ਅਗ੍ਨਿਂ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਕਾष੍ਠਮਪਃ ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਪਾਣੀ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਿਤਿਂ ਪਰਿਚਚਾਰ ਹ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਸਾ ਦਸ਼ੋਨੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਦਿਤਿਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਦਸ ਸਾਲ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਸ਼ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰ। ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਤਃ
ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਹੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯਮਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਤਮਾਧਾਸ੍ਯੇ ਜਯੋਤ੍ਸੁਕਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਹ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵਿਜ੍ਵਰ
ਜਿਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਣਾਂਗੀ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ, ਸਾਂਝੀ ਕਰੇਗਾ।
ਯਾਚਿਤੇਨ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਰੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮਮ ਦਤ੍ਤਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੇਰੇ ਮੰਗਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦਿਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਂ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰੇ। ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤਾ ਦੇਵੀ ਪਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਸ਼ੀਰ੍षਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਤੀ, ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦਾ ਮੱਧ ਆ ਗਿਆ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮਸ਼ੁਚਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਦਯੋਃ ਕृਤਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍। ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤੌ ਪਾਦੌ ਜਹਾਸ ਚ ਮੁਮੋਦ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਨ ਤੇ ਪੈਰ ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ, ਇੰਦਰ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਵਿਵਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਗਰ੍ਭਂ ਚ ਸਪ੍ਤਧਾ ਰਾਮ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਰਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਗਰ੍ਭੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਰੁਰੋਦ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਰਾਮ ਤਤੋ ਦਿਤਿਰਬੁਧ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੌ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਜਾਗ ਗਈ।
ਮਾ ਰੁਦੋ ਮਾ ਰੁਦਸ਼੍ਚੇਤਿ ਗਰ੍ਭਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਬਿਭੇਦ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰੁਦਨ੍ਤਮਪਿ ਵਾਸਵਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰੋ ਨਾ, ਰੋ ਨਾ,' ਪਰ ਉਹ ਰੋਂਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਦਿਤਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਗੌਰਵਾਤ੍
ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਰੋ ਨਾ, ਮਾਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਜ੍ਰਸਹਿਤੋ ਦਿਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਿ ਸੁਪ੍ਤਾਸਿ ਪਾਦਯੋਃ ਕृਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।'
ਤਦਨ੍ਤਰਮਹਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਹਨ੍ਤਾਰਮਾਹਵੇ। ਅਭਿਨ੍ਦਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਦੇਵਿ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ।
thumb|ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੀ ਸਤਚਤਵਾਰੀਸ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਪ੍ਤਧਾ ਤੁ ਕृਤੇ ਗਰ੍ਭੇ ਦਿਤਿਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਾ। ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਨੁਨਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬਚਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਮਮਾਪਰਾਧਾਦ੍ ਗਰ੍ਭੋऽਯਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਃ। ਨਾਪਰਾਧੋ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਵਾਤ੍ਰ ਬਲਸੂਦਨ
'ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਰਭ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਮ ਗਰ੍ਭਵਿਪਰ੍ਯਯੇ। ਮਰੁਤਾਂ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਪਾਲਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਤੇ
'ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰੇ; ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣ।'
ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾ ਇਮੇ ਸਪ੍ਤ ਚਰਨ੍ਤੁ ਦਿਵਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਮਾਰੁਤਾ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਃ
'ਇਹ ਸੱਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪੁੱਤਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ; ਇਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚਰਤ੍ਵੇਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਥਾਪਰਃ। ਦਿਵ੍ਯਵਾਯੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਪਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
'ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ; ਤੀਜਾ, ਦਿਵਿਆ ਵਾਯੂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਿਸ਼ੋ ਵੈ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸਂਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਾਲੇਨ ਹਿ ਮਮਾਤ੍ਮਜਾਃ
'ਚਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਣ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨੈਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਮਾਰੁਤਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
'ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਦਰ—'
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਤੀਦਂ ਬਲਸੂਦਨਃ। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬਲ ਦਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਵਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਰੂਪਾਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਏਵਂ ਤੌ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਤਪੋਵਨੇ
'ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ—'
ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਰਾਮ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਵਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਏष ਦੇਸ਼ਃ ਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਧ੍ਯੁषਿਤਃ ਪੁਰਾ
'ਰਾਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।'
ਦਿਤਿਂ ਯਤ੍ਰ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਚਾਰ ਸਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋਸ੍ਤੁ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
'ਇਥੇ, ਉਹ ਦਿਤੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ—'
ਅਲਮ੍ਬੁषਾਯਾਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤੇਨ ਚਾਸੀਦਿਹ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲੇਤਿ ਪੁਰੀ ਕृਤਾ
'ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਈ।'
ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਰਾਮ ਹੇਮਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਹੇਮਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਨਨ੍ਤਰਃ
'ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮਾ, ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਸੀ; ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਸੁਚੰਦ੍ਰ ਹੋਇਆ।'
ਸੁਚਨ੍ਦ੍ਰਤਨਯੋ ਰਾਮ ਧੂਮ੍ਰਾਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਧੂਮ੍ਰਾਸ਼੍ਵਤਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸृਞ੍ਜਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਸੁਚੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੂਮਰਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੋਈ। ਧੂਮਰਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਹੋਇਆ।
ਸृਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਹਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸਾਹਦੇਵ ਸੀ। ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।