ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗਤਾਃ। ਪ੍ਰਣਾਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨੇषੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਯਮਾਗਤਮ੍। ਇਤਿ ਭੇਦਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁਟ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤਾਤ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਰਤੋਪਮਾਃ। ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਵਾ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਹृਦੋ ਵਾ ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਃ
ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਉਤ੍ਥਾਯੇਦਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ, ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਵਣੇਨ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤਂ ਤਮਵੇਹਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਮਵਤਾਂ ਵਰ
ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੋਕਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਜਿਹ੍ਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਂਦਿष੍ਟੋऽਯਮਿਹਾਗਤਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਮਯਿ ਵਾਨਘ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇ ਤੇ ਮੈਂ ਸਾਵਧਾਨ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਉਹ ਵਾਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਕੁਸ਼ਲਂ ਤਤੋ ਮੌਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ। ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ ਦੁष੍ਟੋ ਵਾਪ੍ਯਦੁष੍ਟੋ ਵਾ ਕਿਮੇष ਰਜਨੀਚਰਃ। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪ੍ਯਹਿਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਮ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਚਾਹੇ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਹਰਿਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਿਸਾਚ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਕਪੋਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸੈਰ੍ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਕਬੂਤਰ ਨੇ, ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਯਾਹਰ੍ਤਾਰਮਾਗਤਮ੍। ਕਪੋਤੋ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਜਨਃ
ਉਸ ਕਬੂਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ऋषੇਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਣ ਕਣ੍ਡੁਨਾ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ। ਸ਼ृਣੁ ਗਾਥਾ ਪੁਰਾ ਗੀਤਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਾ
ਕਣ੍ਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਣ੍ਡੂ ਨੇ ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਈਆਂ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਦੀਨਂ ਯਾਚਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍। ਨ ਹਨ੍ਯਾਦਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਾਰ੍ਥਮਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪਰਂਤਪ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਰ੍ਤੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦृਪ੍ਤਃ ਪਰੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ। ਅਰਿਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸ ਚੇਦ੍ ਭਯਾਦ੍ ਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ ਵਾ ਕਾਮਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਸ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਤ੍ ਪਾਪਂ ਲੋਕਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਡਰ, ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਨष੍ਟਃ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ। ਆਨਾਯ ਸੁਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛੇਦਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦੋषੋ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਮਰਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਅਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਚਾਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਬਲਵੀਰ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ: ਇਸ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ, ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ-ਵੀਰਤਾ ਸਭ ਖੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਕਣ੍ਡੋਰ੍ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੁ ਫਲੋਦਯੇ
ਮੈਂ ਕਣ੍ਡੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਦੇਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯ ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਯਾਚਤੇ। ਅਭਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਮ੍ਯੇਤਦ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਮਮ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆ ਕੇ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਆਨਯੈਨਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਭਯਂ ਮਯਾ। ਵਿਭੀषਣੋ ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਂ ਰਾਵਣ ਆਪ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸੌਹਾਰ੍ਦੇਨਾਭਿਪੂਰਿਤਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸਥ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਲੋਕਨਾਥਸ਼ਿਖਾਮਣੇ। ਯਤ੍ ਤ੍ਵਮਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾषੇਥਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਤਕਰਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਉੱਚਾ ਬੋਲਦੇ ਹੋ?
ਮਮ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਅਨੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਭਾਵਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਅੰਦਰਲਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਚਲਣ ਤੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਭਵਤੁ ਰਾਘਵ। ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਚਾਭ੍ਯੁਪੈਤੁ ਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਬਰਾਬਰੀ ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤ- ਦ੍ਧਰੀਸ਼੍ਵਰੇਣਾਭਿਹਿਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਭੀषਣੇਨਾਸ਼ੁ ਜਗਾਮ ਸਂਗਮਂ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਰਾਜੇਨ ਯਥਾ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਏ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
thumb|ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨੀਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਰਾਘਵੇਣਾਭਯੇ ਦਤ੍ਤੇ ਸਂਨਤੋ ਰਾਵਣਾਨੁਜਃ। ਵਿਭੀषਣੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੂਮਿਂ ਸਮਵਲੋਕਯਤ੍
ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਝੁਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਖਾਤ੍ ਪਪਾਤਾਵਨਿਂ ਹृष੍ਟੋ ਭਕ੍ਤੈਰਨੁਚਰੈਃ ਸਹ। ਸ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਪਪਾਤ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਪਾਦਯੋਰ੍ਨਿਪਪਾਤਾਥ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਮ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਣਮ੍। ਅਨੁਜੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਹਂ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਮ੍ਯਵਮਾਨਿਤਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਣੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।