ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਨ ਤੁ ਰੁष੍ਟੋऽਸੌ ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਾਂ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇषਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਙ੍ਗਦਃ
ਦਧਿਮੁਖ ਦੀ ਨਰਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੇਜੋ।'
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਨ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਯਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮੇਣ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ।'
ਅਯਂ ਚ ਹਰ੍षਾਦਾਖ੍ਯਾਤਿ ਤੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਨੇਹ ਨਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕृਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੋ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਕਿਂ ਸ਼ੇषਂ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਧੁ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਗਰੀਵ ਜਿੱਥੇ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਥਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਵਾਨਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਜੋ ਕਹਿਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ।
ਨਾਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮੀਸ਼ੋऽਹਂ ਯੁਵਰਾਜੋऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ। ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣੋ ਯੂਯਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰੁਵਤਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਦਸ੍ਯੈਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮੂਚੁਰ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਅੰਗਦ ਦੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਏਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੰਝ ਕੌਣ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਖਰ, ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।'
ਤਵ ਚੇਦਂ ਸੁਸਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਸਨ੍ਨਤਿਰ੍ਹਿ ਤਵਾਖ੍ਯਾਤਿ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਛੁਭਯੋਗ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਸ ਯਤ੍ਰ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸਰਦਾਰ ਸਗਰੀਵ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨੁਕ੍ਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਦਾਤ੍ ਪਦਮ੍। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਨ੍ਤੁਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਤੁ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਮਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਚੰਗਾ, ਚਲੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਮਨੂਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਨਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਇਵੋਪਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡ ਪਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍। ਤੇऽਮ੍ਬਰਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਪਏ।
ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਘਨਾ ਵਾਤੇਰਿਤਾ ਯਥਾ। ਅਙ੍ਗਦੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਗਰੀਵ—
ਉਵਾਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
—ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਗਨ੍ਤੁਮਿਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੈਰਤੀਤਸਮਯੈਰਿਹ। ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਚ੍ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨ
'ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।'
ਨ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਕृਤ੍ਯੇ ਹਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ। ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਲਵਤਾਮਙ੍ਗਦੋ ਵਰਃ
'ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਦ, ਕੰਮ ਨਾਕਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਕृਤਕृਤ੍ਯਾਨਾਮੀਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕ੍ਰਮਃ। ਭਵੇਤ੍ ਤੁ ਦੀਨਵਦਨੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਪ੍ਲੁਤਮਾਨਸਃ
'ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਝ ਆਉਂਦੇ—ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ, ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ।'
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਚੈਤਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਕੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਨ ਮੇ ਮਧੁਵਨਂ ਹਨ੍ਯਾਦਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਇਹ ਮਧੁਵਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਬਿਨਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਰਜਾ ਰਾਮ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਹਨੂਮਤਾ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਸੁਚੱਜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ! ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਨਹ੍ਯਨ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਣੋ ਹੇਤੁਃ ਸਾਧਨੇऽਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਃ। ਹਨੂਮਤੀਹ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਮਤਿਸ਼੍ਚ ਮਤਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਨੇਤਾ ਸ੍ਯਾਦਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਅੰਗਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਅਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤਾ ਨ ਤਤ੍ਰ ਗਤਿਰਨ੍ਯਥਾ। ਮਾ ਭੂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ
ਜਿੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਅਗਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਦਿਲੇਰੀ ਵਾਲੇ।
ਯਦਾ ਹਿ ਦਰ੍ਪਿਤੋਦਗ੍ਰਾਃ ਸਂਗਤਾਃ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਨੈषਾਮਕृਤਕਾਰ੍ਯਾਣਾਮੀਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਮਾਣ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਨਭਙ੍ਗੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਮਧੂਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ। ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਸਨ੍ਨਮਮ੍ਬਰੇ
ਵਨ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਤੇ ਮਧੁ ਖਾਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਹਨੂਮਤ੍ਕਰ੍ਮਦृਪ੍ਤਾਨਾਂ ਨਦਤਾਂ ਕਾਨਨੌਕਸਾਮ੍। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਮੁਪਯਾਤਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਥਯਤਾਮਿਵ
ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਾਦਂ ਤਂ ਕਪੀਨਾਂ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਆਯਤਾਞ੍ਚਿਤਲਾਙ੍ਗੂਲਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਲੰਮੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿੜਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਹਰਯੋ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।