ਯੋ ਵੀਰ੍ਯਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨ ਸਮਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਨੂਮਤਃ। ਭृਤ੍ਯਕਾਰ੍ਯਂ ਹਨੁਮਤਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍। ਏਵਂ ਵਿਧਾਯ ਸ੍ਵਬਲਂ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਲਈ ਵੱਡਾ ਭਰਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਪੇ।
ਯੋ ਹਿ ਭृਤ੍ਯੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਕਰ੍ਮਣਿ ਦੁष੍ਕਰੇ। ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਦਨੁਰਾਗੇਣ ਤਮਾਹੁਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਭਰਤੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਭृਤ੍ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਤਮਾਹੁਰ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਨਰਮ੍
ਜੋ ਭਰਤੀ, ਯੋਗਯ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤੇਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਭृਤ੍ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਤਮਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਜੋ ਭਰਤੀ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿਯੋਗੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕृਤਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਹਨੂਮਤਾ। ਨ ਚਾਤ੍ਮਾ ਲਘੁਤਾਂ ਨੀਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੋषਿਤਃ
ਉਹ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਚ ਰਘੁਵਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਤੁ ਮਮ ਦੀਨਸ੍ਯ ਮਨੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਤਿ। ਯਦਿਹਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਾਤੁਰ੍ਨ ਕੁਰ੍ਮਿ ਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏष ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਭੂਤਸ੍ਤੁ ਪਰਿष੍ਵਙ੍ਗੋ ਹਨੂਮਤਃ। ਮਯਾ ਕਾਲਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਇਹ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਇਜ਼ਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਹृष੍ਟਾਙ੍ਗੋ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਹਰੀਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਸੁਕृਤਂ ਤਾਵਤ੍ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣਮ੍। ਸਾਗਰਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਨष੍ਟਂ ਮਨੋ ਮਮ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਚੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਨਾਮ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁष੍ਪਾਰਸ੍ਯ ਮਹਾਮ੍ਭਸਃ। ਹਰਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਬੜਾ ਤੇ ਔਖਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਇਸ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬਾਂਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਣਗੇ?
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇष ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਗਦਿਤੋ ਮਮ। ਸਮੁਦ੍ਰਪਾਰਗਮਨੇ ਹਰੀਣਾਂ ਕਿਮਿਵੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਉਪਾਅ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਪਰਿਦ੍ਯੂਨਂ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਦੁਖ ਨਾਲ ਢੁੱਕ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸਂਤਾਪਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਵੁਪਲਬ੍ਧਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੇ ਚ ਨਿਲਯੇ ਰਿਪੋਃ
ਰਾਘਵ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲ ਗਈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਮਤਿਮਾਨ੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਣ੍ਡਿਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਰਾਘਵ। ਤ੍ਯਜੇਮਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕृਤਾਤ੍ਮੇਵਾਰ੍ਥਦੂषਿਣੀਮ੍
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ; ਇਹ ਆਮ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਨਕ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮਾਰੋਹਯਿष੍ਯਾਮੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਸ਼੍ਚ ਤੇ ਰਿਪੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛ ਹਨ, ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਲੰਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਵ੍ਯਵਸੀਦਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਾਸ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਮਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੋ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਪਿ ਪਾਵਕਮ੍। ਏषਾਂ ਹਰ੍षੇਣ ਜਾਨਾਮਿ ਤਰ੍ਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦृਢੋ ਮਮ
ਇਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੱਕੀ ਯਕੀਨ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸਮਾਨੇष੍ਯੇ ਸੀਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਰਿਪੁਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸੇਤੁਰਤ੍ਰ ਯਥਾ ਬਦ੍ਧ੍ਯੇਦ੍ ਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਰਾਘਵ
ਇਥੇ ਪُل ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖ ਸਕੀਏ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਦਮ ਚੁੱਕ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਹਿ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਹਤਂ ਚ ਰਾਵਣਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਵਧਾਰਯ
ਜਦ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਂ ਘੋਰੇ ਚ ਵਰੁਣਾਲਯੇ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਨ ਮਰ੍ਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪُل ਬਣਾਏ ਬਿਨਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਯਾਵਲ੍ਲਙ੍ਕਾਸਮੀਪਤਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਤੀਰ੍ਣਂ ਚ ਮੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੁਪਧਾਰਯ। ਇਮੇ ਹਿ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾ ਹਰਯਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਤੱਕ ਪُل ਬਣ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੀਰ ਬਾਂਦਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹਣ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਦਲਂ ਵਿਕ੍ਲਵਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਹਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਪਕਰ੍षਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਡੋਲਦੀ ਸੋਚ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਕਸਦ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਮਵਲਮ੍ਬ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਦਲਂਕਰਣਾਯੈਵ ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਤਾ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤਿष੍ਠ ਤੇਜਸਾ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਹਿ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਿਨष੍ਟੇ ਵਾ ਪ੍ਰਣष੍ਟੇ ਵਾ ਸ਼ੋਕਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਇਕੱਠਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਬੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਦ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮਕਸਦ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ। ਮਦ੍ਵਿਧੈਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਰਿਂ ਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।