ਇਤੀਵ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੀਤਾਹਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰਾਮਃ ਸਾਗਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅ攫ਣ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਡੇਰਾ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੇਨਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵੇਲਾਯਾਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕਾਲੋ ਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਹ ਲਙ੍ਘਨੇ
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਤਟ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਲਾਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਸੇਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕੁਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਛਨ੍ਨਂ ਭਯਂ ਚ ਨਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਤਰਾ ਜਾਣੀਏ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸੇਨਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ ਤੀਰੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਯੁਤੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਤਟ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਰਾਜ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍। ਮਧੁਪਾਣ੍ਡੁਜਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਦ ਰੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੇਲਾਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਤਟ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਉਥੇ ਠਹਿਰ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਵਿਸ਼ਮਾਨਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਸਂਨਾਹਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯ ਮਹਾਨਾਦਮਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਜਦ ਉਹ ਠਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੌਜ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਸਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਾ। ਤ੍ਰਿਧਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਮਹਤੀ ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥਪਰਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹृष੍ਟਾ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀ। ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਧੂਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੂਰਪਾਰਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਵਾਸਂ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਦੂਰ, ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤਟ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਚਣ੍ਡਨਕ੍ਰਗ੍ਰਾਹਘੋਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਦੌ ਦਿਵਸਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਹਸਨ੍ਤਮਿਵ ਫੇਨੌਘੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੁਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਫੇਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਉਠਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਤਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਚਣ੍ਡਾਨਿਲਮਹਾਗ੍ਰਾਹੈਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਤਿਮਿਤਿਮਿਂਗਿਲੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦੀਪ੍ਤਭੋਗੈਰਿਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਅਵਗਾਢਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੈਰ੍ਨਾਨਾਸ਼ੈਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਜਗਮਗ ਕਰਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਤਮਗਾਧਮਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਮਕਰੈਰ੍ਨਾਗਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਗਾਢਾ ਵਾਤਲੋਲਿਤਾਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਜਲਰਾਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ, ਡੂੰਘਾ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸਾ; ਪਾਣੀ, ਮਕਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪਥਲ, ਉਠਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਗ੍ਨਿਚੂਰ੍ਣਮਿਵਾਵਿਦ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਵਰਾਮ੍ਬੁਮਹੋਰਗਮ੍। ਸੁਰਾਰਿਨਿਲਯਂ ਘੋਰਂ ਪਾਤਾਲਵਿषਯਂ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚੂਰਨ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਜਗਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਠਿਕਾਣਾ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸਾਗਰਂ ਚਾਮ੍ਬਰਪ੍ਰਖ੍ਯਮਮ੍ਬਰਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਸਾਗਰਂ ਚਾਮ੍ਬਰਂ ਚੇਤਿ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਸਮੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਸਦਾ।
ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਨਭਸਾਪ੍ਯਮ੍ਭਃ ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਚ ਨਭੋऽਮ੍ਭਸਾ। ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪੇ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਤਾਰਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲੇ
ਪਾਣੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤਿਤਮੇਘਸ੍ਯ ਵੀਚਿਮਾਲਾਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨ ਦ੍ਵਯੋਰਾਸੀਤ੍ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਚ
ਉੱਡਦੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੈਰਹਤਾਃ ਸਕ੍ਤਾਃ ਸਸ੍ਵਨੁਰ੍ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਊਰ੍ਮਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਾਭੇਰ੍ਯ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਸਿੰਧੁ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਈਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨੌਘਜਲਸਂਨਾਦਂ ਵਿषਕ੍ਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਯਾਦੋਗਣਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਾਤਾਹਤਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਅਨਿਲੋਦ੍ਧੂਤਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਵਲਾਨ੍ਤਮਿਵੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਮੂੰਗੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਹਰਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋਰ੍ਮਿਜਾਲਸਂਨਾਦਂ ਪ੍ਰਲੋਲਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ, ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਨੀਲੇਨ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਵਾਰਕ੍ਸ਼ਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾ। ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਸਾਧੁ ਸਾ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਨੀਲ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕਾਈ ਗਈ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵੌ। ਵਿਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂਡਾ ਤੇ ਦਵਿਵਿਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਸੇਨਾਯਾਂ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਨਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਆ।
ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਕਿਲ ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਹ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤਿ। ਮਮ ਚਾਪਸ਼੍ਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਹਿ ਵਾਤ ਯਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਤਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਮਪਿ ਸ੍ਪृਸ਼। ਤ੍ਵਯਿ ਮੇ ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦृष੍ਟਿਸਮਾਗਮਃ
ਹੇ ਹਵਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿषਂ ਪੀਤਮਿਵਾਸ਼ਯੇ। ਹਾ ਨਾਥੇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾ ਮਾਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; 'ਹਾ, ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ!' — ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੁੱਟਦੇ ਸਮੇਂ ਕਹੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ੍ਧਨਵਤਾ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਵਿਮਲਾਰ੍ਚਿषਾ। ਰਾਤ੍ਰਿਂਦਿਵਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਦਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਲੌ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।