ਦੇਵਾਨਪਿ ਰਣੇ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਭਵਤਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਮੇ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
ਸਾਗਰੋऽਪ੍ਯਤਿਯਾਦ੍ ਵੇਲਾਂ ਮਨ੍ਦਰਃ ਪ੍ਰਚਲੇਦਪਿ। ਨ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਸਮਰੇ ਕਮ੍ਪਯੇਦਰਿਵਾਹਿਨੀ
ਜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ। ਅਲਮੇਕੋऽਪਿ ਨਾਸ਼ਾਯ ਵੀਰੋ ਵਾਲਿਸੁਤਃ ਕਪਿਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹਾਦਰ ਬਾਂਦਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਪ੍ਲਵਗਸ੍ਯੋਰੁਵੇਗੇਨ ਨੀਲਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਨ੍ਦਰੋऽਪ੍ਯਵਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੀਲ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ। ਮੈਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਸ਼ਂਸਤ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ੍ਯ ਵਾ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈੰਦ ਜਾਂ ਦਿਵਿਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਿਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੇਗਾਵੇਤੌ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮੌ। ਏਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਨ। ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕੇ।
ਮਯੈਵ ਨਿਹਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਦਗ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਪੁਰੀ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਮੈਂ ਹੀ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਯਤ੍ਯਤਿਬਲੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜਾ ਜਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕੋਸਲਰਾਜਸ੍ਯ ਦਾਸਃ ਪਵਨਸਮ੍ਭਵਃ। ਹਨੂਮਾਨਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹਨੂਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਂ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਧਸ੍ਤਾਚ੍ਛਿਂਸ਼ਪਾਮੂਲੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਰੁਣਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਾਪੀ ਪਤਿ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲੇ, ਸਤੀਆ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਮੇਘਰੇਖਾਪਰਿਵृਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖੇਵ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਗਮ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਂ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਾ ਚ ਜਾਨਕੀ
ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਜਾਨਕੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੀ।
ਅਨੁਰਕ੍ਤਾ ਹਿ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਅਨਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਾ ਰਾਮੇਣ ਪੌਲੋਮੀਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰੇ
ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੋਮੀ ਇੰਦਰ ਲਈ।
ਤਦੇਕਵਾਸਃਸਂਵੀਤਾ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਤਥੈਵ ਚ। ਸਾ ਮਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਤਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਭਿਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਪ੍ਰਮਦਾਵਨੇ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾ ਦੀਨਾ ਭਰ੍ਤृਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਦਾ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਅਧਃਸ਼ਯ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪਦ੍ਮਿਨੀਵ ਹਿਮੋਦਯੇ। ਰਾਵਣਾਦ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਥਾ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ ਮਲਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਨੀ ਠੰਡੀ ਆਉਣ ਤੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਈ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਕਥਂਚਿਨ੍ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮੁਪਪਾਦਿਤਾ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਭਾषਿਤਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੈਨੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਸਖ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪਾਗਤਾ। ਨਿਯਤਃ ਸਮੁਦਾਚਾਰੋ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਰਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾ
ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨ ਹਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਧੇ ਤਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ; ਰਾਮ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਪਾਠਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੇਵ ਤਨੁਤਾਂ ਗਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੀਤਾ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ। ਯਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮੁਪਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸੀਤਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਬੈਠੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
thumb|षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਸਠਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰਭਾषਤ। ਅਸ਼੍ਵਿਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਵੇਗੌ ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਪ੍ਲਵਂਗਮੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੋਲੇ: 'ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵਾਨਰ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।'
ਪਿਤਾਮਹਵਰੋਤ੍ਸੇਕਾਤ੍ ਪਰਮਂ ਦਰ੍ਪਮਾਸ੍ਥਿਤੌ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਮਾਨਨਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਹਨ; ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਤੁਲਮਨਯੋਰ੍ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਵਰੋਤ੍ਸੇਕੇਨ ਮਤ੍ਤੌ ਚ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਜੈਯਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਵਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰਾਣਾਮਮृਤਂ ਵੀਰੌ ਪੀਤਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਏਤਾਵੇਵ ਹਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਬਲੀਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ। ਅਹਮੇਕੋऽਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹਾਂ।
ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਤਰਸਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਵਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਬਲਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਲਵਗੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਜਯੈषਿਭਿਃ। ਵਾਯੁਸੂਨੋਰ੍ਬਲੇਨੈਵ ਦਗ੍ਧਾ ਲਙ੍ਕੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੰਕਾ ਸੜ ਗਈ ਸੀ।
ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਨ ਚਾਨੀਤਾ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍। ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਿਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषੈਃ
‘ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਲਿਆ ਨਹੀਂ’ ਇਹ ਦੱਸਣਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।