ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਯੁਗ੍ਯਂ ਰਥਂ ਵਰਂ ਹੇਮਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਙ੍ਗਮ੍। ਸ਼ੁਭਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਵਿਭੀषਣਃ ਸਂਸਦਮਗ੍ਰਜਸ੍ਯ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਜਾਯਾਵਰਜਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਨਾਮਾਥ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਰਣੌ ਵਵਨ੍ਦੇ। ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪृਥਗਾਸਨਾਨਿ
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਸਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਨਾਨਾਮਣਿਭੂषਣਾਨਾਂ ਸੁਵਾਸਸਾਂ ਸਂਸਦਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮ੍। ਤੇषਾਂ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨਾਨਾਂ ਸ੍ਰਜਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਵਵੁਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਹਿੰਗੇ ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਨ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਨਾਨृਤਮਾਹ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਭਾਸਦੋ ਨਾਪਿ ਜਜਲ੍ਪੁਰੁਚ੍ਚੈਃ। ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਨਨਂ ਤੇ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਂ ਮਹਾਬਲਾਨਾਂ ਸਮਿਤੌ ਮਨਸ੍ਵੀ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਚਕਾਸ਼ੇ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸੂਨਾਮਿਵ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵਸੂਆਂ ਵਿਚ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
thumb|ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਦਵਾਦਸ਼ਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤਾਂ ਪਰਿषਦਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸੇਨਾਪਤੇ ਯਥਾ ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਯੋਧਾ ਨਗਰਰਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਦੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਰਦਾਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਗਰਗੁਪ੍ਤਯੇ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿषਸਾਦ ਜਗਾਦ ਚ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਹਿਤਂ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਲਂ ਬਲਵਤਸ੍ਤਵ। ਕੁਰੁष੍ਵਾਵਿਮਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯਦਭਿਪ੍ਰੇਤਮਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਫੌਜ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਜਲਦੀ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕਰ ਲੋ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਹਿਤੈषਿਣਃ। ਸੁਖੇਪ੍ਸੁਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸ ਰਾਵਣਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ ਸੁਖੇ ਦੁਃਖੇ ਲਾਭਾਲਾਭੇ ਹਿਤਾਹਿਤੇ। ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਯੂਯਮਰ੍ਹਥ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਚੰਗੀ-ਮੰਦੀ, ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਲਾਭ-ਹਾਨੀ, ਭਲਾ-ਮੰਦਾ, ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਕਰ੍ਮਨਿਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਨ ਜਾਤੁ ਵਿਫਲਾਨਿ ਮੇ
ਸਭ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਸਸੋਮਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਭਵਦ੍ਭਿਰਹਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵृਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਹਵਾ ਘੇਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂ।
ਅਹਂ ਤੁ ਖਲੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਃ ਸਮਰ੍ਥਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ ਨੇਮਮਰ੍ਥਮਚੋਦਯਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਪਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸੁਪ੍ਤਃ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਮੁਖ੍ਯਃ ਸ ਇਦਾਨੀਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ; ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਾ ਮੇ ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮਾਰੋਢੁਮਿਚ੍ਛਤ੍ਯਲਸਗਾਮਿਨੀ। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਚਾਨ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਸੀਤਾਸਦृਸ਼ੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਆਲਸੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਸਿੰਗਾਸਨ ਤੇ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਸੀਤਾ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਤਨੁਮਧ੍ਯਾ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸ਼ਰਦਿਨ੍ਦੁਨਿਭਾਨਨਾ। ਹੇਮਬਿਮ੍ਬਨਿਭਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਮਾਯੇਵ ਮਯਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਕੁਲ੍ਹੇ ਚੌੜੇ, ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸੁਲੋਹਿਤਤਲੌ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣੌ ਚਰਣੌ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੌ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਨਖੌ ਤਸ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਮੇ ਸ਼ਰੀਰਜਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੁੰਦਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਤਲਵੇ; ਉਸ ਦੇ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਨਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਭੜਕ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਹੁਤਾਗ੍ਨੇਰਰ੍ਚਿਸਂਕਾਸ਼ਾਮੇਨਾਂ ਸੌਰੀਮਿਵ ਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਉਨ੍ਨਸਂ ਵਿਮਲਂ ਵਲ੍ਗੁ ਵਦਨਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਯਜਨ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ; ਉੱਚਾ, ਸਾਫ, ਸੋਹਣਾ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਦਵਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਸਮਾਨੇਨ ਦੁਰ੍ਵਰ੍ਣਕਰਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਵੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਨਿਤ੍ਯੇਨ ਕਾਮੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਃ। ਸਾ ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕਾਲਂ ਮਾਮਯਾਚਤ ਭਾਮਿਨੀ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਮਮਾਯਤਲੋਚਨਾ। ਤਨ੍ਮਯਾ ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਚਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਵਾਅਦਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਸਤਤਂ ਕਾਮਾਦ੍ ਯਾਤੋ ਹਯ ਇਵਾਧ੍ਵਨਿ। ਕਥਂ ਸਾਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਤਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨੌਕਸਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ; ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ?
ਬਹੁਸਤ੍ਤ੍ਵਝषਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤੌ ਵਾ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੌ। ਅਥਵਾ ਕਪਿਨੈਕੇਨ ਕृਤਂ ਨਃ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਕਈ ਜੀਵ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗਤਯੋ ਬ੍ਰੂਤ ਯਸ੍ਯ ਯਥਾਮਤਿ। ਮਾਨੁषਾਨ੍ਨੋ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਥਾਪਿ ਤੁ ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਸਮਝਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਮੁਤਾਬਕ ਦੱਸੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਜਯਮ੍। ਤੇ ਮੇ ਭਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਹਰੀਨ੍
ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਇਹ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਗੂ ਬਾਂਦਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ।
ਪਰੇ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੌ। ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਦਵੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦੇਯਾ ਚ ਯਥਾ ਸੀਤਾ ਵਧ੍ਯੌ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜੌ। ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਤਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸੁਨੀਤਂ ਚਾਭਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੀਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚੋ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸੋ।