ਫਲਮੂਲਵਤਾ ਨੀਲ ਸ਼ੀਤਕਾਨਨਵਾਰਿਣਾ। ਪਥਾ ਮਧੁਮਤਾ ਚਾਸ਼ੁ ਸੇਨਾਂ ਸੇਨਾਪਤੇ ਨਯ
ਨੀਲ, ਸੈਨਾਪਤੀ, ਫਲ-ਮੂਲ, ਠੰਢਾ ਜੰਗਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸਤਾ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਨਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ।
ਦੂषਯੇਯੁਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਥਿ ਮੂਲਫਲੋਦਕਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਥਿ ਰਕ੍ਸ਼ੇਥਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫਲ, ਮੂਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੀਂ।
ਨਿਮ੍ਨੇषੁ ਵਨਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਅਭਿਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਭਿਪਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪਰੇषਾਂ ਨਿਹਿਤਂ ਬਲਮ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਨੀਵਿਆਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਚਲ ਕੇ ਵੇਖਣ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਕਿੱਥੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਫਲ੍ਗੁ ਬਲਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਦਤ੍ਰੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਤਦ੍ਧਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਘੋਰਂ ਨੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਿਪਟਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਸਾਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਾਗਰੌਘਨਿਭਂ ਭੀਮਮਗ੍ਰਾਨੀਕਂ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਪਿਸਿਂਹਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ-ਜਿਹੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ।
ਗਜਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ੋ ਗਵਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਤੋ ਯਾਤੁ ਗਵਾਂ ਦृਪ੍ਤ ਇਵਰ੍षਭਃ
ਗਜਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਗਵਯਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਵਾਕਸ਼ — ਇਹ ਸਭ ਅੱਗੇ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗਰੂਰ ਵਾਲਾ ਸਾਂ।
ਯਾਤੁ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾ ਵਾਨਰਃ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਪਾਲਯਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮृषਭੋ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਭ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤੀਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਯਾਤੁ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੋ ਯੁੱਧੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੰਭਾਲੇ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਬਲਮਧ੍ਯੇऽਹਂ ਬਲੌਘਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍। ਅਧਿਰੁਹ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੈਰਾਵਤਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਖੁਦ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ।
ਅਙ੍ਗਦੇਨੈष ਸਂਯਾਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ। ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੇਨ ਭੂਤੇਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਵੇਗਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਾਨਰਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ
ਜਾਂਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ — ਇਹ ਤਿੰਨ, ਜੋ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਾਨਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ। ਗੁਹਾਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਆਸ਼ੁ ਪੁਪ੍ਲੁਵਿਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡੀ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਪੂਜਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਯੁਤੈਰਪਿ। ਵਾਰਣਾਭੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯਯੌ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਨ੍ਤੀ ਸਾ ਮਹਤੀ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀ। ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਪਿ ਪਾਲਿਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਦਰ ਫੌਜ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਲਾਸਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ।
ਆਪ੍ਲਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਨ੍ਤੋ ਨਿਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਛਲਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮਧੂਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਉਦ੍ਵਹਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਮਧ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕਦੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਦृਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਵਹਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ। ਪਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਾਤਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਤੇ ਸੁੱਟਦੇ; ਕੁਝ ਡਿੱਗਦੇ, ਹੋਰ ਛਲਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਦੇ।
ਰਾਵਣੋ ਨੋ ਨਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਇਤਿ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਹਰਯੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਾਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ: 'ਰਾਵਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮਾਰਨਾ ਹੈ!'
ਪੁਰਸ੍ਤਾਦृषਭੋ ਨੀਲੋ ਵੀਰਃ ਕੁਮੁਦ ਏਵ ਚ। ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ੋਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਨਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ
ਅੱਗੇ, ਨੀਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਏਵ ਚ। ਬਲਿਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਵृਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ
ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਗਰੀਵ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਭੈੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਹਰਿਃ ਸ਼ਤਬਲਿਰ੍ਵੀਰਃ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਸਰ੍ਵਾਮੇਕੋ ਹ੍ਯਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਵੀਰ ਬਾਂਦਰ ਸ਼ਤਬਲੀ, ਦਸ ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਸਾਰੀ ਬਾਂਦਰ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੋਟੀਸ਼ਤਪਰੀਵਾਰਃ ਕੇਸਰੀ ਪਨਸੋ ਗਜਃ। ਅਰ੍ਕਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੇਕਂ ਤਸ੍ਯਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਇਕ ਸੌ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ, ਕੇਸਰੀ, ਪਨਸਾ, ਗਜਾ ਤੇ ਅਰਕਾ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ।
ਸੁषੇਣੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ऋਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਘਨਂ ਸਂਰਰਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਵੀਰੋ ਨੀਲੋ ਵਾਨਰਪੁਂਗਵਃ। ਸਮ੍ਪਤਨ੍ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਦ੍ ਬਲਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੀਲ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਛਲਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਦਰੀਮੁਖਃ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸ਼੍ਚ ਜਮ੍ਭੋऽਥ ਰਭਸਃ ਕਪਿਃ। ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਯਯੁਰ੍ਵੀਰਾਸ੍ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨ੍
ਦਰੀਮੁਖ, ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਜੰਭਾ ਤੇ ਰਭਸਾ, ਹੋਰ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂ ਤੇ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਹ੍ਯਂ ਗਿਰਿਸ਼ਤਾਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਾਂਦਰ-ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਧਦੇ ਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਤੇ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਖਦੇ।
ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਸੁਫੁਲ੍ਲਾਨਿ ਤਟਾਕਾਨਿ ਵਰਾਣਿ ਚ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀਮਕੋਪਸ੍ਯ ਭੀਤਵਤ੍
ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਲਾਬ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਭੈੜੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲਦੇ।
ਵਰ੍ਜਯਨ੍ ਨਾਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤਥਾ ਜਨਪਦਾਨਪਿ। ਸਾਗਰੌਘਨਿਭਂ ਭੀਮਂ ਤਦ੍ ਵਾਨਰਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਦਰ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ।