ਅਪ੍ਯੁਪਾਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਾਤ ਯੋऽਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਕਾਲਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਾਨਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਪਿਆਰੇ, ਜੇ ਤਿੰਨ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਯਤਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਤਂ ਤੁ ਵਿਜਿਗੀषੁਂ ਬਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਜਿਤਰੋषਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਤਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਥ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਵਧਾਨ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸਾ ਦਬਾ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਘੋਰਂ ਨਦਨਦੀਪਤਿਮ੍। ਗਤਿਂ ਹਨੂਮਤੋ ਲੋਕੇ ਕੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਰ੍ਕਯੇਤ ਵਾ
ਜਿਹੜਾ ਹਨੂਮਾਨ ਡਰਾਉਣੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬਲਾਨ੍ਯਪਰਿਮੇਯਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਪਰੇषਾਂ ਸਹਸਾਵਜ੍ਞਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਥਂਚਨ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਅਣਗਣ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਕੋ।
ਕਿਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਮੇਣਾਪਕृਤਂ ਪੁਰਾ। ਆਜਹਾਰ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਉਲਟ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਹ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਆਇਆ?
ਖਰੋ ਯਦ੍ਯਤਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ ਰਾਮੇਣ ਹਤੋ ਰਣੇ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਜੇ ਖਰਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬੁਰੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵੈਦੇਹੀ ਭਯਂ ਨਃ ਸੁਮਹਦ੍ ਭਵੇਤ੍। ਆਹृਤਾ ਸਾ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਕਲਹਾਰ੍ਥੇ ਕृਤੇ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਡਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਝਗੜਾ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲਾਭ?
ਨ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾ ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ। ਵੈਰਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਵੈਰ ਪਾਲਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਸਗਜਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਾਂ ਬਹੁਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲਾਮ੍। ਪੁਰੀਂ ਦਾਰਯਤੇ ਬਾਣੈਰ੍ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਜਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਾਵਤ੍ ਸੁਘੋਰਾ ਮਹਤੀ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀ। ਨਾਵਸ੍ਕਨ੍ਦਤਿ ਨੋ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਾਵਤ੍ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਕ ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਉਲਟ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਕ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਦ੍ਧਿ ਪੁਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾ ਪਤ੍ਨੀ ਨ ਸ੍ਵਯਂ ਯਦਿ ਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਬਨ੍ਧੁਤ੍ਵਾਤ੍ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਹਿਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਤ੍ਵਹਂ ਬ੍ਰੂਮਿ ਦੀਯਤਾਮਸ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਹੈ: ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪੁਰਾ ਸ਼ਰਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਰੀਚਿਸਂਨਿਭਾਨ੍ ਨਵਾਗ੍ਰਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ ਸੁਦृਢਾਨ੍ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ। ਸृਜਤ੍ਯਮੋਘਾਨ੍ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ ਵਧਾਯ ਤੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥਾਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਜਦੋਂ ਤਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਤੀਰ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰ ਨਾਹ ਚਲਾਏ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਯਜਾਸ਼ੁ ਕੋਪਂ ਸੁਖਧਰ੍ਮਨਾਸ਼ਨਂ ਭਜਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮਂ ਰਤਿਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਪ੍ਰਸੀਦ ਜੀਵੇਮ ਸਪੁਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥਾਯ ਮੈਥਿਲੀ
ਤੁਰੰਤ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਅ, ਜੋ ਰਸ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਇਆ ਕਰ—ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜੀਵ ਸਕੀਏ। ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਕਂ ਗृਹਮ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
thumb|ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁषਸਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ, ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਚਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍। ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਕਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਜਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆੰਗਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਰਨੁਰਕ੍ਤੈਰਧਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਾਪ੍ਤਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਕਾਫੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੈਰ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤਮਾਰੁਤਮ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਘੋषਮਹਾਘੋषਂ ਤੂਰ੍ਯਸਮ੍ਬਾਧਨਾਦਿਤਮ੍
ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਮਦਾਜਨਸਮ੍ਬਾਧਂ ਪ੍ਰਜਲ੍ਪਿਤਮਹਾਪਥਮ੍। ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਨਿਰ੍ਯੂਹਂ ਭੂषਣੋਤ੍ਤਮਭੂषਿਤਮ੍
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਮਿਵਾਵਾਸਮਾਲਯਂ ਮਰੁਤਾਮਿਵ। ਰਤ੍ਨਸਂਚਯਸਮ੍ਬਾਧਂ ਭਵਨਂ ਭੋਗਿਨਾਮਿਵ
ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਂ ਮਹਾਭ੍ਰਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤੇਜੋਵਿਸ੍ਤृਤਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍। ਅਗ੍ਰਜਸ੍ਯਾਲਯਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰੁਦਾਹृਤਾਨ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਜਯਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੀਤ ਤੇ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੂਜਿਤਾਨ੍ ਦਧਿਪਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਿਭਿਃ ਸੁਮਨੋਕ੍ਸ਼ਤੈਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਹੀਂ ਦੇ ਪਿਆਲਿਆਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸ ਰਾਜਦृष੍ਟਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਾਸਨਂ ਹੇਮਭੂषਿਤਮ੍। ਜਗਾਮ ਸਮੁਦਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਾਚਾਰਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ ਆਚਾਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਾਜਸੀ ਆਸਣ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ।
ਸ ਰਾਵਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਜਨੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਂਨਿਧੌ। ਉਵਾਚ ਹਿਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਚਨਂ ਹੇਤੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨੋਪਸ੍ਥਿਤਕ੍ਰਮਃ। ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਰ੍ਥਸਂਵਾਦਿ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਾਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਪਰਂਤਪ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨਿ ਨਃ
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਸਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਃ ਸਧੂਮਾਰ੍ਚਿਃ ਸਧੂਮਕਲੁषੋਦਯਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਧੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਸਮ੍ਯਗਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਅੱਗ, ਭਾਵੇਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਲਗਦੀ।