ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਸ ਯਤ੍ਰ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸਰਦਾਰ ਸਗਰੀਵ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨੁਕ੍ਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਦਾਤ੍ ਪਦਮ੍। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਨ੍ਤੁਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਤੁ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਮਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਚੰਗਾ, ਚਲੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਮਨੂਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਨਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਇਵੋਪਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡ ਪਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍। ਤੇऽਮ੍ਬਰਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਪਏ।
ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਘਨਾ ਵਾਤੇਰਿਤਾ ਯਥਾ। ਅਙ੍ਗਦੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਗਰੀਵ—
ਉਵਾਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
—ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਗਨ੍ਤੁਮਿਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੈਰਤੀਤਸਮਯੈਰਿਹ। ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਚ੍ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨ
'ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।'
ਨ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਕृਤ੍ਯੇ ਹਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ। ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਲਵਤਾਮਙ੍ਗਦੋ ਵਰਃ
'ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਦ, ਕੰਮ ਨਾਕਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਕृਤਕृਤ੍ਯਾਨਾਮੀਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕ੍ਰਮਃ। ਭਵੇਤ੍ ਤੁ ਦੀਨਵਦਨੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਪ੍ਲੁਤਮਾਨਸਃ
'ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਝ ਆਉਂਦੇ—ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ, ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ।'
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਚੈਤਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਕੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਨ ਮੇ ਮਧੁਵਨਂ ਹਨ੍ਯਾਦਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਇਹ ਮਧੁਵਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਬਿਨਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਰਜਾ ਰਾਮ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਹਨੂਮਤਾ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਸੁਚੱਜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ! ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਨਹ੍ਯਨ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਣੋ ਹੇਤੁਃ ਸਾਧਨੇऽਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਃ। ਹਨੂਮਤੀਹ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਮਤਿਸ਼੍ਚ ਮਤਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਨੇਤਾ ਸ੍ਯਾਦਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਅੰਗਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਅਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤਾ ਨ ਤਤ੍ਰ ਗਤਿਰਨ੍ਯਥਾ। ਮਾ ਭੂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ
ਜਿੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਅਗਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਦਿਲੇਰੀ ਵਾਲੇ।
ਯਦਾ ਹਿ ਦਰ੍ਪਿਤੋਦਗ੍ਰਾਃ ਸਂਗਤਾਃ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਨੈषਾਮਕृਤਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮੀਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਮਾਣ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਨਭਙ੍ਗੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਮਧੂਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ। ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਸਨ੍ਨਮਮ੍ਬਰੇ
ਵਨ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਤੇ ਮਧੁ ਖਾਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਹਨੂਮਤ੍ਕਰ੍ਮਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਨਦਤਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਾਮ੍। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਮੁਪਯਾਤਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਥਯਤਾਮਿਵ
ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਾਦਂ ਤਂ ਕਪੀਨਾਂ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਆਯਤਾਞ੍ਚਿਤਲਾਙ੍ਗੂਲਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਲੰਮੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿੜਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਹਰਯੋ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇऽਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਹਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਤਃ। ਨਿਯਤਾਮਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਰਾਘਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀਤਿ ਹਨੁਮਦ੍ਵਦਨਾਦਮृਤੋਪਮਮ੍। ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਰਾਮੋ ਹਰ੍षਮਾਪ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ' ਵਰਗਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜੇ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਂ ਬਹੁਮਾਨਾਦਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯੋਪੇਤੋ ਰਾਘਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਮਹਤਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਤੇ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪੈਂਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਂ ਸ਼ੈਲਂ ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਕਾਨਨਮ੍। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਏ, ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਰਾਜਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮਥ ਸੀਤਾਯਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਯੁਵਰਾਜ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰੋਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਜਨਮ੍। ਰਾਮੇ ਸਮਨੁਰਾਗਂ ਚ ਯਥਾ ਚ ਨਿਯਮਃ ਕृਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਊਣੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰਯੋ ਰਾਮਸਂਨਿਧੌ। ਵੈਦੇਹੀਮਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਤੂਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵੈਦੇਹੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।