ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਨਿਭਂ ਸ਼ਰਮ੍। ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਧਨੁषਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਕृष੍ਟੇ ਸਹਸਾ ਰਾਘਵੇਣ ਸ਼ਰਾਸਨੇ। ਰੋਦਸੀ ਸਮ੍ਪਫਾਲੇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਮਸ਼੍ਚ ਲੋਕਮਾਵਵ੍ਰੇ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਪ੍ਰਤਿਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਰੇ ਚਾਸ਼ੁ ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਣ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਜਲਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।
ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚ ਸਹ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਃ ਸਂਗਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਸ੍ਕਰੌ। ਭਾਸ੍ਕਰਾਂਸ਼ੁਭਿਰਾਦੀਪ੍ਤਂ ਤਮਸਾ ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ ਤਿਰਛੇ ਹੋ ਗਏ; ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ੇ ਤਦਾऽऽਕਾਸ਼ਮੁਲ੍ਕਾਸ਼ਤਵਿਦੀਪਿਤਮ੍। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਨਿਰ੍ਘਾਤਾ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰਤੁਲਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿਚੋਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਵਪੁਃਪ੍ਰਕਰ੍षੇਣ ਵਵੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਾਰੁਤਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ। ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਤਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਲਦਾਨੁਦ੍ਵਹਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਬੱਦਲ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਆਰੁਜਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਬਭਞ੍ਜ ਚ। ਦਿਵਿ ਚ ਸ੍ਮ ਮਹਾਮੇਘਾਃ ਸਂਹਤਾਃ ਸਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਖਾੜ ਕੇ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵੈਦ੍ਯੁਤਾਨਗ੍ਨੀਂਸ੍ਤੇ ਮਹਾਸ਼ਨਯਸ੍ਤਦਾ। ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਾਨਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਸ਼ਨੇਃ ਸਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗ ਅੱਗ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਿਰੇ ਚਾਭਿਭੂਤਾਨਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤਿ ਚ
ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਵ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭੈਣਾਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਜਿਹੜੇ ਡਰ ਗਏ, ਉਹ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਡਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਥਿਰੇ ਚਾਪਿ ਨ ਚ ਪਸ੍ਪਨ੍ਦਿਰੇ ਭਯਾਤ੍। ਸਹ ਭੂਤੈਃ ਸਤੋਯੋਰ੍ਮਿਃ ਸਨਾਗਃ ਸਹਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਸਹਸਾਭੂਤ੍ ਤਤੋ ਵੇਗਾਦ੍ ਭੀਮਵੇਗੋ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਯੋਜਨਂ ਵ੍ਯਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਵੇਲਾਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਪਰੇ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਵਗ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਾਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਰਾਘਵਃ। ਸਮੁਦ੍ਧਤਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਰਾਮੋ ਨਦਨਦੀਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਇੰਨਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਘਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਿਆ, ਸਗੋਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਗਰਃ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਉਦਯਾਦ੍ਰਿਮਹਾਸ਼ੈਲਾਨ੍ਮੇਰੋਰਿਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚੋਂ, ਸਾਗਰ ਆਪ ਹੀ ਉੱਠ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਦੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਮੇਰੂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਪਨ੍ਨਗੈਃ ਸਹ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੋ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਵਿਭੂषਣਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਅੱਗ ਵਰਗ ਚਮਕਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ ਦਿਸ ਪਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਮਯੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਯਨ੍ ਸ੍ਰਜਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਂਵਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਸਲ ਮਾਲਾ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਨੀਯਵਿਭੂषਣੈਃ। ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਭੂषਿਤੋ ਭੂषਣੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਾਤੁਭਿਰ੍ਮਣ੍ਡਿਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹਿਮਵਾਨਿਵ। ਏਕਾਵਲੀਮਧ੍ਯਗਤਂ ਤਰਲਂ ਪਾਣ੍ਡਰਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਹਲਕਾ ਰੰਗ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾਸਿਨ੍ਧੁਪ੍ਰਧਾਨਾਭਿਰਾਪਗਾਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਃ। ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਮਹਾਗ੍ਰਾਹਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸੁਰੂਪਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪਾਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਾਗਰਃ ਸਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਰਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮਾਪੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ। ਸ੍ਵਭਾਵੇ ਸੌਮ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਯਦਗਾਧੋऽਹਮਪ੍ਲਵਃ। ਵਿਕਾਰਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦ੍ ਗਾਧ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਹੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਬਦਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਚ ਲੋਭਾਦ੍ ਵਾ ਨ ਭਯਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜ। ਗ੍ਰਾਹਨਕ੍ਰਾਕੁਲਜਲਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਘੜਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਿਧਾਸ੍ਯੇ ਯੇਨ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਵਿषਹਿष੍ਯੇऽਪ੍ਯਹਂ ਤਥਾ। ਨ ਗ੍ਰਾਹਾ ਵਿਧਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸੇਨਾ ਤਰਿष੍ਯਤਿ। ਹਰੀਣਾਂ ਤਰਣੇ ਰਾਮ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਲੰਘਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਮਗਰਮੱਛ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਹੇ ਰਾਮ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਂਗ ਠੋਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਰੁਣਾਲਯ। ਅਮੋਘੋऽਯਂ ਮਹਾਬਾਣਃ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ: ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ?'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍। ਮਹੋਦਧਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣਾਵਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਤਰੋ ਮਮ। ਦ੍ਰੁਮਕੁਲ੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਡਰੁਮਕੁਲਿਆ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਉਗ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਰ੍ਮਾਣੋ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਸ੍ਯਵਃ। ਆਭੀਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪਾਪਾਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸਲਿਲਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਡਾਕੂ, ਆਭੀਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖੀ, ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਤੈਰ੍ਨ ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਪਂ ਸਹੇਯਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਅਮੋਘਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਰਾਮ ਅਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮੈਲ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਵਰਤ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪਰਂ ਸਾਗਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਿਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।