ਸੁਤਃ ਕਿਲ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯਸਃ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ। ਧਰਾਨ੍ਤਰਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਵਨਸ੍ਯ ਗਤੌ ਸਮਃ
ਉਹ ਕਾਂ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੋਪਸਂਵਰ੍ਤਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਵਾਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਧਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੂੰ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕਠੋਰ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਦਰ੍ਭਸਂਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਗृਹ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਯੋਜਯਃ। ਸ ਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਜ੍ਵਾਲਾਭਿਮੁਖਂ ਖਗਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪੰਛੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖੀ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਰ੍ਭਂ ਤਂ ਵਾਯਸਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਯਸਂ ਦੀਪ੍ਤਃ ਸ ਦਰ੍ਭੋऽਨੁਜਗਾਮ ਹ
ਤੂੰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟੀ; ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੀ ਪੱਤੀ ਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਭੀਤੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸਃ। ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਉਸ ਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਂਦਮ। ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਧਾਰ੍ਹਮਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕृਪਯਾ ਪਰਿਪਾਲਯਃ। ਮੋਘਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਮਿਤ੍ਯੇਵ ਰਾਘਵ
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਰਾਘਵ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਛੱਡਿਆ ਅਸਤਰ ਮੁਕਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਕਸ੍ਯ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਰਾਮ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਉਸ ਕਾਂ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਉਹ, ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਕਾਕਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਞ੍ਛੀਲਵਾਨਪਿ
ਫਿਰ, ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਚਰਿਤਰਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—
ਕਿਮਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਨ ਯੋਜਯਸਿ ਰਾਘਵ। ਨ ਦਾਨਵਾ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨਾਸੁਰਾ ਨ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਅਸਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ? ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—
ਤਵ ਰਾਮ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਸਿਤੁਮ੍। ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਵਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਜੇ, ਵਿਰਲੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਹਿਜਕ ਹੈ—
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਯੁਧਿ ਰਾਵਣਃ। ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਦੇਸ਼ਮਾਜ੍ਞਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾ ਪਰਂਤਪਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਈ ਹੋਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਸ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਰਵਰੋ ਨ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸੌ
ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ? ਉਹ ਦੋ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਮਮੈਵ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਦਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਮਰ੍ਥੌ ਸਹਿਤੌ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਪਰਂਤਪੌ। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਸਾਧੁਭਾषਿਤਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦੇ, ਜਦ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਤੇ ਸਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ?
ਪੁਨਰਪ੍ਯਹਮਾਰ੍ਯਾਂ ਤਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਮ੍। ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਵਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਮੇ ਦੁਃਖਾਭਿਭੂਤੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਕਥਂਚਿਦ੍ ਭਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਕਾਲਃ ਪਰਿਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੋਗ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਦੁਃਖਾਨਾਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਤਾਵੁਭੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਪਰਂਤਪੌ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੁੰਦਰੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖੇਗੀ। ਉਹ ਦੋ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ—
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮਰੇ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰਾਵਣਂ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਣਗੇ; ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਰਾਘਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਨਯਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਤ੍ ਤੁ ਰਾਮੋ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦਭਿਜ੍ਞਾਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ, ਨਿਰਪਾਪ ਮਹਿਲਾ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਜਨਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ। ਸਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਣ੍ਯੁਦ੍ਗ੍ਰਥਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਚੋਟੀ ਖੋਲ੍ਹੀ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਦਦੌ ਮਹ੍ਯਂ ਮਣਿਮੇਤਂ ਮਹਾਬਲ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮਣਿਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਵ ਹੇਤੋ ਰਘੁਪ੍ਰਿਯ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚੋਂ ਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਾਮਹਮਾਗਮਨੇ ਤ੍ਵਰੇ। ਗਮਨੇ ਚ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀ ਤੁਰਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ—
ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਚ ਹਿ ਮਾਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ
ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਵਧੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁੰਝ ਗਈ ਸੀ।
ਮਮੋਤ੍ਪਤਨਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ੋਕਵੇਗਸਮਾਹਤਾ। ਮਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਸਭਾਗ੍ਯੋऽਸਿ ਮਹਾਕਪੇ
ਮੇਰੇ ਉੱਡਣ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰੀਤ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ।'
ਯਦ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਰਾਮਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦੇਵਰਂ ਮੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
'ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ, ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਸੀਤਯਾਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਤਥਾ। ਪृष੍ਠਮਾਰੋਹ ਮੇ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਨਿ
ਸੀਤਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਦੇਵੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ!'
ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਘਵ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ—ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।'
ਸਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਂ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਨੈष ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਕਪੇ। ਯਤ੍ਤੇ ਪृष੍ਠਂ ਸਿषੇਵੇऽਹਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਾ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ
ਫਿਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।'
ਪੁਰਾ ਚ ਯਦਹਂ ਵੀਰ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਲੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਾ
'ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਰ, ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ?'