ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਗ੍ਰਹਮ੍। ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਤੁ ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮਭਿਰੋਚਯ
ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਥਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਯਨ੍ਨਿਵੇਦਯਸੇ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪੁਰੀਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਨਾਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲੰਕਾ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਯਾਣਮਭਿਰੋਚਯ। ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਵਿਜਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਧ੍ਯਂ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ; ਜਿੱਤ ਲਈ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਫਾਲ੍ਗੁਨੀ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁ ਹਸ੍ਤੇਨ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਅਭਿਪ੍ਰਯਾਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸਰ੍ਵਾਨੀਕਸਮਾਵृਤਾਃ
ਅੱਜ ਉੱਤਰਾਫਾਲਗੁਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਹਸਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇਗੀ; ਆਓ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈਏ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਸੀਤਾਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਸ਼ਕੁਨ ਉਪਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਉਪਰਿष੍ਟਾਦ੍ਧਿ ਨਯਨਂ ਸ੍ਫੁਰਮਾਣਮਿਮਂ ਮਮ। ਵਿਜਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਂਸਤੀਵ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਉਪਰੋਂ ਫੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰਪ੍ਯਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਮੁੜ ਕਹਿਆ।
ਅਗ੍ਰੇ ਯਾਤੁ ਬਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨੀਲੋ ਮਾਰ੍ਗਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍। ਵृਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਨੀਲ ਸੈਂਨਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਹੋਣ।
ਫਲਮੂਲਵਤਾ ਨੀਲ ਸ਼ੀਤਕਾਨਨਵਾਰਿਣਾ। ਪਥਾ ਮਧੁਮਤਾ ਚਾਸ਼ੁ ਸੇਨਾਂ ਸੇਨਾਪਤੇ ਨਯ
ਨੀਲ, ਸੈਨਾਪਤੀ, ਫਲ-ਮੂਲ, ਠੰਢਾ ਜੰਗਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸਤਾ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਨਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ।
ਦੂषਯੇਯੁਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਥਿ ਮੂਲਫਲੋਦਕਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਥਿ ਰਕ੍ਸ਼ੇਥਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫਲ, ਮੂਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੀਂ।
ਨਿਮ੍ਨੇषੁ ਵਨਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਅਭਿਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਭਿਪਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪਰੇषਾਂ ਨਿਹਿਤਂ ਬਲਮ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਨੀਵਿਆਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਚਲ ਕੇ ਵੇਖਣ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਕਿੱਥੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਫਲ੍ਗੁ ਬਲਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਦਤ੍ਰੈਵੋਪਪਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਤਦ੍ਧਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਘੋਰਂ ਨੋ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਿਪਟਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਸਾਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਾਗਰੌਘਨਿਭਂ ਭੀਮਮਗ੍ਰਾਨੀਕਂ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਪਿਸਿਂਹਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ-ਜਿਹੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ।
ਗਜਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ੋ ਗਵਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਤੋ ਯਾਤੁ ਗਵਾਂ ਦृਪ੍ਤ ਇਵਰ੍षਭਃ
ਗਜਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਗਵਯਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਵਾਕਸ਼ — ਇਹ ਸਭ ਅੱਗੇ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗਰੂਰ ਵਾਲਾ ਸਾਂ।
ਯਾਤੁ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾ ਵਾਨਰਃ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਪਤਿਃ। ਪਾਲਯਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮृषਭੋ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਭ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤੀਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਰਸ੍ਵੀ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਯਾਤੁ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੋ ਯੁੱਧੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੰਭਾਲੇ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਬਲਮਧ੍ਯੇऽਹਂ ਬਲੌਘਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍। ਅਧਿਰੁਹ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੈਰਾਵਤਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਖੁਦ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ।
ਅਙ੍ਗਦੇਨੈष ਸਂਯਾਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ। ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੇਨ ਭੂਤੇਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚ ਵੇਗਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਾਨਰਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ
ਜਾਂਬਵਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ — ਇਹ ਤਿੰਨ, ਜੋ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਾਨਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ। ਗੁਹਾਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਆਸ਼ੁ ਪੁਪ੍ਲੁਵਿਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡੀ।
ਤਤੋ ਵਾਨਰਰਾਜੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਪੂਜਿਤਃ। ਜਗਾਮ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਸੈਨ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਭਿਸ਼੍ਚਾਯੁਤੈਰਪਿ। ਵਾਰਣਾਭੈਸ਼੍ਚ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯਯੌ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਨ੍ਤੀ ਸਾ ਮਹਤੀ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀ। ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਪਿ ਪਾਲਿਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਦਰ ਫੌਜ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਲਾਸਤ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ।
ਆਪ੍ਲਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਨ੍ਤੋ ਨਿਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਛਲਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮਧੂਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਉਦ੍ਵਹਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਮਧ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕਦੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਦृਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਵਹਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਚ। ਪਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਾਤਯਨ੍ਤ੍ਯਪਰੇ ਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਮਾਣ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਤੇ ਸੁੱਟਦੇ; ਕੁਝ ਡਿੱਗਦੇ, ਹੋਰ ਛਲਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਦੇ।
ਰਾਵਣੋ ਨੋ ਨਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਇਤਿ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਹਰਯੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਾਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ: 'ਰਾਵਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮਾਰਨਾ ਹੈ!'