ਚਣ੍ਡਨਕ੍ਰਗ੍ਰਾਹਘੋਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਦੌ ਦਿਵਸਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਹਸਨ੍ਤਮਿਵ ਫੇਨੌਘੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੁਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਫੇਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਉਠਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਤਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਚਣ੍ਡਾਨਿਲਮਹਾਗ੍ਰਾਹੈਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਤਿਮਿਤਿਮਿਂਗਿਲੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦੀਪ੍ਤਭੋਗੈਰਿਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਅਵਗਾਢਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੈਰ੍ਨਾਨਾਸ਼ੈਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਜਗਮਗ ਕਰਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਤਮਗਾਧਮਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਮਕਰੈਰ੍ਨਾਗਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਗਾਢਾ ਵਾਤਲੋਲਿਤਾਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਜਲਰਾਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ, ਡੂੰਘਾ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸਾ; ਪਾਣੀ, ਮਕਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪਥਲ, ਉਠਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਗ੍ਨਿਚੂਰ੍ਣਮਿਵਾਵਿਦ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਵਰਾਮ੍ਬੁਮਹੋਰਗਮ੍। ਸੁਰਾਰਿਨਿਲਯਂ ਘੋਰਂ ਪਾਤਾਲਵਿषਯਂ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚੂਰਨ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਜਗਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਠਿਕਾਣਾ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸਾਗਰਂ ਚਾਮ੍ਬਰਪ੍ਰਖ੍ਯਮਮ੍ਬਰਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਸਾਗਰਂ ਚਾਮ੍ਬਰਂ ਚੇਤਿ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਸਮੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਸਦਾ।
ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਨਭਸਾਪ੍ਯਮ੍ਭਃ ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਚ ਨਭੋऽਮ੍ਭਸਾ। ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪੇ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਤਾਰਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲੇ
ਪਾਣੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤਿਤਮੇਘਸ੍ਯ ਵੀਚਿਮਾਲਾਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨ ਦ੍ਵਯੋਰਾਸੀਤ੍ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਚ
ਉੱਡਦੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੈਰਹਤਾਃ ਸਕ੍ਤਾਃ ਸਸ੍ਵਨੁਰ੍ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਊਰ੍ਮਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਾਭੇਰ੍ਯ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਸਿੰਧੁ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਈਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨੌਘਜਲਸਂਨਾਦਂ ਵਿषਕ੍ਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਯਾਦੋਗਣਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਾਤਾਹਤਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਅਨਿਲੋਦ੍ਧੂਤਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਵਲਾਨ੍ਤਮਿਵੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਮੂੰਗੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਹਰਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋਰ੍ਮਿਜਾਲਸਂਨਾਦਂ ਪ੍ਰਲੋਲਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ, ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਨੀਲੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਵਾਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾ। ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਸਾਧੁ ਸਾ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਨੀਲ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕਾਈ ਗਈ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵੌ। ਵਿਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂਡਾ ਤੇ ਦਵਿਵਿਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਸੇਨਾਯਾਂ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਆ।
ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਕਿਲ ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਹ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤਿ। ਮਮ ਚਾਪਸ਼੍ਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਹਿ ਵਾਤ ਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਤਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਮਪਿ ਸ੍ਪृਸ਼। ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦृष੍ਟਿਸਮਾਗਮਃ
ਹੇ ਹਵਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿषਂ ਪੀਤਮਿਵਾਸ਼ਯੇ। ਹਾ ਨਾਥੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾ ਮਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; 'ਹਾ, ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ!' — ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੁੱਟਦੇ ਸਮੇਂ ਕਹੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ੍ਧਨਵਤਾ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿਮਲਾਰ੍ਚਿषਾ। ਰਾਤ੍ਰਿਂਦਿਵਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਦਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਲੌ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਭਵਤਾ ਵਿਨਾ। ਏਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ ਕਾਮੋ ਨ ਮਾ ਸੁਪ੍ਤਂ ਜਲੇ ਦਹੇਤ੍
ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸੌਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਇੱਛਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।
ਬਹ੍ਵੇਤਤ੍ ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤੇਨ ਜੀਵਿਤੁਮ੍। ਯਦਹਂ ਸਾ ਚ ਵਾਮੋਰੁਰੇਕਾਂ ਧਰਣਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤੌ
ਇਹ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ — ਜਦ ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ, ਪਤਲੇ ਰੋੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕੇਦਾਰਸ੍ਯੇਵਾਕੇਦਾਰਃ ਸੋਦਕਸ੍ਯ ਨਿਰੂਦਕਃ। ਉਪਸ੍ਨੇਹੇਨ ਜੀਵਾਮਿ ਜੀਵਨ੍ਤੀਂ ਯਚ੍ਛृਣੋਮਿ ਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਖੇਤ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਖੇਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਦਾ ਨੁ ਖਲੁ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਸ੍ਫੀਤਾਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕੁਮਰ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਕਦਾ ਸੁਚਾਰੁਦਨ੍ਤੋष੍ਠਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਦ੍ਮਮਿਵਾਨਨਮ੍। ਈषਦੁਨ੍ਨਾਮ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਸਾਯਨਮਿਵਾਤੁਰਃ
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਲੱਭਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਬਿਮਾਰ ਵਾਂਗ ਰਸ ਪੀਵਾਂਗਾ?
ਤੌ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤੌ ਪੀਨੌ ਸ੍ਤਨੌ ਤਾਲਫਲੋਪਮੌ। ਕਦਾ ਨ ਖਲੁ ਸੋਤ੍ਕਮ੍ਪੌ ਸ਼੍ਲਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਂ ਭਜਿष੍ਯਤਃ
ਕਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਲ ਫਲ ਵਰਗੇ, ਕੰਪਦੇ ਸਤਨ, ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗੀ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਨਗੇ?
ਸਾ ਨੂਨਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਧ੍ਯਗਤਾ ਸਤੀ। ਮਨ੍ਨਾਥਾ ਨਾਥਹੀਨੇਵ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਰਾਖੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ, ਜਿਵੇਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਬਚਾਊ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।
ਕਥਂ ਜਨਕਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯਗਾ ਸ਼ੇਤੇ ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਜਨਕ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਨੂ, ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ?
ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸਾ ਵਿਧੂਯੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਤਿ। ਵਿਧੂਯ ਜਲਦਾਨ੍ ਨੀਲਾਨ੍ ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖਾ ਸ਼ਰਤ੍ਸ੍ਵਿਵ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਚੜ੍ਹ ਉਠੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵਤਨੁਕਾ ਨੂਨਂ ਸ਼ੋਕੇਨਾਨਸ਼ਨੇਨ ਚ। ਭੂਯਸ੍ਤਨੁਤਰਾ ਸੀਤਾ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪੈਦਾਇਸ਼ੀ ਪਤਲੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।