ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਜਨਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਸਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਣ੍ਯੁਦ੍ਗ੍ਰਥਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਦਦੌ ਮਹ੍ਯਂ ਮਣਿਮੇਤਂ ਮਹਾਬਲ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮਣਿਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਵ ਹੇਤੋ ਰਘੁਪ੍ਰਿਯ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚੋਂ ਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਾਮਹਮਾਗਮਨੇ ਤ੍ਵਰੇ। ਗਮਨੇ ਚ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀ ਤੁਰਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ—
ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਚ ਹਿ ਮਾਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ
ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵਧੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁੰਝ ਗਈ ਸੀ।
ਮਮੋਤ੍ਪਤਨਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ੋਕਵੇਗਸਮਾਹਤਾ। ਮਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਸਭਾਗ੍ਯੋऽਸਿ ਮਹਾਕਪੇ
ਮੇਰੇ ਉੱਡਣ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰੀਤ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ।'
ਯਦ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਰਾਮਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦੇਵਰਂ ਮੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
'ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ, ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਸੀਤਯਾਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਤਥਾ। ਪृष੍ਠਮਾਰੋਹ ਮੇ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਨਿ
ਸੀਤਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਦੇਵੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ!'
ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਘਵ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ—ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।'
ਸਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਂ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਕਪੇ। ਯਤ੍ਤੇ ਪृष੍ਠਂ ਸਿषੇਵੇऽਹਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਾ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ
ਫਿਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।'
ਪੁਰਾ ਚ ਯਦਹਂ ਵੀਰ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਲੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਾ
'ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਰ, ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤੌ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਾ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਭੂਯਃ ਸਂਦੇष੍ਟੁਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
'ਤੂੰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਸਿਂਹਸਂਕਾਸ਼ੌ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਯਾ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਸਂਰੋਧਾਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੀਂ ਕਿ ਰਾਘਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖ ਤੇ ਕੈਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਮ ਸ਼ੋਕਵੇਗਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰੇਭਿਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਚ। ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਗਤਃ ਸਮੀਪਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤੇऽਧ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰ
ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਦੁਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲ ਰਹੀ ਤਨਕੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੀਂ; ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਤਤ੍ ਤਵਾਰ੍ਯਾ ਨृਪ ਸਂਯਤਾ ਸਾ ਸੀਤਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿषਾਦਪੂਰ੍ਵਮ੍। ਏਤਚ੍ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਦਿਤਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਸੀਤਾਂ ਕੁਸ਼ਲਾਂ ਸਮਗ੍ਰਾਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਚੀ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਕਿ ਸੀਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਠ੍ਹਠ੍ਹਠ੍ਹ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥਾਹਮੁਤ੍ਤਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪੁਨਰੁਕ੍ਤਃ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍। ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦਨੁਮਾਨ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲੋਂ ਦੁਬਾਰਾ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਚ੍ਯੋ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਯਥਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦੱਸੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇ।
ਯਦਿ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵੀਰ ਵਸੈਕਾਹਮਰਿਂਦਮ। ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਂਵृਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਵਿਰ, ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਜਾ; ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਮਮ ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਵਿਪਾਕਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਸੀਬ ਰਹਿਤ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਨੇੜਾ, ਵਾਨਰ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰਾਹਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰਾਗਮਨਾਯ ਵੈ। ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਪਿ ਸਂਦੇਹੋ ਮਮ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ, ਸ਼ੂਰ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜਃ ਸ਼ੋਕੋ ਭੂਯੋ ਮਾਂ ਪਰਿਤਾਪਯੇਤ੍। ਦੁਖਾਦ੍ ਦੁਃਖਪਰਾਭੂਤਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਾਂ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਰ ਚੁਕੀ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ।
ਅਯਂ ਚ ਵੀਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤਿष੍ਠਤੀਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ। ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਹਾਯੇषੁ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਤੇ, ਵਿਰ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਦੁष੍ਪਾਰਂ ਤਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਤਾਨਿ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਤੌ ਵਾ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜਾਂ ਉਹ ਦੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਲਙ੍ਘਨੇ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਵਾਯੋਰ੍ਵਾ ਤਵ ਚਾਨਘ
ਤਿੰਨ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੇਵਲ ਗਰੁੜ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਤੂੰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਯੋਗੇ ਵੀਰੈਵਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮੇ। ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸਮਾਧਾਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਰ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਕੰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਕਾਮਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਵੈਕਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਸਾਧਨੇ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨ ਯਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤੇ ਬਲੋਦਯਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਧਤ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਬਲੈਃ ਸਮਗ੍ਰੈਰ੍ਯਦਿ ਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਹਵੇ। ਵਿਜਯੀ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਰਾਮੋ ਨਯੇਤ੍ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਥਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਨਾਦੁਪਧਿਨਾ ਹृਤਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਤਦ੍ਭਯਾਦੇਵ ਤਥਾ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਉਸ ਸ਼ੂਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਛਲ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬਲੈਸ੍ਤੁ ਸਂਕੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਮਾਂ ਨਯੇਦ੍ ਯਦਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵਿਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ।