ਨਾਨਾਵਿਕृਤਵੇषਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਪਹਿਰਾਵੇ ਤੇ ਕਈ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਰਵਾਰਣੈਃ। ਅਨੂਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮਾਕ੍ਰੀਡਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ
ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਗਦਾਪਰਿਘਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਪਾਣਯਃ। ਪਰਸ਼੍ਵਧਧਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯਃ। ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਨਿਃਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਉਠੀ।
ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਭਾਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਰਾਵਣੇ। ਸ ਨੇਮਿਘੋषੇਣ ਮਹਾਨ੍ ਸਹਸਾਭਿਨਿਨਾਦਯਨ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਸਭਾ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਮਲਂ ਚਾਤਪਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਸ਼ੋਭਤ
ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੁੱਚਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇ ਤਸ੍ਯ ਰੇਜਤੁਃ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ। ਤੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਚਾਮਰਾਂ ਦੀ ਝਲ-ਝਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਜਿਹੜੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ੍ਤਂ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਞ੍ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਰਿਂਦਮਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜਯਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰ ਆਇਆ।
ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਭਾਂ ਵਿਰਚਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਾਨ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਰੁਕ੍ਮਪਟ੍ਟੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦਾਮ੍। ਤਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਸ਼ਤੈਃ षਡ੍ਭਿਰਭਿਗੁਪ੍ਤਾਂ ਸਦਾਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਰਸ਼ਮੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਕृਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਂ ਪ੍ਰਿਯਕਾਜਿਨਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵਧੀਆ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਵਿਦੂਰਿਆ ਮਣੀ ਦਾ ਅਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਤ੍ਸੋਪਾਸ਼੍ਰਯਂ ਭੇਜੇ ਰਾਵਣਃ ਪਰਮਾਸਨਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਸੇਸ਼੍ਵਰਵਦ੍ਦੂਤਾਁਲ੍ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੈਰ-ਟੇਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਨ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਨਯਤ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹੈਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਿਤਿ। ਕृਤ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮਹਜ੍ਜਾਨੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ!' ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਪਰਿਚਕ੍ਰਮੁਃ। ਅਨੁਗੇਹਮਵਸ੍ਥਾਯ ਵਿਹਾਰਸ਼ਯਨੇषੁ ਚ। ਉਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਚੋਦਯਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਘਰ-ਘਰ, ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਰਥਾਨ੍ਤਚਰਾ ਏਕੇ ਦृਪ੍ਤਾਨੇਕੇ ਦृਢਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍। ਨਾਗਾਨੇਕੇऽਧਿਰੁਰੁਹੁਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚੈਕੇ ਪਦਾਤਯਃ
ਕੁਝ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਕੁਝ ਗਰੂਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੈਦਲ ਚਲੇ।
ਸਾ ਪੁਰੀ ਪਰਮਾਕੀਰ੍ਣਾ ਰਥਕੁਞ੍ਜਰਵਾਜਿਭਿਃ। ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਰੁਰੁਚੇ ਗਰੁਤ੍ਮਦ੍ਭਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤੇ ਵਾਹਨਾਨ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯ ਯਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸਭਾਂ ਪਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਿਂਹਾ ਗਿਰਿਗੁਹਾਮਿਵ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਵਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਦੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਾਃ। ਪੀਠੇष੍ਵਨ੍ਯੇ ਬृਸੀष੍ਵਨ੍ਯੇ ਭੂਮੌ ਕੇਚਿਦੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਅਸਨਾਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਬੈਂਚਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਯਥਾਰ੍ਹਮੁਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਯਥਾਮੁਖ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥੇषੁ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ। ਅਮਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਬੁਦ੍ਧਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਅਮਾਤਿਆ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮੀਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਹੇਮਵਰ੍ਣਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸੁਖਾਯ ਵੈ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਵੀਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਹਰ ਕੰਮ ਸੁਖ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਪੁਲਂ ਸੁਯੁਗ੍ਯਂ ਰਥਂ ਵਰਂ ਹੇਮਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਙ੍ਗਮ੍। ਸ਼ੁਭਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੌ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਵਿਭੀषਣਃ ਸਂਸਦਮਗ੍ਰਜਸ੍ਯ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਜਾਯਾਵਰਜਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਨਾਮਾਥ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਰਣੌ ਵਵਨ੍ਦੇ। ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪृਥਗਾਸਨਾਨਿ
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਸਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਨਾਨਾਮਣਿਭੂषਣਾਨਾਂ ਸੁਵਾਸਸਾਂ ਸਂਸਦਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮ੍। ਤੇषਾਂ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨਾਨਾਂ ਸ੍ਰਜਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਵਵੁਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਹਿੰਗੇ ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਨ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਨਾਨृਤਮਾਹ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਭਾਸਦੋ ਨਾਪਿ ਜਜਲ੍ਪੁਰੁਚ੍ਚੈਃ। ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਨਨਂ ਤੇ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਂ ਮਹਾਬਲਾਨਾਂ ਸਮਿਤੌ ਮਨਸ੍ਵੀ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਚਕਾਸ਼ੇ ਮਧ੍ਯੇ ਵਸੂਨਾਮਿਵ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ
ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵਸੂਆਂ ਵਿਚ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
thumb|ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਦਵਾਦਸ਼ਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤਾਂ ਪਰਿषਦਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਮ੍
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸੇਨਾਪਤੇ ਯਥਾ ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਯੋਧਾ ਨਗਰਰਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਦੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਰਦਾਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਗਰਗੁਪ੍ਤਯੇ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿषਸਾਦ ਜਗਾਦ ਚ
ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।