ਭਵਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ। ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਲਙ੍ਕਾ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਲੰਕਾ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਭਵਦ੍ਗਤਂ ਹਿ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਰਾਜ, ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਚਸਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵੈਨਂ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ। ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਮਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਕੀ ਹਨ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਤਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਕਿਸੇ ਜੀਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਰਾਵਣਾਨਨ੍ਤਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਯੁਧਿ
ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਰਾਮ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਕੈਲਾਸੇ ਯੇਨ ਸਮਰੇ ਮਣਿਭਦ੍ਰਃ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਣੀਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਵਵਧ੍ਯਕਵਚੋ ਯੁਧਿ। ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਦृਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤੀਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਭੇਧ ਕਵਚ ਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਗੋਧਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੁਮਹਦ੍ਵ੍ਯੂਹੇ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ਧਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਿਖਿਆਤ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਕਮ੍ਪਨਃ। ਅਨੀਕਪਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਲੋਕਪਾਲਸਮਾ ਯੁਧਿ
ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਕੰਪਨ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਫੌਜੀ ਸਰਦਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਦਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਲਙ੍ਕਾਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਕਰੋੜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨਯੋਧਯਤ੍। ਸਹ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਗ੍ਨਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਕ-ਪਾਲਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਵੱਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਪਦਾਨਾਨਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਿਭੀषਣ। ਆਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਹ੍ਯਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਨ੍ਯਹਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੇ।
ਰਸਾਤਲਂ ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਪਾਤਾਲਂ ਵਾਪਿ ਰਾਵਣਃ। ਪਿਤਾਮਹਸਕਾਸ਼ਂ ਵਾ ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਰਾਵਣ ਚਾਹੇ ਰਸਾਤਲ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।
ਅਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਪੁਤ੍ਰਜਨਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਨ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸ਼ਪੇ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਮੇਤ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਸ਼ਿਰਸਾऽऽਵਨ੍ਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਧੇ ਸਾਹ੍ਯਂ ਲਙ੍ਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੇ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਜ੍ਜਲਮਾਨਯ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।'
ਤੇਨ ਚੇਮਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਭਿषਿਞ੍ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਰਾਜਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਮਯਿ ਮਾਨਦ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਬਣਾਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਮਿਹਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!'
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਕਥਂ ਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਤਰਾਮ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰੀਏ?'
ਉਪਾਯੈਰਭਿਗਚ੍ਛਾਮ ਯਥਾ ਨਦਨਦੀਪਤਿਮ੍। ਤਰਾਮ ਤਰਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੈਨ੍ਯਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਆਓ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਰਾਘਵੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਰਾਘਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਵੇ।'
ਖਾਨਿਤਃ ਸਗਰੇਣਾਯਮਪ੍ਰਮੇਯੋ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤੇਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਇਹ ਅਤਿ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਗਰ ਨੇ ਖੁਦ ਖੋਦਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹੈ, ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਭੀषਣੇਨੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ। ਆਜਗਾਮਾਥ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਖਸ਼ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਖ੍ਯਾਤੁਮਾਰੇਭੇ ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਪੁਲਗ੍ਰੀਵਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਪਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਚੌੜੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰੋਚਤ। ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕੁਦਰਤਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਰਿਯਾਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਭਾषਤ। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਰੋਚਤੇ
ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਲਈ, ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਮ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਸਲਾਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਹੈ।'