ਹਰਯੋ ਮਧੁਨਾ ਮਤ੍ਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸੁਪ੍ਤਾ ਮਹੀਤਲੇ। ਧृष੍ਟਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਧਸਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚੇਤਰਤ੍
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰ ਮਧੂ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੁਝ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਤਰਤ੍। ਯੇऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮਧੁਪਾਲਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਦਧਿਮੁਖਸ੍ਯ ਤੁ
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਜਾਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਧੂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਧਿਮੁਖ ਦੇ ਨੌਕਰ ਸਨ।
ਤੇऽਪਿ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾ ਦਿਸ਼ੋ ਗਤਾਃ। ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਘृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਛਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖਂ ਵਚਃ। ਹਨੂਮਤਾ ਦਤ੍ਤਵਰੈਰ੍ਹਤਂ ਮਧੁਵਨਂ ਬਲਾਤ੍। ਵਯਂ ਚ ਜਾਨੁਭਿਰ੍ਘृष੍ਟਾ ਦੇਵਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਦਧਿਮੁਖ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰ ਪਾਏ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮਧੂਵਨ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਡੀ ਘੁਟਨੀਆਂ ਛਿਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।'
ਤਦਾ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਨਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ। ਹਤਂ ਮਧੁਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਹਰੀਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਧਿਮੁਖ, ਜੋ ਵਨ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਮਧੂਵਨ ਉਜੜਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਾਗਚ੍ਛਤ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਾਨਰਾਨਤਿਦਰ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਬਲੇਨਾਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਭੁਞ੍ਜਾਨਾਨ੍ ਮਧੂਤ੍ਤਮਮ੍
'ਆਓ, ਚਲੋ! ਅਸੀਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕਾਂਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਧੂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖਸ੍ਯੇਦਂ ਵਚਨਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਵੀਰਾ ਮਧੁਵਨਂ ਤੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾ ਯਯੁਃ
ਦਧਿਮੁਖ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਮਧੂਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਧ੍ਯੇ ਚੈषਾਂ ਦਧਿਮੁਖਃ ਸੁਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਤਰੁਮ੍। ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ ਵੇਗੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾषਾਣਾਨਪਿ ਵਾਨਰਾਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾਭ੍ਯਾਗਮਨ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਪੱਥਰ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਫੜ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਬਾਂਦਰ ਸਨ।
ਬਲਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਆਸੇਦੁਰ੍ਹਰਯੋ ਹਰੀਨ੍। ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਚਬਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦਧਿਮੁਖ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਵੇਗਵਨ੍ਤਂ ਵਿਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕੁਪਿਤੋऽਙ੍ਗਦਃ
ਫਿਰ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਰੁੱਖ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਨ ਕृਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਆਰ੍ਯਕੋऽਯਂ ਮਮੇਤਿ ਸਃ। ਅਥੈਨਂ ਨਿष੍ਪਿਪੇषਾਸ਼ੁ ਵੇਗੇਨ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸੋਚਿਆ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੈ', ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭਗ੍ਨਬਾਹੂਰੁਮੁਖੋ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਮੁਮੋਹ ਮਹਾਵੀਰੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਬਾਂਦਰ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਉਵਾਚੈਕਾਨ੍ਤਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਇਕ ਪਾਸੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਤਾਗਚ੍ਛਤ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਭਰ੍ਤਾ ਨੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਪੁਲਗ੍ਰੀਵਃ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਆਓ, ਚਲੋ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰ ਸੁਗਰੀਵ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵਾਙ੍ਗਦੇ ਦੋषਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ। ਅਮਰ੍षੀ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਵਾਨਰਾਨ੍
'ਅਸੀਂ ਅੰਗਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗਲਤੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੇ; ਜਦ ਉਹ, ਜੋ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਇष੍ਟਂ ਮਧੁਵਨਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
'ਇਹ ਮਧੂਵਨ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਹੈ, ਪਿਓ-ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਸ ਵਾਨਰਾਨਿਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਧੁਲੁਬ੍ਧਾਨ੍ ਗਤਾਯੁषਃ। ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਦਣ੍ਡੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਨ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਧੁ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਵਧ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨृਪਾਜ੍ਞਾਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ। ਅਮਰ੍षਪ੍ਰਭਵੋ ਰੋषਃ ਸਫਲੋ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ, ਜੋ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਫਲ ਲੈ ਆਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਧਿਮੁਖੋ ਵਨਪਾਲਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਗਾਮ ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਨਪਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਨਾਲਯਃ। ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਤ੍ਰ ਵਾਨਰਃ
ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਸੀ।
ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਵ ਚ। ਸਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਜਗਤੀਮਾਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਰਾਮ, ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ ਨਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਹਰਿਰ੍ਦਧਿਮੁਖਃ ਪਾਲੈਃ ਪਾਲਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦੀਨਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਞ੍ਜਲਿਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਚਰਣੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੀਡਯਤ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਛੁਹਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚੋਂ ਤਰੇਠੀ ਸਾਰਗਾ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਵਾਨਰਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ, ਚਿੰਤਤ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤੋ ਮਮ। ਅਭਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਭਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਉਠੋ, ਉਠੋ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗਿਆ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕੀ ਹੋਇਆ?
ਕਿਂ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਦ੍ਧਿਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਧੁਵਨੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਾਨਰ
ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਧੁਵਨ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ।
ਸ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦਧਿਮੁਖੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਭਰੋਸਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦਧਿਮੁਖ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।