ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਾਤਕ੍ਰੋਧੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਂ ਯਦ੍ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਿਤृਸਮੋ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਇਦਂ ਹਿ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍ਯਗ੍ਰਜਸ੍ਯ ਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਲੈ। ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੁਨੀਤਂ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਨਨ। ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ
ਦਸਸਿਰਾ, ਜੋ ਬੁਧੀਹੀਨ ਹਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕਹੇ ਗਏ ਸੁਧਰੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਸੁਲਭਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ। ਅਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ ਪਥ੍ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਅਸੁਖਦਾਈ ਪਰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬਦ੍ਧਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਨ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਥਾ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਿਹੜੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂ।
ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਰਣੇ। ਕਾਲਾਭਿਪਨ੍ਨਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਵਾਲੁਕਸੇਤਵਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਜਦ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੱਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਦੇ ਟੀਲੇ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਰ੍षਯਤੁ ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਦ੍ਧਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਚੇਮਾਂ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਮੰਨੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਬਚਾ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਯਾ ਹਿਤੈषਿਣਾ ਨ ਰੋਚਤੇ ਤੇ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਪਰਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਹਿ ਗਤਾਯੁषੋ ਨਰਾ ਹਿਤਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰੀਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ। ਜਦ ਆਖਰੀ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਭਲਾ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
thumb|ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਵਣਾਨੁਜਃ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਝੱਟੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਨ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਿਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਮ੍। ਗਗਨਸ੍ਥਂ ਮਹੀਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਉਹਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੌਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਚਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਵਰ੍ਮਾਯੁਧੋਪੇਤਾ ਭੂषਣੋਤ੍ਤਮਭੂषਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਸਾਥੀ ਵੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਵ ਵਾਲੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਚ ਮੇਘਾਚਲਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਵਰਾਯੁਧਧਰੋ ਵੀਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮਾਤ੍ਮਪਞ੍ਚਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ। ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪੰਜਵੇਂ ਵਜੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਏष ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਪੇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਵੇਖੋ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸਾਲਾਨੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ ਵਧਾਯੈषਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਹਤਾ ਯਾਵਦ੍ ਧਰਣ੍ਯਾਮਲ੍ਪਚੇਤਨਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਖੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਸਮ੍ਭਾषਮਾਣਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਸ੍ਥ ਏਵ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਉਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਖਸ੍ਥ ਏਵ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਅਜੇ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਸ੍ਯਾਹਮਨੁਜੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਭੀषਣ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਨਾਂ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਸੀਤਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਹृਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਜਟਾਯੁषਮ੍। ਰੁਦ੍ਧਾ ਚ ਵਿਵਸ਼ਾ ਦੀਨਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਸਨੇ, ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆ; ਉਹ ਬੇਬਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕਸ ਕੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਮਹਂ ਹੇਤੁਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸਾਧੁ ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯਤਾਂ ਸੀਤਾ ਰਾਮਾਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧੀਆ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।'
ਸ ਚ ਨ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਉਚ੍ਯਮਾਨਂ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਪਰੀਤ ਇਵੌषਧਮ੍
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਟੀ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸੋऽਹਂ ਪਰੁषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦਾਸਵਚ੍ਚਾਵਮਾਨਿਤਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਰਾਮਂ ਸਂਰਬ੍ਧਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਤਰ੍ਕਿਤਃ। ਨਿਹਨ੍ਯਾਦਨ੍ਤਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਉਲੂਕੋ ਵਾਯਸਾਨਿਵ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਚੁਪ ਚਾਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਲਏ, ਤਾਂ ਕਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੂ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯੂਹੇ ਨਯੇ ਚਾਰੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਪਰਂਤਪ
ਤੂੰ ਸਲਾਹ, ਜਥੇਬੰਦੀ, ਯੋਜਨਾ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀਂ। ਵਾਨਰਾਂ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਜਲਾਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਕृਤਿਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਜਾਤੁ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ姿 ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।