ਲਬ੍ਧਕਾਮਸ੍ਯ ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਕਿਂ ਭਯਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਾਸ੍ਯਸੇ
ਜਦ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਜੋ ਵੀ ਆਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਂ ਬੇਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲ ਲਵੇਂਗਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਪ੍ਰਤਿषੇਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਸਵਜ੍ਰਮਪਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਜਰ ਸਮੇਤ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਉਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਭੇਦਂ ਵਾ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਕृਤਮ੍। ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਮਰ੍ਥੇषੁ ਰੋਚਯੇ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਦਾਨ, ਮਨਾਵਣ ਜਾਂ ਫੁਟ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਬਲ। ਵਸ਼ੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਰਾਵਣਃ। ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਜਯਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਨਿਬੋਧ ਤ੍ਵਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਦਾਤ੍ਮਨਃ। ਚਿਰਵृਤ੍ਤਂ ਤਦਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਦਵਾਪ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਪੁਞ੍ਜਿਕਸ੍ਥਲਾਮ੍। ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਮਾਣਾਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ੇऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੰਖ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਮਯਾ ਭੁਕ੍ਤਾ ਕृਤਾ ਵਿਵਸਨਾ ਤਤਃ। ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਲੋਲਿਤਾ ਨਲਿਨੀ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਨਲਿਨੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ, ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਬਲਾਨ੍ਨਾਰੀਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਤਦਾ ਤੇ ਸ਼ਤਧਾ ਮੂਰ੍ਧਾ ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਜਬਰ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਸਭਮੇਵ ਤਾਮ੍। ਨਾਰੋਹਯੇ ਬਲਾਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵੇਗੋ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੇਵ ਮੇ ਗਤਿਃ। ਨੈਤਦ੍ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਵੇਦ ਹ੍ਯਾਸਾਦਯਤਿ ਤੇਨ ਮਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕੋ ਹਿ ਸਿਂਹਮਿਵਾਸੀਨਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸ਼ਯੇ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰਬੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਕੌਣ ਚਾਹੇਗਾ ਕਿ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੋ ਰਹੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜਗਾਏ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਉਠਾਏ?
ਨ ਮਤ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਾਨ੍ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ। ਰਾਮਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤੇਨ ਮਾਮਭਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੋ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਸਮੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਤਧਾ ਕਾਰ੍ਮੁਕਚ੍ਯੁਤੈਃ। ਰਾਮਮਾਦੀਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਉਲ੍ਕਾਭਿਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕੜਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਬਲਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਉਦਿਤਃ ਸਵਿਤਾ ਕਾਲੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਾਮਿਵ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੂਰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾਸਵੇਨਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਯੁਧਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਵਰੁਣੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਯਂ ਬਾਹੁਬਲੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਪੁਰਾ ਪੁਰੀ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਪਾਲਿਤਾ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਗਰ੍ਜਿਤਾਨਿ। ਵਿਭੀषਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਮੁਖ੍ਯ- ਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਮਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਵृਤੋ ਹਿ ਬਾਹ੍ਵਨ੍ਤਰਭੋਗਰਾਸ਼ਿ- ਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿषਃ ਸੁਸ੍ਮਿਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਃ। ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲੀਪਞ੍ਚਸ਼ਿਰੋऽਤਿਕਾਯਃ ਸੀਤਾਮਹਾਹਿਸ੍ਤਵ ਕੇਨ ਰਾਜਨ੍
ਬਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ—ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਸੀਤਾ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਕਿਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ?
ਯਾਵਨ੍ਨ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਬਲੀਮੁਖਾਃ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਮਾਤ੍ਰਾਃ। ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਖਾਯੁਧਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥਾਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਬਾਣਾ ਰਾਮੇਰਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਨਾਮ੍। ਵਜ੍ਰੋਪਮਾ ਵਾਯੁਸਮਾਨਵੇਗਾਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥਾਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੀਰ ਰਾਖਸਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੌ ਚ ਰਾਜਂ- ਸ੍ਤਥਾ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਹੋਦਰੌ ਵਾ। ਨਿਕੁਮ੍ਭਕੁਮ੍ਭੌ ਚ ਤਥਾਤਿਕਾਯਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾ ਯੁਧਿ ਰਾਘਵਸ੍ਯ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਮਹੋਦਰ, ਨਿਕੁੰਭ, ਕੁੰਭ, ਜਾਂ ਅਤਿਕਾਯ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਜੀਵਂਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਗੁਪ੍ਤਃ ਸਵਿਤ੍ਰਾਪ੍ਯਥਵਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ। ਨ ਵਾਸਵਸ੍ਯਾਙ੍ਕਗਤੋ ਨ ਮृਤ੍ਯੋ- ਰ੍ਨਭੋ ਨ ਪਾਤਾਲਮਨੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਵੀ ਰਹੇ, ਰਾਮਾ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ, ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਸ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲਏ, ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ। ਨ ਨੋ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਮ ਨ ਦੈਵਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਥਵਾ ਕਦਾਚਿਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ।'
ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਹੋਰਗੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਨ ਸਂਖ੍ਯੇ ਪਤਗੋਰਗੇਭ੍ਯਃ। ਕਥਂ ਨੁ ਰਾਮਾਦ੍ ਭਵਿਤਾ ਭਯਂ ਨੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ ਸਮਰੇ ਕਦਾਚਿਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਤੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਹਿਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਭੀषਣੋ ਰਾਜਹਿਤਾਨੁਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ। ਤਤੋ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਨਿਵਿष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਅਹਿਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਰਾਜਾ ਚ ਮਹੋਦਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਯਥਾਰ੍ਥਜਾਤਮ੍। ਬ੍ਰਵੀਤ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਗਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧੇਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਮਹੋਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ — ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਧਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵਾ। ਕਥਂ ਭਵੇਦਰ੍ਥਵਿਸ਼ਾਰਦਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਤਰ੍ਤੁਮਿਵਾਪ੍ਲਵਸ੍ਯ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ — ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ, ਮੈਂ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ — ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੈਰ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ।
ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਰਥਸ੍ਯ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਪੁਰੋऽਸ੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਵਿਧਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੂਢਾਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮੂਰਖ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਨ ਤਾਵਤ੍ ਤਵ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਾ ਦੁਰਾਸਦਾ ਰਾਘਵਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਃ। ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਬਾਣਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਤੇਨੈਵ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਤੁਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਕਾਂਗ-ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਇੰਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਹਸਤ, ਉਹ ਤੀਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ।