ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਮਹੀਤਲੇ। ਨਿਯਮਾਦਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤਾ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ।
ਸ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਯਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਉਪਾਸਤ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸਾਗਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਮਨ੍ਦੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਗਰਃ। ਪ੍ਰਯਤੇਨਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਯਥਾਰ੍ਹਮਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਆਲਸੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਮੋ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸਮੀਪਸ੍ਥਮੁਵਾਚੇਦਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸੁਭਾਗੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਵਲੇਪਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਮਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੈਵ ਆਰ੍ਜਵਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਤਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਠੰਢ-ਚੈਨ, ਸਬਰ, ਸਿੱਧਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ—
ਅਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਫਲਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇषੁ ਸਤਾਂ ਗੁਣਾਃ। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਨਂ ਦੁष੍ਟਂ ਧृष੍ਟਂ ਵਿਪਰਿਧਾਵਕਮ੍
—ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਕੰਮੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ, ਮਾੜਾ, ਬੇਅਦਬ ਤੇ ਉੱਤਮੜ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਦਣ੍ਡਂ ਚ ਲੋਕਃ ਸਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਮ੍। ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਯਸ਼ਃ
—ਜਗਤ ਸਦਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਨਾ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਨਾਮ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਞ੍ਜਯੋ ਵਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨੈਰ੍ਮਕਰੈਰ੍ਮਕਰਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧਤੋਯਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਲਵਦ੍ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਭੋਗਿਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੋਗਾਨਿ ਮਯਾ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਦੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਤਰਦੇ ਨੇ, ਓਥੇ ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੋੜੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵੇਖ।
ਮਹਾਭੋਗਾਨਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕਰਿਣਾਂ ਚ ਕਰਾਨਿਹ। ਸਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ੁਕ੍ਤਿਕਾਜਾਲਂ ਸਮੀਨਮਕਰਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਵੀ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਂਪਾਂ ਦੇ ਛਿਲਕੇ, ਘੋਗਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪਰਿਸ਼ੋषਯੇ। ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਹਿ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਾਮਯਂ ਮਕਰਾਲਯਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਕਰਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਮੇਰੀ ਸਬਰ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਮਝ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਚਾਪਮਾਨਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਓ ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਪੈਰੀਂ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਅਦ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਵੇਲਾਸੁ ਕृਤਮਰ੍ਯਾਦਂ ਸਹਸ੍ਰੋਰ੍ਮਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਅੱਜ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕਦੇ ਨਾ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਤਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਯਕੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯੇ ਮਹਾਦਾਨਵਸਂਕੁਲਮ੍
ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬਭੂਵ ਰਾਮੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਐਸੇ ਅਪਰਾਧ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ।
ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਕਮ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਗਤ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਾਨਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਜਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵੇਗਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲਂ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਪ ਡਰ ਗਏ।
ਤੋਯਵੇਗਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਨਮਕਰੋ ਮਹਾਨ੍। ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸਮਾਰੁਤਰਵਸ੍ਤਥਾ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਕਰ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਭੜਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਲਾਵਿਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸਮਾਵृਤਃ। ਸਧੂਮਃ ਪਰਿਵृਤ੍ਤੋਰ੍ਮਿਃ ਸਹਸਾਸੀਨ੍ਮਹੋਦਧਿਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਤੇ ਘੋਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਸਨ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪਾਤਾਲਤਲਵਾਸਿਨਃ
ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਡਰ ਗਏ। ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਏ।
ਊਰ੍ਮਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਸਨਕ੍ਰਮਕਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਮਕਰ ਸਨ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਭੜ ਆਈਆਂ।
ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਤਰਙ੍ਗੌਘਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਮਹਾਗ੍ਰਾਹਃ ਸਘੋषੋ ਵਰੁਣਾਲਯਃ
ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਾਘਵਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਮਾਣਂ ਧਨੁਰਪ੍ਰਮੇਯਮ੍। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮਾਮੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰਾਲਲਮ੍ਬੇ
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਜਦ ਰਾਘਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਣਮਾਪ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਕਰੋ!" ਜਦ ਰਾਮ ਜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਦ੍ਵਿਨਾਪਿ ਹ੍ਯੁਦਧੇਸ੍ਤਵਾਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵੀਰਤਮਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਮ੍। ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਂ ਭਵਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਸਾਧੁਵृਤ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੋਕ ਵੇਖਣ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚ। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕृਤਃ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਦ੍ਭਿ- ਰ੍ਮਾਮੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਤਾ ਸ੍ਵਰੇਣ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੁਕਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਹਾਏ!" ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਕਰੋ!"
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਈਂਵਾਂ ਸਰਗ।
ਅਥੋਵਾਚ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਗਰਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਪਾਤਾਲਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵ
ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੂਕਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਸ਼ਰਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਤੋਯਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਯ ਸਾਗਰ। ਮਯਾ ਨਿਹਤਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪਾਂਸੁਰੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਾਣੀ ਸੜ ਕੇ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਤਲੇ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੂੜ ਉੱਡੇਗੀ।
ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਾਗਰ। ਪਰਂ ਤੀਰਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਪੌਰੁषਂ ਨਾਪਿ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਦਾਨਵਾਲਯ ਸਂਤਾਪਂ ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਮ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਵੇਖ ਲੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।