ਵृਥਾ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਨੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸ਼ੌਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਮ, ਲਖ਼ਮਣ ਤੇ ਮਹਾਤੀਜੀ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ।
ਨ ਤਾਵਦੇषਾ ਮਤਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨੋ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ। ਯਥਾ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਤਿਰ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਮ੍
ਰਾਜਪੁਤਰ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਰਾਏ ਇੰਨੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ; ਰਾਮ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝੋ।
thumb|ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਤੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਵਨੌਕਸਃ। ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵੀਰਾ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਤੇ ਮਹਾਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਤ੍ਤਾ ਇਵ ਮਹਾਗਜਾਃ। ਛਾਦਯਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਭਾਜ੍ਯਮਾਨਂ ਭੂਤੈਸ੍ਤਮਾਤ੍ਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਵਹਨ੍ਤ ਇਵ ਦृष੍ਟਿਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਤਰਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਰਾਘਵੇ ਚਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਪਰਮਂ ਯਸ਼ਃ। ਸਮਾਧਾਯ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿਭਿਰੁਨ੍ਨਤਾਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਾਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਪ੍ਰਤੀਕਾਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੀ ਖਬਰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਲਵਮਾਨਾਃ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਮਾਸੇਦੁਰ੍ਵਨਂ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਤਾਯੁਤਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਲੱਖਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਯਤ੍ ਤਨ੍ਮਧੁਵਨਂ ਨਾਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਅਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਬਾਗ ਮਧੁਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਯਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸਦਾ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕਪਿਃ। ਮਾਤੁਲਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਬਾਗ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਦਧਿਮੁਖ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ।
ਤੇ ਤਦ੍ ਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਮੋਤ੍ਕਟਾਃ। ਵਾਨਰਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਧੁਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਕੁਮਾਰਮਭ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਮਧੂਨਿ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲਾਃ
ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਧੂ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕੋਲ ਮਧੂ ਮੰਗਣ ਆਏ।
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਕਪੀਨ੍। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਨਿਸਰ੍ਗਂ ਮਧੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧੂ ਖਾਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ਨਿਸृष੍ਟਾਃ ਕੁਮਾਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ਵਾਲਿਸੂਨੁਨਾ। ਹਰਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਮਧੁਕਰਾਕੁਲਾਨ੍
ਸਿਆਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਦ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨੁਮਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿ- ਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍। ਪਤਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਹੱਸਦੇ, ਕੁਝ ਨੱਚਦੇ, ਕੁਝ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਡਿੱਗਦੇ, ਕੁਝ ਫਿਰਦੇ, ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ, ਕੁਝ ਬਕਬਕ ਕਰਦੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਦਤਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ। ਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਂ ਕੇਚਿਦਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨਗਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ ਦੌੜਦੇ, ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ।
ਮਹੀਤਲਾਤ੍ ਕੇਚਿਦੁਦੀਰ੍ਣਵੇਗਾ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਗ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਿ। ਗਾਯਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੁਪੈਤਿ ਹਸਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਰੁਦਨ੍ਨੁਪੈਤਿ
ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ; ਕੋਈ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਆਉਂਦਾ, ਕੋਈ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਆਉਂਦਾ।
ਤੁਦਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਨੁਪੈਤਿ ਸਮਾਕੁਲਂ ਤਤ੍ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਮਾਸੀਤ੍। ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਮਤ੍ਤੋ ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਦृਪ੍ਤਃ
ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਆਉਂਦਾ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਉਲਝਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਨਂ ਤਤ੍ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਨ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਾਦ੍ ਦਧਿਵਕ੍ਤ੍ਰਨਾਮਾ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕਪਿਃ ਕਪੀਂਸ੍ਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਗ ਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੈਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨੋ ਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਹਰਿਵृਦ੍ਧਵੀਰਃ। ਚਕਾਰ ਭੂਯੋ ਮਤਿਮੁਗ੍ਰਤੇਜਾ ਵਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਾਨਰੇਭ੍ਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਖਵਾਲੀ ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ।
ਉਵਾਚ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਭੀਤ- ਮਸਕ੍ਤਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਲੈਰ੍ਜਘਾਨ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਲਹਂ ਚਕਾਰ ਤਥੈਵ ਸਾਮ੍ਨੋਪਜਗਾਮ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਕੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸ ਤੈਰ੍ਮਦਾਦਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯਵੇਗੈ- ਰ੍ਬਲਾਚ੍ਚ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣੈਃ। ਪ੍ਰਧਰ੍षਣੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭਯੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਕृष੍ਯਤੇ ਚਾਪ੍ਯਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੋषਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਨਿਡਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਦਧਿਮੁਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਨਖੈਸ੍ਤੁਦਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ਨੈਰ੍ਦਸ਼ਨ੍ਤ- ਸ੍ਤਲੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪਯਨ੍ਤਃ। ਮਦਾਤ੍ ਕਪਿਂ ਤੇ ਕਪਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਨ੍ਮਹਾਵਨਂ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਖੰਭਿਆ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਹਠਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣੋ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਮਨਸੋ ਯੂਯਂ ਮਧੁ ਸੇਵਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਵਿਗਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਧੂ ਪੀ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਾਂਦਰੋ।"
ਅਹਮਾਵਰ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋऽਙ੍ਗਦਃ
"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਹਰਯੋ ਮਧੁ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਬਾਂਦਰ ਮਧੂ ਪੀਣ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਣੇ ਹੀ ਪੈਣ।"