thumb|ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਇੱਕਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸਾਗਰਵੇਲਾਯਾਂ ਦਰ੍ਭਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਅਞ੍ਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾ ਪਿਆ।
ਬਾਹੁਂ ਭੁਜਙ੍ਗਭੋਗਾਭਮੁਪਧਾਯਾਰਿਸੂਦਨਃ। ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂषਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਕੇਯੂਰਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਰਭੂषਣੈਃ। ਭੁਜੈਃ ਪਰਮਨਾਰੀਣਾਮਭਿਮृष੍ਟਮਨੇਕਧਾ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ, ਮਣਕਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਗਹਣੇ ਸਨ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਭਿਸੇਵਿਤਮ੍। ਬਾਲਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਹ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਯਨੇ ਚੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇਨ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯੇਵ ਸਮ੍ਭੋਗਂ ਗਙ੍ਗਾਜਲਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਇਹੀ ਬਾਂਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਂਯੁਗੇ ਯੁਗਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸੁਹृਦਾਂ ਨਨ੍ਦਨਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਾਂਹ ਜਗ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਯਤਾ ਚ ਪੁਨਃ ਸਵ੍ਯਂ ਜ੍ਯਾਘਾਤਵਿਹਤਤ੍ਵਚਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਂ ਮਹਾਪਰਿਘਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਰਸਸੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਤੇ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਿਛਾ ਲਿਆ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਹ੍ਯੁਪਧਾਯ ਭੁਜਂ ਮਹਤ੍। ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਤਰਣਂ ਵਾਥ ਮਰਣਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਵਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਛਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਇਥੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਰਾਮੋ ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਅਧਿਸ਼ਿष੍ਯੇ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨਿਯਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਅੱਗੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਮਹੀਤਲੇ। ਨਿਯਮਾਦਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਿਛੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁੱਤਾ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ।
ਸ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਯਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਉਪਾਸਤ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸਾਗਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਮਨ੍ਦੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਗਰਃ। ਪ੍ਰਯਤੇਨਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਯਥਾਰ੍ਹਮਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਆਲਸੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਮ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਮੋ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸਮੀਪਸ੍ਥਮੁਵਾਚੇਦਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸੁਭਾਗੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਵਲੇਪਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਮਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੈਵ ਆਰ੍ਜਵਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਤਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਠੰਢ-ਚੈਨ, ਸਬਰ, ਸਿੱਧਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ—
ਅਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਫਲਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇषੁ ਸਤਾਂ ਗੁਣਾਃ। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਨਂ ਦੁष੍ਟਂ ਧृष੍ਟਂ ਵਿਪਰਿਧਾਵਕਮ੍
—ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਕੰਮੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ, ਮਾੜਾ, ਬੇਅਦਬ ਤੇ ਉੱਤਮੜ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਦਣ੍ਡਂ ਚ ਲੋਕਃ ਸਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਮ੍। ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਯਸ਼ਃ
—ਜਗਤ ਸਦਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਨਾ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਨਾਮ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਞ੍ਜਯੋ ਵਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨੈਰ੍ਮਕਰੈਰ੍ਮਕਰਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਿਰੁਦ੍ਧਤੋਯਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਲਵਦ੍ਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਭੋਗਿਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭੋਗਾਨਿ ਮਯਾ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਦੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਤਰਦੇ ਨੇ, ਓਥੇ ਪਾਣੀ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੋੜੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵੇਖ।
ਮਹਾਭੋਗਾਨਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕਰਿਣਾਂ ਚ ਕਰਾਨਿਹ। ਸਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ੁਕ੍ਤਿਕਾਜਾਲਂ ਸਮੀਨਮਕਰਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਵੀ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਂਪਾਂ ਦੇ ਛਿਲਕੇ, ਘੋਗਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪਰਿਸ਼ੋषਯੇ। ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਹਿ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਾਮਯਂ ਮਕਰਾਲਯਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਕਰਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਮੇਰੀ ਸਬਰ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਮਝ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਚਾਪਮਾਨਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯਾਨ੍ਤੁ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਓ ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਪੈਰੀਂ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਅਦ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਵੇਲਾਸੁ ਕृਤਮਰ੍ਯਾਦਂ ਸਹਸ੍ਰੋਰ੍ਮਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਅੱਜ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕਦੇ ਨਾ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਤਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਯਕੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯੇ ਮਹਾਦਾਨਵਸਂਕੁਲਮ੍
ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬਭੂਵ ਰਾਮੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਐਸੇ ਅਪਰਾਧ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ।
ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯ ਚ ਧਨੁਰ੍ਘੋਰਂ ਕਮ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਗਤ੍। ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ ਵਜ੍ਰਾਨਿਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਜਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵੇਗਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਲਂ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਪ ਡਰ ਗਏ।
ਤੋਯਵੇਗਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਨਮਕਰੋ ਮਹਾਨ੍। ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸਮਾਰੁਤਰਵਸ੍ਤਥਾ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਕਰ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਭੜਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਲਾਵਿਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸਮਾਵृਤਃ। ਸਧੂਮਃ ਪਰਿਵृਤ੍ਤੋਰ੍ਮਿਃ ਸਹਸਾਸੀਨ੍ਮਹੋਦਧਿਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਤੇ ਘੋਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਸਨ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪਾਤਾਲਤਲਵਾਸਿਨਃ
ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਡਰ ਗਏ। ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਏ।