ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹृष੍ਟੋ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕਪਿਃ। ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਧਿਮੁਖ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਘਵੌ ਚ ਮਹਾਬਲੌ। ਵਾਨਰੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਦਿਵਮੇਵੋਤ੍ਪਪਾਤ ਹ
ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਦੋਨੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਘਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਯਥੈਵਾਗਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤਃ। ਨਿਪਤ੍ਯ ਗਗਨਾਦ੍ ਭੂਮੌ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ; ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਧੁਵਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਵਿਮਦਾਨੁਦ੍ਧਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮੇਹਮਾਨਾਨ੍ ਮਧੂਦਕਮ੍
ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਹਿਦ-ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਤਾਨੁਪਾਗਮਦ੍ ਵੀਰੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਰਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਿਦਂ ਹृष੍ਟਵਦਙ੍ਗਦਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਸੌਮ੍ਯ ਰੋषੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਦੇਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਣਮ੍। ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਭਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਿਤਾਃ
ਮਿਤਰ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦੂਰਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਕਂ ਮਧੁ। ਯੁਵਰਾਜਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲ
ਤੂੰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ—ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਦ ਖਾ; ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਗ ਦਾ ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤੋ ਰੋषਸ੍ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਯਥੈਵ ਹਿ ਪਿਤਾ ਤੇऽਭੂਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਰਿਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਉਹ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਵਾਨਘ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਾਚਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਇਹੋਪਯਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਤੇषਾਂ ਵਨਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹੈਭਿਰ੍ਵਨਚਾਰਿਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਨ ਤੁ ਰੁष੍ਟੋऽਸੌ ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਾਂ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇषਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਙ੍ਗਦਃ
ਦਧਿਮੁਖ ਦੀ ਨਰਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੇਜੋ।'
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਨ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਯਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮੇਣ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ।'
ਅਯਂ ਚ ਹਰ੍षਾਦਾਖ੍ਯਾਤਿ ਤੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਨੇਹ ਨਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕृਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੋ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਕਿਂ ਸ਼ੇषਂ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਧੁ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਗਰੀਵ ਜਿੱਥੇ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਥਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਵਾਨਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਜੋ ਕਹਿਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ।
ਨਾਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮੀਸ਼ੋऽਹਂ ਯੁਵਰਾਜੋऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ। ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣੋ ਯੂਯਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰੁਵਤਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਦਸ੍ਯੈਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮੂਚੁਰ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਅੰਗਦ ਦੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਏਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੰਝ ਕੌਣ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਖਰ, ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।'
ਤਵ ਚੇਦਂ ਸੁਸਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਸਨ੍ਨਤਿਰ੍ਹਿ ਤਵਾਖ੍ਯਾਤਿ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਛੁਭਯੋਗ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਸ ਯਤ੍ਰ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸਰਦਾਰ ਸਗਰੀਵ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਨੁਕ੍ਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪਦਾਤ੍ ਪਦਮ੍। ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਨ੍ਤੁਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਮਃ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਤੁ ਤੇ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਮਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਚੰਗਾ, ਚਲੋ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਮਨੂਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਨਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਇਵੋਪਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡ ਪਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍। ਤੇऽਮ੍ਬਰਂ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਪਏ।
ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਨਾਦਂ ਘਨਾ ਵਾਤੇਰਿਤਾ ਯਥਾ। ਅਙ੍ਗਦੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਬੱਦਲ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਗਰੀਵ—
ਉਵਾਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਂ ਰਾਮਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍। ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
—ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਗਨ੍ਤੁਮਿਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੈਰਤੀਤਸਮਯੈਰਿਹ। ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਚ੍ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨ
'ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।'
ਨ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਕृਤ੍ਯੇ ਹਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ। ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਲਵਤਾਮਙ੍ਗਦੋ ਵਰਃ
'ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਦ, ਕੰਮ ਨਾਕਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਕृਤਕृਤ੍ਯਾਨਾਮੀਦृਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕ੍ਰਮਃ। ਭਵੇਤ੍ ਤੁ ਦੀਨਵਦਨੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਪ੍ਲੁਤਮਾਨਸਃ
'ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਝ ਆਉਂਦੇ—ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ, ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ।'