ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਮਿਹਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!'
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਕਥਂ ਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਤਰਾਮ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰੀਏ?'
ਉਪਾਯੈਰਭਿਗਚ੍ਛਾਮ ਯਥਾ ਨਦਨਦੀਪਤਿਮ੍। ਤਰਾਮ ਤਰਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੈਨ੍ਯਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਆਓ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਰਾਘਵੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਰਾਘਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਵੇ।'
ਖਾਨਿਤਃ ਸਗਰੇਣਾਯਮਪ੍ਰਮੇਯੋ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤੇਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਇਹ ਅਤਿ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਗਰ ਨੇ ਖੁਦ ਖੋਦਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹੈ, ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਭੀषਣੇਨੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ। ਆਜਗਾਮਾਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਖਸ਼ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਖ੍ਯਾਤੁਮਾਰੇਭੇ ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਪੁਲਗ੍ਰੀਵਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਪਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਚੌੜੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰੋਚਤ। ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕੁਦਰਤਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਰਿਯਾਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਭਾषਤ। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਰੋਚਤੇ
ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਲਈ, ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਮ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਹੈ।'
ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਰੋਚਤੇ ਯਤ੍ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਸੋਚ ਕੇ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੌ ਤਤੋ ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸਮੁਦਾਚਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮੂਚਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਰੀਰਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲੇ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਰੋਚਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵ। ਵਿਭੀषਣੇਨ ਯਤ੍ ਤੂਕ੍ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਜੋ ਹੁਣ ਸੁਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਸੰਦ ਆਉਣੀ?'
ਅਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਘੋਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਲਙ੍ਕਾ ਨਾਸਾਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
'ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਏ ਬਿਨਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਲੰਕਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।'
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਚਃ। ਅਲਂ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰੋऽਯਂ ਨਿਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍। ਯਥਾ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਵੀਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਲਏ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਵੇਦ੍ਯਾਮਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੂਸਾ ਦੀ ਘਾਹ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਉਂ ਲੇਟ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦਾ ਹੈ।
thumb|ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਪਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ।
ਚਾਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋऽਵ੍ਯਗ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗਮ੍ਯ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਜਾਸੂਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਸੀ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਂ ਵੇਗੇਨ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏष ਵੈ ਵਾਨਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ੌਘੋ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ।"
ਅਗਾਧਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਮੇਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸਾਗਰਃ। ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੇਮੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
"ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬੜੇ ਅਪਾਰ ਤੇ ਅਥਾਹ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।"
ਉਤ੍ਤਮੌ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਦਮਾਗਤੌ। ਏਤੌ ਸਾਗਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
"ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਿਕਟ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਬਲਂ ਚਾਕਾਸ਼ਮਾਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਤਤ੍ਤ੍ਵਭੂਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵੇਦਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
"ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਸ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਲਵੋ।"
ਤਵ ਦੂਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍। ਉਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਭੇਦੋ ਵਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
"ਤੁਹਾਡੇ ਦੂਤ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਲਦੀ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਜੋਗੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਤੋਹਫਾ ਦੇਣਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ ਜਾਂ ਫੁਟ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।"
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਉਵਾਚ ਸਹਸਾ ਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ੁਕਂ ਸਾਧੁ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਚਾਨਕ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ੁ ਰਾਜਾਨਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ। ਯਥਾਸਂਦੇਸ਼ਮਕ੍ਲੀਬਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਪਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਬਚਨ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਤੇ ਡੌਲ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਹਾਰਾਜਕੁਲਪ੍ਰਸੂਤੋ ਮਹਾਬਲਸ਼੍ਚਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਜਃਸੁਤਸ਼੍ਚ। ਨ ਕਸ਼੍ਚਨਾਰ੍ਥਸ੍ਤਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨਰ੍ਥ- ਸ੍ਤਥਾਪਿ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤृਸਮੋ ਹਰੀਸ਼
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਤੇ ਰਿਕਸ਼ਰਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ।
ਅਹਂ ਯਦ੍ਯਹਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਤਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨਹੀਯਂ ਹਰਿਭਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਕਥਂਚਨ। ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਰਵਾਨਰੈਃ
ਇਹ ਲੰਕਾ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਦੇਵਤੇਆਂ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ ਤਦਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਸ਼ੁਕੋ ਵਿਹਂਗਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਚਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।