ਨਹਿ ਵਃ ਪ੍ਲਵਨੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ। ਤੁਲ੍ਯਃ ਸਾਮਰਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਉੱਡਣ ਜਾਂ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਰਕ੍ਸ਼ੌਘਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ। ਸੀਤਾਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼।
ਤੇष੍ਵੇਵਂ ਹਤਵੀਰੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਹਨੂਮਤਾ। ਕਿਮਨ੍ਯਦਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਮ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਆਓ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਕਿਂ ਵ੍ਯਲੀਕੈਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਨ੍
ਆਓ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਰਾਘਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਤਮੇਵਂ ਕृਤਸਂਕਲ੍ਪਂ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਦਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਨੈषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਹਾਕਪੇ। ਵਿਚੇਤੁਂ ਵਯਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆਤ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਨਾਨੇਤੁਂ ਕਪਿਰਾਜੇਨ ਨੈਵ ਰਾਮੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਕਥਂਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਂ ਸੀਤਾਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਾਭਿਰੋਚਯੇਤ੍
ਸੀਤਾ, ਜੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ ਜੇ ਉਹ ਕਪਿਰਾਜ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਜਾਵੇ।
ਰਾਘਵੋ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਸੀਤਾਵਿਜਯਮਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਘਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਕਥਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਵਿਫਲਂ ਕਰ੍ਮ ਚ ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਉਹ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਵृਥਾ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਨੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸ਼ੌਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਮ, ਲਖ਼ਮਣ ਤੇ ਮਹਾਤੀਜੀ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ।
ਨ ਤਾਵਦੇषਾ ਮਤਿਰਕ੍ਸ਼ਮਾ ਨੋ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ। ਯਥਾ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਤਿਰ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਮ੍
ਰਾਜਪੁਤਰ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਰਾਏ ਇੰਨੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ; ਰਾਮ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝੋ।
thumb|ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਤੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਵਨੌਕਸਃ। ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵੀਰਾ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਤੇ ਮਹਾਕਪੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਾ ਮਤ੍ਤਾ ਇਵ ਮਹਾਗਜਾਃ। ਛਾਦਯਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਭਾਜ੍ਯਮਾਨਂ ਭੂਤੈਸ੍ਤਮਾਤ੍ਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਵਹਨ੍ਤ ਇਵ ਦृष੍ਟਿਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਤਰਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਰਾਘਵੇ ਚਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਪਰਮਂ ਯਸ਼ਃ। ਸਮਾਧਾਯ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿਭਿਰੁਨ੍ਨਤਾਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਾਨੋਨ੍ਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਪ੍ਰਤੀਕਾਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਰ੍ਥਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੀ ਖਬਰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਲਵਮਾਨਾਃ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਮਾਸੇਦੁਰ੍ਵਨਂ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਤਾਯੁਤਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਲੱਖਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਯਤ੍ ਤਨ੍ਮਧੁਵਨਂ ਨਾਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਅਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਬਾਗ ਮਧੁਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਯਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸਦਾ ਦਧਿਮੁਖਃ ਕਪਿਃ। ਮਾਤੁਲਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਬਾਗ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਦਧਿਮੁਖ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ।
ਤੇ ਤਦ੍ ਵਨਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਮੋਤ੍ਕਟਾਃ। ਵਾਨਰਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਧੁਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਕੁਮਾਰਮਭ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਮਧੂਨਿ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਲਾਃ
ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਧੂ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਕੋਲ ਮਧੂ ਮੰਗਣ ਆਏ।
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਕਪੀਨ੍। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਨਿਸਰ੍ਗਂ ਮਧੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧੂ ਖਾਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ਨਿਸृष੍ਟਾਃ ਕੁਮਾਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ਵਾਲਿਸੂਨੁਨਾ। ਹਰਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਮਧੁਕਰਾਕੁਲਾਨ੍
ਸਿਆਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਦ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨੁਮਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿ- ਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍। ਪਤਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਹੱਸਦੇ, ਕੁਝ ਨੱਚਦੇ, ਕੁਝ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਡਿੱਗਦੇ, ਕੁਝ ਫਿਰਦੇ, ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ, ਕੁਝ ਬਕਬਕ ਕਰਦੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਚਿਦਤਿਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ। ਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਂ ਕੇਚਿਦਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨਗਾਗ੍ਰਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ ਦੌੜਦੇ, ਕੁਝ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ।
ਮਹੀਤਲਾਤ੍ ਕੇਚਿਦੁਦੀਰ੍ਣਵੇਗਾ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਗ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤਿ। ਗਾਯਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨੁਪੈਤਿ ਹਸਨ੍ਤਮਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਰੁਦਨ੍ਨੁਪੈਤਿ
ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ; ਕੋਈ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਆਉਂਦਾ, ਕੋਈ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਆਉਂਦਾ।