ਚੂਤਾਃ ਪਾਟਲਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੋਵਿਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਮੁਚੁਲਿਨ੍ਦਾਰ੍ਜੁਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਃ ਕੁਟਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਆਮ, ਪਾਟਲਿਕਾ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਮੁਚੁਲਿੰਦ, ਅਰਜੁਨ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਤੇ ਕੁਟਜ—all ਰੁੱਖ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਿਨ੍ਤਾਲਾਸ੍ਤਿਨਿਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਚੂਰ੍ਣਕਾ ਨੀਪਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਨੀਲਾਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰਲਾ ਅਙ੍ਕੋਲਾਃ ਪਦ੍ਮਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਹਿੰਤਾਲਾ, ਤਿਨਿਸ਼ਾ, ਚੂਰਨਕਾ, ਨੀਪਾ, ਨੀਲ ਅਸ਼ੋਕ, ਸਰਲਾ, ਅੰਕੋਲਾ ਤੇ ਪਦਮਕਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤਾਃ। ਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੌ ਰਮ੍ਯਾਃ ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਪੰਡ ਤੇ ਪਲਵਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਨੁਚਰਿਤਾਃ ਕਾਰਣ੍ਡਵਨਿषੇਵਿਤਾਃ। ਪ੍ਲਵੈਃ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਵਰਾਹਮृਗਸੇਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ, ਕਾਰੰਡਵਾ ਬਤਖਾਂ, ਪਲਵਾ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ऋਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਸਿਂਹੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਸ਼੍ਚ ਭਯਾਵਹੈਃ। ਵ੍ਯਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਭੀਮੈਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਭਾਲੂ, ਚੀਤੇ, ਸਿੰਘ, ਡਰਾਉਣੇ ਬਾਘ ਤੇ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ।
ਪਦ੍ਮੈਃ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕੈਃ ਫੁਲ੍ਲੈਃ ਕੁਮੁਦੈਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਵਾਰਿਜੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈ ਰਮ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਲਾਸ਼ਯਾਃ
ਉਥੇ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਜਲਾਸ਼ਯ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਸੁਗੰਧਿਕਾ, ਕੁਮੁਦ, ਉਤਪਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਸਾਨੁषੁ ਕੂਜਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵੋਦਕਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਲੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਗਾਉਂਦੇ; ਵਾਨਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਝੀਲਾਂ 'ਚ ਖੇਡਦੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ੈਲਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ। ਫਲਾਨ੍ਯਮृਤਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਚ
ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਨਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾਉਂਦੇ, ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਫਲ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਖਾਂਦੇ।
ਬਭਞ੍ਜੁਰ੍ਵਾਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ। ਦ੍ਰੋਣਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਾਨਿ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਵਾਨਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੋੜਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ 'ਚ ਲਟਕਦੇ।
ਯਯੁਃ ਪਿਬਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਮਧੂਨਿ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲਾਃ। ਪਾਦਪਾਨਵਭਞ੍ਜਨ੍ਤੋ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਲਤਾਃ
ਉਹ ਮਧੁਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਮਧੂ ਪੀਂਦੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋੜਦੀਆਂ ਤੇ ਲਤਾਂ ਖਿੱਚਦੀਆਂ।
ਵਿਧਮਨ੍ਤੋ ਗਿਰਿਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋऽਨ੍ਯੇ ਤੁ ਕਪਯੋ ਨਦਨ੍ਤੋ ਮਧੁ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੰਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਹੋਰ, ਮਧੂ ਦੇ ਨਸ਼ੇ 'ਚ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਗੂੰਜਦੇ।
ਅਨ੍ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਚਾਪਰੇ। ਬਭੂਵ ਵਸੁਧਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵੈਃ। ਯਥਾ ਕਮਲਕੇਦਾਰੈਃ ਪਕ੍ਵੈਰਿਵ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਗਏ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੇ; ਧਰਤੀ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨਾਲ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਕੂਰ੍ਮਮੀਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯਮ੍
ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਲ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਛੂਏ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇ ਸਹ੍ਯਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਲਯਂ ਚ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍। ਆਸੇਦੁਰਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭੀਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਸਹਿਆ ਤੇ ਮਹਾਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵੇਲਾਵਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਰਾਮੋ ਰਮਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਰਾਮ—ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ—ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤਟ ਦੇ ਬਾਗ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਥ ਧੌਤੋਪਲਤਲਾਂ ਤੋਯੌਘੈਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤੈਃ। ਵੇਲਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਵੱਡੀ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਮੱਥੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਏਤੇ ਵਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਇਹੇਦਾਨੀਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਾ ਸਾ ਯਾ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੁਗਰੀਵ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਉਹ ਯੋਜਨਾ ਸੋਚੀਏ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ।
ਅਤਃ ਪਰਮਤੀਰੋऽਯਂ ਸਾਗਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਨ ਚਾਯਮਨੁਪਾਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤਰਿਤੁਮਰ੍ਣਵਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਟ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ; ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਦਿਹੈਵ ਨਿਵੇਸ਼ੋऽਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੂਯਤਾਮਿਹ। ਯਥੇਦਂ ਵਾਨਰਬਲਂ ਪਰਂ ਪਾਰਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚਲੋ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰ ਜਾਈਏ; ਸਲਾਹ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੂਜੇ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਇਤੀਵ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੀਤਾਹਰਣਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰਾਮਃ ਸਾਗਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇ ਅ攫ਣ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਡੇਰਾ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੇਨਾ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵੇਲਾਯਾਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕਾਲੋ ਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਹ ਲਙ੍ਘਨੇ
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਤਟ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਲਾਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਸੇਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕੁਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਛਨ੍ਨਂ ਭਯਂ ਚ ਨਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਤਰਾ ਜਾਣੀਏ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸੇਨਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਤ੍ ਤੀਰੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਯੁਤੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਤਟ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰਰਾਜ ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍। ਮਧੁਪਾਣ੍ਡੁਜਲਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸਾਗਰਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਦ ਰੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੇਲਾਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਤਟ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਉਥੇ ਠਹਿਰ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਵਿਸ਼ਮਾਨਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਸਂਨਾਹਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯ ਮਹਾਨਾਦਮਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਜਦ ਉਹ ਠਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੌਜ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਸਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਾ। ਤ੍ਰਿਧਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਮਹਤੀ ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥਪਰਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹृष੍ਟਾ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀ। ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਧੂਤਂ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੂਰਪਾਰਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਵਾਸਂ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਦੂਰ, ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਤਟ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਏ।