਿਕ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਕृਤਜ੍ਞੇषੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਾਂ ਉੱਤੇ ਧੀਰਜ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਾਗਰੋ ਭੀਮਃ ਸੇਤੁਕਰ੍ਮਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਦਦੌ ਦਣ੍ਡਭਯਾਦ੍ ਗਾਧਂ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੁਲ ਬਣਦੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਰਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਮਮ ਮਾਤੁਰ੍ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਦਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਯਾ ਤੁ ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਦੇਵਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ 'ਤੇਰੇ ਘਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ।'
ਔਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਸਦृਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਸ੍ਮਾਰਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮੇਤੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਹ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮਨੁਕ੍ਤੋ ਵਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਯਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਗੁਣਾਨ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ। ਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਪੁੱਛਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸਦਾ।
ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਸੇਤੁਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯੈਵ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤੁ ਸੇਤੁਂ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅੱਜ ਹੀ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਣ।
ਤਤੋ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਰਾਮੇਣ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਰ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰ ਗਏ।
ਤੇ ਨਗਾਨ੍ ਨਗਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣਰ੍षਭਾਃ। ਬਭਞ੍ਜੁਃ ਪਾਦਪਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚਕਰ੍षੁਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਸਿਪਾਹੀ, ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।