ਵਿਧਮਨ੍ਤੋ ਗਿਰਿਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋऽਨ੍ਯੇ ਤੁ ਕਪਯੋ ਨਦਨ੍ਤੋ ਮਧੁ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੰਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਹੋਰ, ਮਧੂ ਦੇ ਨਸ਼ੇ 'ਚ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਗੂੰਜਦੇ।
ਅਨ੍ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਚਾਪਰੇ। ਬਭੂਵ ਵਸੁਧਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵੈਃ। ਯਥਾ ਕਮਲਕੇਦਾਰੈਃ ਪਕ੍ਵੈਰਿਵ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਗਏ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੇ; ਧਰਤੀ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਕੂਰ੍ਮਮੀਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯਮ੍
ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਲ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਛੂਏ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇ ਸਹ੍ਯਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਲਯਂ ਚ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍। ਆਸੇਦੁਰਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਸਹਿਆ ਤੇ ਮਹਾਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵੇਲਾਵਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਮੋ ਰਮਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਰਾਮ—ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ—ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤਟ ਦੇ ਬਾਗ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਥ ਧੌਤੋਪਲਤਲਾਂ ਤੋਯੌਘੈਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤੈਃ। ਵੇਲਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਵੱਡੀ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਮੱਥੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਏਤੇ ਵਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਇਹੇਦਾਨੀਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਾ ਸਾ ਯਾ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੁਗਰੀਵ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਉਹ ਯੋਜਨਾ ਸੋਚੀਏ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ।
ਅਤਃ ਪਰਮਤੀਰੋऽਯਂ ਸਾਗਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਨ ਚਾਯਮਨੁਪਾਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤਰਿਤੁਮਰ੍ਣਵਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਟ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ; ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਦਿਹੈਵ ਨਿਵੇਸ਼ੋऽਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੂਯਤਾਮਿਹ। ਯਥੇਦਂ ਵਾਨਰਬਲਂ ਪਰਂ ਪਾਰਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚਲੋ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰ ਜਾਈਏ; ਸਲਾਹ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੂਜੇ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਇਤੀਵ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੀਤਾਹਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰਾਮਃ ਸਾਗਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅ攫ਣ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਡੇਰਾ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੇਨਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵੇਲਾਯਾਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕਾਲੋ ਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਹ ਲਙ੍ਘਨੇ
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਤਟ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਲਾਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਸੇਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕੁਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਛਨ੍ਨਂ ਭਯਂ ਚ ਨਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਤਰਾ ਜਾਣੀਏ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸੇਨਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ ਤੀਰੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਯੁਤੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਤਟ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਰਾਜ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍। ਮਧੁਪਾਣ੍ਡੁਜਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਦ ਰੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੇਲਾਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਤਟ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਉਥੇ ਠਹਿਰ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਵਿਸ਼ਮਾਨਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਸਂਨਾਹਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯ ਮਹਾਨਾਦਮਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਜਦ ਉਹ ਠਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੌਜ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਸਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਾ। ਤ੍ਰਿਧਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਮਹਤੀ ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥਪਰਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹृष੍ਟਾ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀ। ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਧੂਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੂਰਪਾਰਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਵਾਸਂ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਦੂਰ, ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤਟ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਚਣ੍ਡਨਕ੍ਰਗ੍ਰਾਹਘੋਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਦੌ ਦਿਵਸਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਹਸਨ੍ਤਮਿਵ ਫੇਨੌਘੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਚੋਰ੍ਮਿਭਿਃ
ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੁਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਰਕ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਫੇਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਉਠਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦਯੇ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਤਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਚਣ੍ਡਾਨਿਲਮਹਾਗ੍ਰਾਹੈਃ ਕੀਰ੍ਣਂ ਤਿਮਿਤਿਮਿਂਗਿਲੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ ਪਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦੀਪ੍ਤਭੋਗੈਰਿਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗੈਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਅਵਗਾਢਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੈਰ੍ਨਾਨਾਸ਼ੈਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਜਗਮਗ ਕਰਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਂ ਤਮਗਾਧਮਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਮਕਰੈਰ੍ਨਾਗਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਗਾਢਾ ਵਾਤਲੋਲਿਤਾਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਜਲਰਾਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ, ਡੂੰਘਾ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸਾ; ਪਾਣੀ, ਮਕਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪਥਲ, ਉਠਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਅਗ੍ਨਿਚੂਰ੍ਣਮਿਵਾਵਿਦ੍ਧਂ ਭਾਸ੍ਵਰਾਮ੍ਬੁਮਹੋਰਗਮ੍। ਸੁਰਾਰਿਨਿਲਯਂ ਘੋਰਂ ਪਾਤਾਲਵਿषਯਂ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਚੂਰਨ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਜਗਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਠਿਕਾਣਾ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸਾਗਰਂ ਚਾਮ੍ਬਰਪ੍ਰਖ੍ਯਮਮ੍ਬਰਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਸਾਗਰਂ ਚਾਮ੍ਬਰਂ ਚੇਤਿ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਸਮੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਸਦਾ।
ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਨਭਸਾਪ੍ਯਮ੍ਭਃ ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਚ ਨਭੋऽਮ੍ਭਸਾ। ਤਾਦृਗ੍ਰੂਪੇ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਤਾਰਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੁਲੇ
ਪਾਣੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਿਆ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤਿਤਮੇਘਸ੍ਯ ਵੀਚਿਮਾਲਾਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨ ਦ੍ਵਯੋਰਾਸੀਤ੍ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਚ
ਉੱਡਦੇ ਬੱਦਲ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯੈਰਹਤਾਃ ਸਕ੍ਤਾਃ ਸਸ੍ਵਨੁਰ੍ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਊਰ੍ਮਯਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਾਭੇਰ੍ਯ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਸਿੰਧੁ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਈਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨੌਘਜਲਸਂਨਾਦਂ ਵਿषਕ੍ਤਮਿਵ ਵਾਯੁਨਾ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਯਾਦੋਗਣਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।