ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੌ ਖਡ੍ਗਤੂਣਿਧਨੁਰ੍ਧਰੌ। ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਰੂਪੇਣ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਯੌਵਨੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਰਗੇ।
ਯਦृਚ੍ਛਯੈਵ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਵਾਮਰੌ। ਕਥਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਯਾਦ-ਯਾਦ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ?
ਭੂषਯਨ੍ਤਾਵਿਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਸਦृਸ਼ੌ ਪ੍ਰਮਾਣੇਙ੍ਗਿਤਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਕਾਰ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਪਥਿ। ਵਰਾਯੁਧਧਰੌ ਵੀਰੌ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਕਠਿਨ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹਨ? ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਧਂ ਯਥਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ—ਸਿੱਧਾਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਅਤਿਥੀ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤੌ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਤ੍ਕਾਰਾਰ੍ਹੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਤ੍ਕਾਰਂ ਸੁਮਤੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵੌ। ਉष੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਾਮੇਕਾਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਮਿਥਿਲਾਂ ਤਤਃ
ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਧੀਆ ਮਿਹਮਾਨੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨਕਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਮਿਥਿਲਾਂ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਮਿਥਿਲੋਪਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਪੁਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੁੰਨ, ਪਰ ਮਨਮੋਹਣ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਦਮਾਸ਼੍ਰਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਦਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਪੂਰ੍ਵ ਆਸ਼੍ਰਮਃ
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਥਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵੇਣੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਰਾਘਵ। ਯਸ੍ਯੈਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਸ਼੍ਰਮੋ ਦਿਵ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸੁਰੈਰਪਿ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਚਾਤ੍ਰ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠਦਹਲ੍ਯਾਸਹਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਵਰ੍षਪੂਗਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਯਸ਼ਃ
ਇਥੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਮੁਨਿਵੇषਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ऋਤੁਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਥਿਨਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੇ। ਸਂਗਮਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਜੋ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੁਨਿਵੇषਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਦੇਵਰਾਜਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾਤਾ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੱਤ ਖੋਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ, ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਗੌਤਮਾਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਹਲ੍ਯਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੌਤਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮੋਟਜਾਤ੍ ਤਤਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਓਟੇ ਤੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਰਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੋ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਗੌਤਮਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਇੰਦਰ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਤਪੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤੀਰ੍ਥੋਦਕਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਸਮਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਸਕੁਸ਼ਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਹਾਥ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਨਿਵੇषਧਰਂ ਮੁਨਿਃ। ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰੋषਾਦ੍ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृਤਵਾਨਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਦਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਫਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਓ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗੌਤਮੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਰੋषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪੇਤਤੁਰ੍ਵृषਣੌ ਭੂਮੌ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਲਿੰਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਪਿ ਚ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਇਹ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਨਿਵਸਿष੍ਯਸਿ
ਇੰਝ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹੇਗੀ।'
ਵਾਤਭਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਪ੍ਯਨ੍ਤੀ ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯਿਨੀ। ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਿष੍ਯਸਿ
ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਪ ਕਰਦੀ, ਰਾਖ ਤੇ ਸੁੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੂੰ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹੇਗੀ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵੇਤਦ੍ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਦਾ ਪੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ। ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਓ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।