ਯਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸਦਾ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕਪਿਃ। ਮਾਤੁਲਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਬਾਗ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਦਧਿਮੁਖ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ।
ਤੇ ਤਦ੍ ਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਮੋਤ੍ਕਟਾਃ। ਵਾਨਰਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਧੁਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਕੁਮਾਰਮਭ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਮਧੂਨਿ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲਾਃ
ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਧੂ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕੋਲ ਮਧੂ ਮੰਗਣ ਆਏ।
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਕਪੀਨ੍। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਨਿਸਰ੍ਗਂ ਮਧੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧੂ ਖਾਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ਨਿਸृष੍ਟਾਃ ਕੁਮਾਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ਵਾਲਿਸੂਨੁਨਾ। ਹਰਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਮਧੁਕਰਾਕੁਲਾਨ੍
ਸਿਆਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਦ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨੁਮਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿ- ਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍। ਪਤਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਹੱਸਦੇ, ਕੁਝ ਨੱਚਦੇ, ਕੁਝ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਡਿੱਗਦੇ, ਕੁਝ ਫਿਰਦੇ, ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ, ਕੁਝ ਬਕਬਕ ਕਰਦੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਦਤਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ। ਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਂ ਕੇਚਿਦਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨਗਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ ਦੌੜਦੇ, ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ।
ਮਹੀਤਲਾਤ੍ ਕੇਚਿਦੁਦੀਰ੍ਣਵੇਗਾ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਗ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਿ। ਗਾਯਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੁਪੈਤਿ ਹਸਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਰੁਦਨ੍ਨੁਪੈਤਿ
ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ; ਕੋਈ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਆਉਂਦਾ, ਕੋਈ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਆਉਂਦਾ।
ਤੁਦਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਨੁਪੈਤਿ ਸਮਾਕੁਲਂ ਤਤ੍ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਮਾਸੀਤ੍। ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਮਤ੍ਤੋ ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਦृਪ੍ਤਃ
ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਆਉਂਦਾ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਉਲਝਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਨਂ ਤਤ੍ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਨ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਾਦ੍ ਦਧਿਵਕ੍ਤ੍ਰਨਾਮਾ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕਪਿਃ ਕਪੀਂਸ੍ਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਗ ਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੈਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੋ ਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਹਰਿਵृਦ੍ਧਵੀਰਃ। ਚਕਾਰ ਭੂਯੋ ਮਤਿਮੁਗ੍ਰਤੇਜਾ ਵਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਾਨਰੇਭ੍ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਖਵਾਲੀ ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ।
ਉਵਾਚ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਭੀਤ- ਮਸਕ੍ਤਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਲੈਰ੍ਜਘਾਨ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਲਹਂ ਚਕਾਰ ਤਥੈਵ ਸਾਮ੍ਨੋਪਜਗਾਮ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਕੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸ ਤੈਰ੍ਮਦਾਦਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯਵੇਗੈ- ਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣੈਃ। ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭਯੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਕृष੍ਯਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੋषਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਨਿਡਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਦਧਿਮੁਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਨਖੈਸ੍ਤੁਦਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ਨੈਰ੍ਦਸ਼ਨ੍ਤ- ਸ੍ਤਲੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪਯਨ੍ਤਃ। ਮਦਾਤ੍ ਕਪਿਂ ਤੇ ਕਪਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਨ੍ਮਹਾਵਨਂ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਖੰਭਿਆ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਹਠਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣੋ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਮਨਸੋ ਯੂਯਂ ਮਧੁ ਸੇਵਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਵਿਗਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਧੂ ਪੀ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਾਂਦਰੋ।"
ਅਹਮਾਵਰ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋऽਙ੍ਗਦਃ
"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਹਰਯੋ ਮਧੁ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਬਾਂਦਰ ਮਧੂ ਪੀਣ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਣੇ ਹੀ ਪੈਣ।"
ਅਕਾਰ੍ਯਮਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਮਙ੍ਗਂ ਪੁਨਰੀਦृਸ਼ਮ੍। ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
"ਜੋ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਅੰਗਦ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ...
ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਵਾਨਰਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾਙ੍ਗਦਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!" ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਧੁਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਨਦੀਵੇਗ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਤੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਮਧੁਵਨਂ ਪਾਲਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਮਧੂਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮਧੂਵਨ ਵਿੱਚ ਘੁਸੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਸਰ੍ਗਾਚ੍ਚ ਪਟਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਪਪੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਧੁ ਤਦਾ ਰਸਵਤ੍ ਫਲਮਾਦਦੁਃ
ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਮਧੂ ਪੀਤਾ ਤੇ ਰਸਦਾਰ ਫਲ ਖਾਏ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨਪਾਲਾਨ੍ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਤੇ ਤਾਡਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਕ੍ਤਾ ਮਧੁਵਨੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਡ ਕੇ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮਿਲੇ, ਮਧੂਵਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ।
ਮਧੂਨਿ ਦ੍ਰੋਣਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤੇ। ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਕਪਯਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਙ੍ਘਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਧੂ ਦੇ ਘੜੇ ਫੜ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਧੂ ਪੀਤਾ।
ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾਪਰੇ। ਕੇਚਿਤ੍ ਪੀਤ੍ਵਾਪਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਧੂਨਿ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਖਾਂਦੇ। ਕੁਝ ਪੀ ਕੇ ਮਧੂ ਦੇ ਛੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮਧੂ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਹੋਏ।
ਮਧੂਚ੍ਛਿष੍ਟੇਨ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਤ੍ਕਟਾਃ। ਅਪਰੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਸ਼ਾਖਾ ਗृਹ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰ ਮਧੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਡਾਲੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚ ਮਦਗ੍ਲਾਨਾਃ ਪਰ੍ਣਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ੇਰਤੇ। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇਗਾਃ ਪ੍ਲਵਗਾ ਮਧੁਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਬਾਂਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਛਾ ਕੇ ਲਟ ਪਏ। ਮਧੂ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਖਲਨ੍ਤਿ ਚ ਤਥਾਪਰੇ। ਕੇਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਨ੍ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੂਜਨ੍ਤਿ ਹृष੍ਟਵਤ੍
ਕੁਝ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ, ਹੋਰ ਲੜਖੜਾ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਝ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕੂਕਦੇ।