ਸ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਰਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਗੌਤਮਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਇੰਦਰ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤੀਰ੍ਥੋਦਕਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਸਮਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਸਕੁਸ਼ਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਹਾਥ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਨਿਵੇषਧਰਂ ਮੁਨਿਃ। ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰੋषਾਦ੍ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤਵਾਨਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਦਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਫਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਓ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗੌਤਮੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਰੋषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪੇਤਤੁਰ੍ਵृषਣੌ ਭੂਮੌ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਲਿੰਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਪਿ ਚ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਇਹ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਨਿਵਸਿष੍ਯਸਿ
ਇੰਝ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹੇਗੀ।'
ਵਾਤਭਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਪ੍ਯਨ੍ਤੀ ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯਿਨੀ। ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਿष੍ਯਸਿ
ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਪ ਕਰਦੀ, ਰਾਖ ਤੇ ਸੁੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੂੰ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹੇਗੀ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਦਾ ਪੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਓ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗੌਤਮੋ ਦੁष੍ਟਚਾਰਿਣੀਮ੍। ਇਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ। ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲੇ ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁੰਦਰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
thumb|ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸੁਣੋ ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨੰਜਾ ਸਰਗ।
ਅਫਲਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਨਯਨਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਨ੍
ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਗੂ gods, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਹਿ ਮਯਾ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜਾ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਫਲੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਾ ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾ। ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਹਤਾ ਤਪੋऽਸ੍ਯਾਪਹृਤਂ ਮਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਪਤਨੀ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ। ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਪ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਨ੍ਮਾਂ ਸੁਰਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸਚਾਰਣਾਃ। ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਕਰਂ ਯੂਯਂ ਸਫਲਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਓ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪਿਤृਦੇਵਾਨੁਪੇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਗੂ gods, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਮਰੁਦਾਂ ਸਮੇਤ ਇੰਝ ਕਿਹਾ।
ਅਯਂ ਮੇषਃ ਸਵृषਣਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹ੍ਯਵृषਣਃ ਕृਤਃ। ਮੇषਸ੍ਯ ਵृषਣੌ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
ਇਹ ਮੇਾ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਾ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਓ।
ਅਫਲਸ੍ਤੁ ਕृਤੋ ਮੇषਃ ਪਰਾਂ ਤੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਭਵਤਾਂ ਹਰ੍षਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯੇ ਚ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਹਿ ਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਯੂਯਂ ਦਾਸ੍ਯਥ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਮੇਾ ਨੂੰ ਫਲ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਤਸੱਲੀ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਦਿਓਗੇ।
ਅਗ੍ਨੇਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮੇषਵृषਣੌ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਮੇਾ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪਿਤृਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਫਲਾਨ੍ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਮੇषਾਨ੍ ਫਲੈਸ੍ਤੇषਾਮਯੋਜਯਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਓ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਫਲ ਰਹਿਤ ਮੇਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੇषਵृषਣਸ੍ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਘਵ। ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਓ ਰਾਘਵ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਮੇਾ ਦੇ ਲਿੰਗ ਹਨ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਤਦਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਤੇਜ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ। ਤਾਰਯੈਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਮਹਲ੍ਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਮਹਾਂਭਾਗ ਅਹਲਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਲੋਕੈਰਪਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਭਾਗ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਇਤਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਮਿਵ। ਧੂਮੇਨਾਭਿਪਰੀਤਾਂਗੀਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਲਪਟ।
ਸਤੁषਾਰਾਵृਤਾਂ ਸਾਭ੍ਰਾਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮਿਵ। ਮਧ੍ਯੇऽਮ੍ਭਸੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਾਮਿਵ
ਉਹ ਚਾਂਦ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜੋਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਤੁਸ਼ਾਰ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਪਾਣੀ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਸਾ ਹਿ ਗੌਤਮਵਾਕ੍ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਹ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਾਵਦ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਗਤਾ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਘਵੌ ਤੁ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੌ ਜਗृਹਤੁਰ੍ਮੁਦਾ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਗੌਤਮਵਚਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾ ਹਿ ਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ; ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਥਾऽऽਤਿਥ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸੰਭਲ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਆਤਿਥਿ ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ; ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ।