ਜੀਵਿਤਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਾਸਾਨ੍ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ
'ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰੱਖਾਂਗੀ; ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੀ।'
ਇਤਿ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੀਤਾ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ। ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਮृਗੀਵੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ, ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਗਈ।
ਏਤਦੇਵ ਮਯਾऽऽਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਘਵ ਯਦ੍ ਯਥਾ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਾਗਰਜਲੇ ਸਂਤਾਰਃ ਪ੍ਰਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤੌ ਜਾਤਾਸ਼੍ਵਾਸੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਰਾਘਵਾਯ ਪ੍ਰਦਾਯ। ਦੇਵ੍ਯਾ ਚਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਚਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਸ ਪਾ ਗਏ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਕੇ ਸੁਣਾਈਆਂ।
thumb|षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਨੁਮਤਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਂ ਮਣਿਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜੋ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਥੈਵ ਧੇਨੁਃ ਸ੍ਰਵਤਿ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸਲਾ। ਤਥਾ ਮਮਾਪਿ ਹृਦਯਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਆਇਆ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਿਦਂ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇਣ ਮੇ। ਵਧੂਕਾਲੇ ਯਥਾ ਬਦ੍ਧਮਧਿਕਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਇਹ ਮਣੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਗਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਜਲਸਮ੍ਭੂਤੋ ਮਣਿਃ ਪ੍ਰਵਰਪੂਜਿਤਃ। ਯਜ੍ਞੇ ਪਰਮਤੁष੍ਟੇਨ ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਇਹ ਮਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਾਰਥ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਥਾ ਤਾਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਵਗਤਃ ਸੌਮ੍ਯ ਵੈਦੇਹਸ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿਭੋਃ
ਇਸ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਦੇਹ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮੇ ਮਣਿਃ। ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਤਾਮਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਇਹ ਮਣੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਅੱਜ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕਿਮਾਹ ਸੀਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੌਮ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪਰਾਸੁਮਿਵ ਤੋਯੇਨ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਵਾਕ੍ਯਵਾਰਿਣਾ
ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੱਸ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਤਲਵਾਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
ਇਤਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਦੁਃਖਤਰਂ ਯਦਿਮਂ ਵਾਰਿਸਮ੍ਭਵਮ੍। ਮਣਿਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵੈਦੇਹੀਮਾਗਤਾਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮਣੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਪਰ ਵੈਦੇਹੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਚਿਰਂ ਜੀਵਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਯਦਿ ਮਾਸਂ ਧਰਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੀਰ ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਵਿਨਾ ਤਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਜੇ ਵੈਦੇਹੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਹਿ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਬਾ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ।
ਨਯ ਮਾਮਪਿ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਨ ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਲਭ੍ਯ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਚਲੋ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਥਂ ਸਾ ਮਮ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਭੀਰੁਭੀਰੁਃ ਸਤੀ ਤਦਾ। ਭਯਾਵਹਾਨਾਂ ਘੋਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਡਰਪੋਕ ਪਤਨੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸ਼ਾਰਦਸ੍ਤਿਮਿਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨੂਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੈਃ। ਆਵृਤੋ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਵਿਰਾਜਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦਰਾ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕਿਮਾਹ ਸੀਤਾ ਹਨੁਮਂਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ। ਏਤੇਨ ਖਲੁ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਭੇषਜੇਨਾਤੁਰੋ ਯਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ? ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗੀ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਰਾ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਕਿਮਾਹ ਮਮ ਭਾਮਿਨੀ। ਮਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਹਨੁਮਨ੍ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ। ਦੁਃਖਾਦ੍ ਦੁਃਖਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਥਂ ਜੀਵਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਮੇਰੀ ਚਮਕਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ, ਹਨੂਮਾਨ? ਦੱਸੋ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਰਹੀ ਹੈ?
thumb|ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸੀਤਾਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਰਾਘਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਇਦਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਦੇਵੀ ਜਾਨਕੀ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਿਤਰਕੂਟ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਾਨਕੀ ਪੂਰ੍ਵਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਵਾਯਸਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਿਦਦਾਰ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਗੀ। ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਕਾਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਵਿਚ ਜਖਮ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਚ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ੍ਯਙ੍ਕੇ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਕਿਲ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਨਯਤਿ ਵ੍ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਿਦਦਾਰ ਭृਸ਼ਂ ਕਿਲ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬੋਧਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਖਮ ਕਰ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੱਥੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗ ਗਿਆ।
ਵਾਯਸੇਨ ਚ ਤੇਨੈਵਂ ਸਤਤਂ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਯਾ। ਬੋਧਿਤਃ ਕਿਲ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪਰਂਤਪ
ਉਹ ਕਾਂ, ਜੋ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਾਗਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਾਰਿਤਾਂ ਚ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਆਸ਼ੀਵਿष ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮੂਚਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਨ ਵਿਚ ਜਖਮੀ ਦੇਖਿਆ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨਖਾਗ੍ਰੈਃ ਕੇਨ ਤੇ ਭੀਰੁ ਦਾਰਿਤਂ ਵੈ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਮ੍। ਕਃ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸਰੋषੇਣ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭੋਗਿਨਾ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਵਿਚ ਜਖਮ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਹਸਾ ਵਾਯਸਂ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਥਾਃ। ਨਖੈਃ ਸਰੁਧਿਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਾਮੇਵਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੱਥੜੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।