ਤਵ ਰਾਮ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਸਿਤੁਮ੍। ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਵਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਜੇ, ਵਿਰਲੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਹਿਜਕ ਹੈ—
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਯੁਧਿ ਰਾਵਣਃ। ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਦੇਸ਼ਮਾਜ੍ਞਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾ ਪਰਂਤਪਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਈ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਸ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਰਵਰੋ ਨ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸੌ
ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ? ਉਹ ਦੋ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਮਮੈਵ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਦਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਮਰ੍ਥੌ ਸਹਿਤੌ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਪਰਂਤਪੌ। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਸਾਧੁਭਾषਿਤਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦੇ, ਜਦ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਤੇ ਸਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ?
ਪੁਨਰਪ੍ਯਹਮਾਰ੍ਯਾਂ ਤਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਮ੍। ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਵਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਮੇ ਦੁਃਖਾਭਿਭੂਤੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਕਥਂਚਿਦ੍ ਭਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਕਾਲਃ ਪਰਿਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੋਗ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਦੁਃਖਾਨਾਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਤਾਵੁਭੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਪਰਂਤਪੌ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੁੰਦਰੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖੇਗੀ। ਉਹ ਦੋ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ—
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮਰੇ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਣਗੇ; ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਨਯਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਤ੍ ਤੁ ਰਾਮੋ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦਭਿਜ੍ਞਾਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ, ਨਿਰਪਾਪ ਮਹਿਲਾ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਜਨਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਸਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਣ੍ਯੁਦ੍ਗ੍ਰਥਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਦਦੌ ਮਹ੍ਯਂ ਮਣਿਮੇਤਂ ਮਹਾਬਲ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮਣਿਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਵ ਹੇਤੋ ਰਘੁਪ੍ਰਿਯ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚੋਂ ਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਾਮਹਮਾਗਮਨੇ ਤ੍ਵਰੇ। ਗਮਨੇ ਚ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀ ਤੁਰਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ—
ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਚ ਹਿ ਮਾਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ
ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵਧੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁੰਝ ਗਈ ਸੀ।
ਮਮੋਤ੍ਪਤਨਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ੋਕਵੇਗਸਮਾਹਤਾ। ਮਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਸਭਾਗ੍ਯੋऽਸਿ ਮਹਾਕਪੇ
ਮੇਰੇ ਉੱਡਣ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰੀਤ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ।'
ਯਦ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਰਾਮਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦੇਵਰਂ ਮੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
'ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ, ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਸੀਤਯਾਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਤਥਾ। ਪृष੍ਠਮਾਰੋਹ ਮੇ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਨਿ
ਸੀਤਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਦੇਵੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ!'
ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਘਵ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ—ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।'
ਸਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਂ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਕਪੇ। ਯਤ੍ਤੇ ਪृष੍ਠਂ ਸਿषੇਵੇऽਹਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਾ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ
ਫਿਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।'
ਪੁਰਾ ਚ ਯਦਹਂ ਵੀਰ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਲੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਾ
'ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਰ, ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤੌ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਾ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਭੂਯਃ ਸਂਦੇष੍ਟੁਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
'ਤੂੰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਸਿਂਹਸਂਕਾਸ਼ੌ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਯਾ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਾਮ੍ਬੁਸਂਰੋਧਾਤ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੀਂ ਕਿ ਰਾਘਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖ ਤੇ ਕੈਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਮ ਸ਼ੋਕਵੇਗਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰੇਭਿਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸਨਂ ਚ। ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਗਤਃ ਸਮੀਪਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤੇऽਧ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰ
ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਦੁਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲ ਰਹੀ ਤਨਕੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੀਂ; ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਤਤ੍ ਤਵਾਰ੍ਯਾ ਨृਪ ਸਂਯਤਾ ਸਾ ਸੀਤਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿषਾਦਪੂਰ੍ਵਮ੍। ਏਤਚ੍ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਦਿਤਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਸੀਤਾਂ ਕੁਸ਼ਲਾਂ ਸਮਗ੍ਰਾਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਚੀ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਕਿ ਸੀਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਠ੍ਹਠ੍ਹਠ੍ਹ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥਾਹਮੁਤ੍ਤਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪੁਨਰੁਕ੍ਤਃ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍। ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦਨੁਮਾਨ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲੋਂ ਦੁਬਾਰਾ, ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਚ੍ਯੋ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਯਥਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਹਵੇ
ਤੂੰ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦੱਸੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇ।
ਯਦਿ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵੀਰ ਵਸੈਕਾਹਮਰਿਂਦਮ। ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਂਵृਤੇ ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਵਿਰ, ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਜਾ; ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਮਮ ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ ਤਵ ਵਾਨਰ। ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਵਿਪਾਕਸ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਸੀਬ ਰਹਿਤ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਨੇੜਾ, ਵਾਨਰ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰਾਹਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।