ਅਧਃਸ਼ਯ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਹਿਮਾਗਮੇ। ਰਾਵਣਾਦ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥਾ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੀਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਕਥਂਚਿਤ੍ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਤ੍ਵਨ੍ਮਨਾ ਮਾਰ੍ਗਿਤਾ ਮਯਾ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਵਿਖ੍ਯਾਤਿਂ ਸ਼ਨੈਃ ਕੀਰ੍ਤਯਤਾਨਘ
ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਸਾ ਮਯਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਥਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਸਖ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਮੁਪਾਗਤਾ। ਨਿਯਤਃ ਸਮੁਦਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਤ੍ਵਯਿ
ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਦृष੍ਟਾ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਉਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵਾਯਸਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਘਵ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਿਤਰਕੂਟ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਾਗ ਬਾਰੇ ਵਾਪਰੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਰਾਘਵ।
ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਃ ਪੁਨਰਪ੍ਯੇष ਰਾਮੋ ਵਾਯੁਸੁਤ ਤ੍ਵਯਾ। ਅਖਿਲੇਨ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਮਿਤਿ ਮਾਮਾਹ ਜਾਨਕੀ
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਉਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ।'
ਅਯਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਸੁਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਬ੍ਰੁਵਤਾ ਵਚਨਾਨ੍ਯੇਵਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯੋਪਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਚੀਜ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਹੈ;' ਇਹ ਗੱਲ ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਗਈ।
ਏष ਚੂਡਾਮਣਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਤੇ ਯਤ੍ਨਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਮਨਃਸ਼ਿਲਾਯਾਸ੍ਤਿਲਕਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਮਰਸ੍ਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ।'
ਏष ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਤੇ ਵਾਰਿਸਮ੍ਭਵਃ। ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮੋਦਿष੍ਯੇ ਵ੍ਯਸਨੇ ਤ੍ਵਾਮਿਵਾਨਘ
ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗੀ।
ਜੀਵਿਤਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਸਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਾਸਾਨ੍ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ
'ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰੱਖਾਂਗੀ; ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੀ।'
ਇਤਿ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੀਤਾ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ। ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਮृਗੀਵੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ, ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਰਗੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਗਈ।
ਏਤਦੇਵ ਮਯਾऽऽਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਘਵ ਯਦ੍ ਯਥਾ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਾਗਰਜਲੇ ਸਂਤਾਰਃ ਪ੍ਰਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤੌ ਜਾਤਾਸ਼੍ਵਾਸੌ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਾਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਰਾਘਵਾਯ ਪ੍ਰਦਾਯ। ਦੇਵ੍ਯਾ ਚਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਦ੍ ਵਾਚਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ
ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਸ ਪਾ ਗਏ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਕੇ ਸੁਣਾਈਆਂ।
thumb|षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਨੁਮਤਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਂ ਮਣਿਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜੋ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਥੈਵ ਧੇਨੁਃ ਸ੍ਰਵਤਿ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸਲਾ। ਤਥਾ ਮਮਾਪਿ ਹृਦਯਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਆਇਆ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਿਦਂ ਦਤ੍ਤਂ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇਣ ਮੇ। ਵਧੂਕਾਲੇ ਯਥਾ ਬਦ੍ਧਮਧਿਕਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਇਹ ਮਣੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਗਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਜਲਸਮ੍ਭੂਤੋ ਮਣਿਃ ਪ੍ਰਵਰਪੂਜਿਤਃ। ਯਜ੍ਞੇ ਪਰਮਤੁष੍ਟੇਨ ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਇਹ ਮਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਾਰਥ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਥਾ ਤਾਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਵਗਤਃ ਸੌਮ੍ਯ ਵੈਦੇਹਸ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿਭੋਃ
ਇਸ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਦੇਹ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸ਼ੋਭਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮੇ ਮਣਿਃ। ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਤਾਮਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਇਹ ਮਣੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਅੱਜ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕਿਮਾਹ ਸੀਤਾ ਵੈਦੇਹੀ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੌਮ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪਰਾਸੁਮਿਵ ਤੋਯੇਨ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਵਾਕ੍ਯਵਾਰਿਣਾ
ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੱਸ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਤਲਵਾਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
ਇਤਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਦੁਃਖਤਰਂ ਯਦਿਮਂ ਵਾਰਿਸਮ੍ਭਵਮ੍। ਮਣਿਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵੈਦੇਹੀਮਾਗਤਾਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮਣੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਪਰ ਵੈਦੇਹੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਚਿਰਂ ਜੀਵਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਯਦਿ ਮਾਸਂ ਧਰਿष੍ਯਤਿ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੀਰ ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਵਿਨਾ ਤਾਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਜੇ ਵੈਦੇਹੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਹਿ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਬਾ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਪਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ।
ਨਯ ਮਾਮਪਿ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਨ ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਲਭ੍ਯ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਚਲੋ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਥਂ ਸਾ ਮਮ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਭੀਰੁਭੀਰੁਃ ਸਤੀ ਤਦਾ। ਭਯਾਵਹਾਨਾਂ ਘੋਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਡਰਪੋਕ ਪਤਨੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸ਼ਾਰਦਸ੍ਤਿਮਿਰੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨੂਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੈਃ। ਆਵृਤੋ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਵਿਰਾਜਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦਰਾ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕਿਮਾਹ ਸੀਤਾ ਹਨੁਮਂਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ। ਏਤੇਨ ਖਲੁ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਭੇषਜੇਨਾਤੁਰੋ ਯਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ? ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗੀ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਰਾ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਕਿਮਾਹ ਮਮ ਭਾਮਿਨੀ। ਮਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਹਨੁਮਨ੍ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ। ਦੁਃਖਾਦ੍ ਦੁਃਖਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਥਂ ਜੀਵਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਮੇਰੀ ਚਮਕਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ, ਹਨੂਮਾਨ? ਦੱਸੋ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਰਹੀ ਹੈ?