ਏਤਦਰ੍ਥਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਮਧੁਰਵਾਗਿਹ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਧਿਮੁਖੋ ਨਾਮ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਧਿਮੁਖ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਨਰ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਮਧੁ ਵਾਨਰਾਃ
ਮਹਾਬਾਹੂ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵੇਖ: ਸੀਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਮਧੁ ਪੀ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨ ਚਾਪ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਵਨਂ ਦਤ੍ਤਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਰ੍षਯੇਯੁਰ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਿਵਿਆ ਵਨ ਉਲੰਘਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਹਰਾਘਵਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਸੁਖਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਦਨਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਈ ਸੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹृष੍ਯਤ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖਸ੍ਯੈਵਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹृष੍ਯ ਚ
ਰਾਮ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ। ਦਧਿਮੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਨਪਾਲਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸੋऽਹਂ ਯਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਵਨਂ ਤੈਃ ਕृਤਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਬਾਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।'
ਧਰ੍षਿਤਂ ਮਰ੍षਣੀਯਂ ਚ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਧੁਵਨਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇषਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਹਨੂਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਕਪੀਨ੍
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮਧੁਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਨ੍- ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਮृਗਰਾਜਦਰ੍ਪਾਨ੍। ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਸਹ ਰਾਘਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਚ ਸੀਤਾਧਿਗਮੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਖਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਪੁੱਛਾਂ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੁਣਾਂ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਫੀਤਾਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਕੁਮਾਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੌ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਰਾਜਾ। ਅਙ੍ਗੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰਾਸਨ੍ਨਾਮਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਨਨਨ੍ਦ
ਦੋਨੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕਰਕੇ, ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
thumb|ਚਤੁਃषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਚੌਂਠੀ ਸਠਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹृष੍ਟੋ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕਪਿਃ। ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਧਿਮੁਖ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਘਵੌ ਚ ਮਹਾਬਲੌ। ਵਾਨਰੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ੂਰੈਰ੍ਦਿਵਮੇਵੋਤ੍ਪਪਾਤ ਹ
ਉਹ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਦੋਨੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਘਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਯਥੈਵਾਗਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤਃ। ਨਿਪਤ੍ਯ ਗਗਨਾਦ੍ ਭੂਮੌ ਤਦ੍ ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ; ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਧੁਵਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਵਿਮਦਾਨੁਦ੍ਧਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮੇਹਮਾਨਾਨ੍ ਮਧੂਦਕਮ੍
ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਹਿਦ-ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਤਾਨੁਪਾਗਮਦ੍ ਵੀਰੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਰਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਿਦਂ ਹृष੍ਟਵਦਙ੍ਗਦਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਸੌਮ੍ਯ ਰੋषੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਦੇਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਣਮ੍। ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਭਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਿਤਾਃ
ਮਿਤਰ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦੂਰਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਕਂ ਮਧੁ। ਯੁਵਰਾਜਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲ
ਤੂੰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ—ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਦ ਖਾ; ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਗ ਦਾ ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤੋ ਰੋषਸ੍ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਯਥੈਵ ਹਿ ਪਿਤਾ ਤੇऽਭੂਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਰਿਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੂੰ ਉਹ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਵਾਨਘ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਾਚਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਇਹੋਪਯਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਤੇषਾਂ ਵਨਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਭਵਦਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹੈਭਿਰ੍ਵਨਚਾਰਿਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਨ ਤੁ ਰੁष੍ਟੋऽਸੌ ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਾਂ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇਰਾ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇषਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਙ੍ਗਦਃ
ਦਧਿਮੁਖ ਦੀ ਨਰਮ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੇਜੋ।'
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਨ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਯਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮੇਣ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ।'
ਅਯਂ ਚ ਹਰ੍षਾਦਾਖ੍ਯਾਤਿ ਤੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਨੇਹ ਨਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕृਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਪਰਂਤਪਾਃ
ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੋ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਕਿਂ ਸ਼ੇषਂ ਗਮਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਧੁ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਗਰੀਵ ਜਿੱਥੇ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਥਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪਰਵਾਨਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਜੋ ਕਹਿਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ।
ਨਾਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮੀਸ਼ੋऽਹਂ ਯੁਵਰਾਜੋऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ। ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣੋ ਯੂਯਂ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰੁਵਤਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਦਸ੍ਯੈਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮੂਚੁਰ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਅੰਗਦ ਦੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਏਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਕੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵੋऽਹਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੰਝ ਕੌਣ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਖਰ, ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।'
ਤਵ ਚੇਦਂ ਸੁਸਦृਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਸਨ੍ਨਤਿਰ੍ਹਿ ਤਵਾਖ੍ਯਾਤਿ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਛੁਭਯੋਗ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਬੋਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।