ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੇष੍ਵਗ੍ਨਿਸ਼ਾਲਾਸੁ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਲੀषੁ ਚ। ਸਰੀਸृਪਾਣਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਵ੍ਯੇषੁ ਚ ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ
ਤੇਰੇ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਚੀਟੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਵਾਂ ਪਯਾਂਸਿ ਸ੍ਕਨ੍ਨਾਨਿ ਵਿਮਦਾ ਵਰਕੁਞ੍ਜਰਾਃ। ਦੀਨਮਸ਼੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਹੇषਨ੍ਤੇ ਨਵਗ੍ਰਾਸਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਃ
ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਚਾਰਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਿਨ੍ਹਿਨ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਵਤਰਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਿਨ੍ਨਰੋਮਾਃ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਨ ਸ੍ਵਭਾਵੇऽਵਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਵਿਧਾਨੈਰਪਿ ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਠ, ਓਂਠ ਅਤੇ ਖਚਰ, ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਮ ਝੜ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਨੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਵਾਯਸਾਃ ਸਂਘਸ਼ਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਮਵੇਤਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰੇषੁ ਸਂਘਸ਼ਃ
ਕਰੂੜ ਕਾਂ, ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਾਂ-ਕਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਪੁਰੀਮੁਪਰਿ ਪਿਣ੍ਡਿਤਾਃ। ਉਪਪਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸਂਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਗਿੱਧ, ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉਪਰ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆਂ 'ਤੇ, ਚੰਗਾ-ਚੰਗਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਮੰਦੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਪੁਰੀਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਸਂਘਸ਼ਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਘੋषਾਃ ਸਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਚਟਕਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਰੋਚਯੇ ਵੀਰ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਘਵਾਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵੀਰ, ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਦਂ ਚ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ ਵਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਮਯਾ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਦੋषਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਭੁਲੇਖੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾਓ।
ਅਯਂ ਹਿ ਦੋषਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਗਲਤੀ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਪ੍ਰਾਪਣੇ ਚਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚ ਮਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਦृष੍ਟਮਥਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਸਲਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮੂਚਿਵਾਨ੍। ਰਾਵਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪਥ੍ਯਮੇਤਦ੍ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਇਹ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਠੀਕ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਹਿਤਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਮृਦੁ ਹੇਤੁਸਂਹਿਤਂ ਵ੍ਯਤੀਤਕਾਲਾਯਤਿਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਜ੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਵਾਨੁਤ੍ਤਰਮੇਤਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨਰਮ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਖਾਰ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯਹਂ ਨ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਜਾਤੁ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਸੁਰੈਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸਂਗਰੇ ਕਥਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਰਾਘਵ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਨਾਸ਼ਨੋ ਮਹਾਬਲਃ ਸਂਯਤਿ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਦਸ਼ਾਨਨੋ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਪ੍ਤਵਾਦਿਨਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੜਕਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਬਭੂਵ ਕृਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਮੈਥਿਲੀਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਅਸਨ੍ਮਾਨਾਚ੍ਚ ਸੁਹृਦਾਂ ਪਾਪਃ ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਥਿਲੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਕਾਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵੈਦੇਹੀਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਅਤੀਤਸਮਯੇ ਕਾਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੈ ਯੁਧਿ ਰਾਵਣਃ। ਅਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਮਨ੍ਯਤ
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸਮਝਿਆ।
ਸ ਹੇਮਜਾਲਵਿਤਤਂ ਮਣਿਵਿਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਉਪਗਮ੍ਯ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਮੂंगा ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਵੱਡਾ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਧਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਮੇਘਸਮਸ੍ਵਨਮ੍। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਸਿਚਰ੍ਮਧਰਾ ਯੋਧਾਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਾਸ੍ਤਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਧੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਨਾਵਿਕृਤਵੇषਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਪਹਿਰਾਵੇ ਤੇ ਕਈ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਤਿਰਥਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਰਵਾਰਣੈਃ। ਅਨੂਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮਾਕ੍ਰੀਡਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਭਿਃ
ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ।
ਗਦਾਪਰਿਘਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਪਾਣਯਃ। ਪਰਸ਼੍ਵਧਧਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯਃ। ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਨਿਃਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਉਠੀ।
ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਭਾਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਰਾਵਣੇ। ਸ ਨੇਮਿਘੋषੇਣ ਮਹਾਨ੍ ਸਹਸਾਭਿਨਿਨਾਦਯਨ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਸਭਾ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ, ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਮਲਂ ਚਾਤਪਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਸ਼ੋਭਤ
ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੁੱਚਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇ ਤਸ੍ਯ ਰੇਜਤੁਃ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ। ਤੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਚਾਮਰਾਂ ਦੀ ਝਲ-ਝਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਜਿਹੜੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ੍ਤਂ ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਞ੍ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਰਿਂਦਮਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜਯਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰ ਆਇਆ।
ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਭਾਂ ਵਿਰਚਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਾਨ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੁੱਧ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿਰਾਜਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਰੁਕ੍ਮਪਟ੍ਟੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦਾਮ੍। ਤਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਸ਼ਤੈਃ षਡ੍ਭਿਰਭਿਗੁਪ੍ਤਾਂ ਸਦਾਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਰਸ਼ਮੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਕृਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਯਂ ਪ੍ਰਿਯਕਾਜਿਨਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵਧੀਆ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਵਿਦੂਰਿਆ ਮਣੀ ਦਾ ਅਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।