ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਮੇਘਰੇਖਾਪਰਿਵृਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖੇਵ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਗਮ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਾ ਚ ਜਾਨਕੀ
ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਜਾਨਕੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੀ।
ਅਨੁਰਕ੍ਤਾ ਹਿ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਅਨਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਪੌਲੋਮੀਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰੇ
ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਇੰਦਰ ਲਈ।
ਤਦੇਕਵਾਸਃਸਂਵੀਤਾ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਤਥੈਵ ਚ। ਸਾ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਭਿਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨੇ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਦੀਨਾ ਭਰ੍ਤृਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਦਾ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਧਃਸ਼ਯ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਹਿਮੋਦਯੇ। ਰਾਵਣਾਦ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥਾ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਮਲਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਨੀ ਠੰਡੀ ਆਉਣ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਈ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਕਥਂਚਿਨ੍ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮੁਪਪਾਦਿਤਾ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੈਨੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਸਖ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਤਾ। ਨਿਯਤਃ ਸਮੁਦਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਰਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾ
ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਹਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ; ਰਾਮ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਪਾਠਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੇਵ ਤਨੁਤਾਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੀਤਾ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ। ਯਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮੁਪਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸੀਤਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਬੈਠੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
thumb|षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਸਠਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰਭਾषਤ। ਅਸ਼੍ਵਿਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੇਗੌ ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਪ੍ਲਵਂਗਮੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੋਲੇ: 'ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵਾਨਰ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।'
ਪਿਤਾਮਹਵਰੋਤ੍ਸੇਕਾਤ੍ ਪਰਮਂ ਦਰ੍ਪਮਾਸ੍ਥਿਤੌ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਮਾਨਨਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਹਨ; ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਤੁਲਮਨਯੋਰ੍ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਵਰੋਤ੍ਸੇਕੇਨ ਮਤ੍ਤੌ ਚ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਜੈਯਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਵਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰਾਣਾਮਮृਤਂ ਵੀਰੌ ਪੀਤਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਏਤਾਵੇਵ ਹਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਬਲੀਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ। ਅਹਮੇਕੋऽਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹਾਂ।
ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਰਸਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਵਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜਯੈषਿਭਿਃ। ਵਾਯੁਸੂਨੋਰ੍ਬਲੇਨੈਵ ਦਗ੍ਧਾ ਲਙ੍ਕੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੰਕਾ ਸੜ ਗਈ ਸੀ।
ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਨ ਚਾਨੀਤਾ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍। ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਿਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषੈਃ
‘ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਲਿਆ ਨਹੀਂ’ ਇਹ ਦੱਸਣਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਨਹਿ ਵਃ ਪ੍ਲਵਨੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਾਕ੍ਰਮੇ। ਤੁਲ੍ਯਃ ਸਾਮਰਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਉੱਡਣ ਜਾਂ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਰਕ੍ਸ਼ੌਘਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਣੇ। ਸੀਤਾਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼।
ਤੇष੍ਵੇਵਂ ਹਤਵੀਰੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਹਨੂਮਤਾ। ਕਿਮਨ੍ਯਦਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਮ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਆਓ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਕਿਂ ਵ੍ਯਲੀਕੈਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਨ੍
ਆਓ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਰਾਘਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਤਮੇਵਂ ਕृਤਸਂਕਲ੍ਪਂ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਦਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਨੈषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਹਾਕਪੇ। ਵਿਚੇਤੁਂ ਵਯਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆਤ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਨਾਨੇਤੁਂ ਕਪਿਰਾਜੇਨ ਨੈਵ ਰਾਮੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਕਥਂਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਂ ਸੀਤਾਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਾਭਿਰੋਚਯੇਤ੍
ਸੀਤਾ, ਜੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ ਜੇ ਉਹ ਕਪਿਰਾਜ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਜਾਵੇ।
ਰਾਘਵੋ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਸੀਤਾਵਿਜਯਮਗ੍ਰਤਃ
ਰਾਘਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਕਥਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਵਿਫਲਂ ਕਰ੍ਮ ਚ ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਉਹ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।