ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਨਃ ਪਾਸ਼ਾ ਭਯਾਵਹਾਃ। ਘੋਰਾਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਨੋ ਭਯਾਵਹਾਃ
ਅੱਗ, ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਪਾਸੇ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਹੀਂ; ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯਮੇਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਹਣੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਦ੍ ਭਯਾਜ੍ਜ੍ਞਾਤਿਭਯਂ ਕੁਕष੍ਟਂ ਵਿਹਿਤਂ ਚ ਨਃ
ਉਹ ਸਾਡੀ ਫੜਾਈ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ ਲੈਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗੋषੁ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਤੋ ਭਯਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਪਲ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਤਪਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਜਣੇ ਤੋਂ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਚਲਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪਸਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨੇष੍ਟਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਯਦਹਂ ਲੋਕਸਤ੍ਕृਤਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭਿਜਾਤਸ਼੍ਚ ਰਿਪੂਣਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਭਾਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਪੁष੍ਕਰਪਤ੍ਰੇषੁ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੋਯਬਿਨ੍ਦਵਃ। ਨ ਸ਼੍ਲੇषਮਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥਾਨਾਰ੍ਯੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਚਿੱਪਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਯਥਾ ਸ਼ਰਦਿ ਮੇਘਾਨਾਂ ਸਿਞ੍ਚਤਾਮਪਿ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਨ ਭਵਤ੍ਯਮ੍ਬੁਸਂਕ੍ਲੇਦਸ੍ਤਥਾਨਾਰ੍ਯੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੱਜਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੈਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਾਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਯਥਾ ਮਧੁਕਰਸ੍ਤਰ੍षਾਦ੍ ਰਸਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਥਾਨਾਰ੍ਯੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਪਿਆਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਜਿਥੇ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਯਥਾ ਮਧੁਕਰਸ੍ਤਰ੍षਾਤ੍ ਕਾਸ਼ਪੁष੍ਪਂ ਪਿਬਨ੍ਨਪਿ। ਰਸਮਤ੍ਰ ਨ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਤਥਾਨਾਰ੍ਯੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਪਿਆਸ ਹੋਣ ਤੇ ਕਾਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਪੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਥੇ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗਜਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਰਜਃ। ਦੂषਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਦੇਹਂ ਤਥਾਨਾਰ੍ਯੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੂਂਡ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯਵਾਦੀ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਗਦਾਪਾਣਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ ਗਏ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਾਤਕ੍ਰੋਧੋ ਵਿਭੀषਣਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਂ ਯਦ੍ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਿਤृਸਮੋ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਇਦਂ ਹਿ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍ਯਗ੍ਰਜਸ੍ਯ ਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਲੈ। ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ। ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੁਨੀਤਂ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਨਨ। ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ
ਦਸਸਿਰਾ, ਜੋ ਬੁਧੀਹੀਨ ਹਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕਹੇ ਗਏ ਸੁਧਰੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਸੁਲਭਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ। ਅਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ ਪਥ੍ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਅਸੁਖਦਾਈ ਪਰ ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬਦ੍ਧਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਪਹਾਰਿਣਃ। ਨ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਥਾ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਿਹੜੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂ।
ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਰਾ ਰਣੇ। ਕਾਲਾਭਿਪਨ੍ਨਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਵਾਲੁਕਸੇਤਵਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਜਦ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੱਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਦੇ ਟੀਲੇ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਰ੍षਯਤੁ ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਗੁਰੁਤ੍ਵਾਦ੍ਧਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਚੇਮਾਂ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਮੰਨੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਬਚਾ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਯਾ ਹਿਤੈषਿਣਾ ਨ ਰੋਚਤੇ ਤੇ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਪਰਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਹਿ ਗਤਾਯੁषੋ ਨਰਾ ਹਿਤਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰੀਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ। ਜਦ ਆਖਰੀ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਭਲਾ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
thumb|ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਵਣਾਨੁਜਃ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਝੱਟੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਨ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਿਵ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਮ੍। ਗਗਨਸ੍ਥਂ ਮਹੀਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਉਹਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੌਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨੁਚਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਤੇऽਪਿ ਵਰ੍ਮਾਯੁਧੋਪੇਤਾ ਭੂषਣੋਤ੍ਤਮਭੂषਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਸਾਥੀ ਵੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਵ ਵਾਲੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਚ ਮੇਘਾਚਲਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਵਰਾਯੁਧਧਰੋ ਵੀਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮਾਤ੍ਮਪਞ੍ਚਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ। ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪੰਜਵੇਂ ਵਜੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਏष ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਪੇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਵੇਖੋ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸਾਲਾਨੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ ਵਧਾਯੈषਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਹਤਾ ਯਾਵਦ੍ ਧਰਣ੍ਯਾਮਲ੍ਪਚੇਤਨਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਖੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਸਮ੍ਭਾषਮਾਣਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ ਵਿਭੀषਣਃ। ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਖਸ੍ਥ ਏਵ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।