ਸृਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸਾਹਦੇਵ ਸੀ। ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਦੱਤ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਕੁਤਸਥ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੇष ਪੁਰੀਮਿਮਾਮ੍। ਆਵਸਤ੍ ਪਰਮਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸੁਮਤਿਰ੍ਨਾਮ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਮਤੀ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਸ਼ਾਲਿਕਾ ਨृਪਾਃ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਃ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਇਹਾਦ੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਨਕਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹਾਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਜਨਕ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।
ਸੁਮਤਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸੁਮਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਪੂਜਾਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵਿषਯਂ ਮੁਨੇ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ।
thumb|ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਤ੍ਰ ਪਰਸ੍ਪਰਸਮਾਗਮੇ। ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਸੁਮਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਉਥੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਇਮੌ ਕੁਮਾਰੌ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ। ਗਜਸਿਂਹਗਤੀ ਵੀਰੌ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵृषਭੋਪਮੌ
ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹੋਵੋ—ਇਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਘ ਤੇ ਬਲਦ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ?
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੌ ਖਡ੍ਗਤੂਣਿਧਨੁਰ੍ਧਰੌ। ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ ਰੂਪੇਣ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਯੌਵਨੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਰਗੇ।
ਯਦृਚ੍ਛਯੈਵ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦੇਵਲੋਕਾਦਿਵਾਮਰੌ। ਕਥਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਯਾਦ-ਯਾਦ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ?
ਭੂषਯਨ੍ਤਾਵਿਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਸਦृਸ਼ੌ ਪ੍ਰਮਾਣੇਙ੍ਗਿਤਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਕਾਰ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਪਥਿ। ਵਰਾਯੁਧਧਰੌ ਵੀਰੌ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਕਠਿਨ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹਨ? ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਧਂ ਯਥਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ—ਸਿੱਧਾਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਅਤਿਥੀ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤੌ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਤ੍ਕਾਰਾਰ੍ਹੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਤ੍ਕਾਰਂ ਸੁਮਤੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵੌ। ਉष੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਾਮੇਕਾਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਮਿਥਿਲਾਂ ਤਤਃ
ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਧੀਆ ਮਿਹਮਾਨੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਘਵ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨਕਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਮਿਥਿਲਾਂ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਮਿਥਿਲੋਪਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਃ। ਪੁਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੁੰਨ, ਪਰ ਮਨਮੋਹਣ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਦਮਾਸ਼੍ਰਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਦਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਪੂਰ੍ਵ ਆਸ਼੍ਰਮਃ
ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਥਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵੇਣੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਕ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਰਾਘਵ। ਯਸ੍ਯੈਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਕੋਪਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਸ਼੍ਰਮੋ ਦਿਵ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸੁਰੈਰਪਿ ਸੁਪੂਜਿਤਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਚਾਤ੍ਰ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠਦਹਲ੍ਯਾਸਹਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਵਰ੍षਪੂਗਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਯਸ਼ਃ
ਇਥੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਮੁਨਿਵੇषਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਹਲ੍ਯਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਤਮ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ऋਤੁਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਥਿਨਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੇ। ਸਂਗਮਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਜੋ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੁਨਿਵੇषਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾ ਦੇਵਰਾਜਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾਤਾ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੱਤ ਖੋਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ, ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਾਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਗੌਤਮਾਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਹਲ੍ਯਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਗੌਤਮ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।