ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਾਤਾਹਤਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਅਨਿਲੋਦ੍ਧੂਤਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਵਲਾਨ੍ਤਮਿਵੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਮੂੰਗੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਹਰਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋਰ੍ਮਿਜਾਲਸਂਨਾਦਂ ਪ੍ਰਲੋਲਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ, ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਨੀਲੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਵਾਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾ। ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਸਾਧੁ ਸਾ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਨੀਲ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕਾਈ ਗਈ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵੌ। ਵਿਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂਡਾ ਤੇ ਦਵਿਵਿਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਸੇਨਾਯਾਂ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਆ।
ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਕਿਲ ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਹ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤਿ। ਮਮ ਚਾਪਸ਼੍ਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਹਿ ਵਾਤ ਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਤਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਮਪਿ ਸ੍ਪृਸ਼। ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦृष੍ਟਿਸਮਾਗਮਃ
ਹੇ ਹਵਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿषਂ ਪੀਤਮਿਵਾਸ਼ਯੇ। ਹਾ ਨਾਥੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾ ਮਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; 'ਹਾ, ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ!' — ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੁੱਟਦੇ ਸਮੇਂ ਕਹੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ੍ਧਨਵਤਾ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿਮਲਾਰ੍ਚਿषਾ। ਰਾਤ੍ਰਿਂਦਿਵਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਦਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਲੌ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਭਵਤਾ ਵਿਨਾ। ਏਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ ਕਾਮੋ ਨ ਮਾ ਸੁਪ੍ਤਂ ਜਲੇ ਦਹੇਤ੍
ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੌਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਇੱਛਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।
ਬਹ੍ਵੇਤਤ੍ ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤੇਨ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਯਦਹਂ ਸਾ ਚ ਵਾਮੋਰੁਰੇਕਾਂ ਧਰਣਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤੌ
ਇਹ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ — ਜਦ ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ, ਪਤਲੇ ਰੋੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕੇਦਾਰਸ੍ਯੇਵਾਕੇਦਾਰਃ ਸੋਦਕਸ੍ਯ ਨਿਰੂਦਕਃ। ਉਪਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਜੀਵਨ੍ਤੀਂ ਯਚ੍ਛृਣੋਮਿ ਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਖੇਤ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਖੇਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਦਾ ਨੁ ਖਲੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਸ੍ਫੀਤਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕੁਮਰ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਕਦਾ ਸੁਚਾਰੁਦਨ੍ਤੋष੍ਠਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਦ੍ਮਮਿਵਾਨਨਮ੍। ਈषਦੁਨ੍ਨਾਮ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਸਾਯਨਮਿਵਾਤੁਰਃ
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਲੱਭਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਬਿਮਾਰ ਵਾਂਗ ਰਸ ਪੀਵਾਂਗਾ?
ਤੌ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤੌ ਪੀਨੌ ਸ੍ਤਨੌ ਤਾਲਫਲੋਪਮੌ। ਕਦਾ ਨ ਖਲੁ ਸੋਤ੍ਕਮ੍ਪੌ ਸ਼੍ਲਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਂ ਭਜਿष੍ਯਤਃ
ਕਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਲ ਫਲ ਵਰਗੇ, ਕੰਪਦੇ ਸਤਨ, ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗੀ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਨਗੇ?
ਸਾ ਨੂਨਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਧ੍ਯਗਤਾ ਸਤੀ। ਮਨ੍ਨਾਥਾ ਨਾਥਹੀਨੇਵ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਰਾਖੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ, ਜਿਵੇਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਬਚਾਊ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।
ਕਥਂ ਜਨਕਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯਗਾ ਸ਼ੇਤੇ ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਜਨਕ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਨੂ, ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ?
ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਾ ਵਿਧੂਯੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਤਿ। ਵਿਧੂਯ ਜਲਦਾਨ੍ ਨੀਲਾਨ੍ ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖਾ ਸ਼ਰਤ੍ਸ੍ਵਿਵ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਚੜ੍ਹ ਉਠੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵਤਨੁਕਾ ਨੂਨਂ ਸ਼ੋਕੇਨਾਨਸ਼ਨੇਨ ਚ। ਭੂਯਸ੍ਤਨੁਤਰਾ ਸੀਤਾ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪੈਦਾਇਸ਼ੀ ਪਤਲੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਕਦਾ ਨੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਧਾਯੋਰਸਿ ਸਾਯਕਾਨ੍। ਸ਼ੋਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡਾਂਗਾ?
ਕਦਾ ਨੁ ਖਲੁ ਮੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੀਤਾਮਰਸੁਤੋਪਮਾ। ਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਕਣ੍ਠਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਜਂ ਜਲਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤਰਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਏਗੀ?
ਕਦਾ ਸ਼ੋਕਮਿਮਂ ਘੋਰਂ ਮੈਥਿਲੀਵਿਪ੍ਰਯੋਗਜਮ੍। ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਸਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇਤਰਂ ਯਥਾ
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ, ਅਚਾਨਕ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਲਾ ਕਪੜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਿੱਟਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਦਵਪੁਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਸ੍ਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਉਥੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਧੀਮੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਰਾਮਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸਤ। ਸ੍ਮਰਨ੍ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੋਕਾਕੁਲੀਕृਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਘੋਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਨੁਮਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍षਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਚ ਲਙ੍ਕਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹਾ ਪੁਰੀ। ਤੇਨ ਵਾਨਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤਾ ਚ ਜਾਨਕੀ
ਲੰਕਾ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਇਕ ਵਾਨਰ ਨੇ ਘੁਸ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਧਰ੍षਿਤਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹਤਾਃ। ਆਵਿਲਾ ਚ ਪੁਰੀ ਲਙ੍ਕਾ ਸਰ੍ਵਾ ਹਨੁਮਤਾ ਕृਤਾ
ਮਹਿਲ ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਈ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਾਰੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਕਿਂ ਵੋ ਯੁਕ੍ਤਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਨਃ ਸਮਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਚ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਠੀਕ ਹੈ? ਆਓ, ਜੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਠੀਕ ਹੋਵੇ।